Supreme Court quashes lower court ruling due to a judge's invalid delegation violating civil procedure rules.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland quashed the lower court's judgment regarding a dispute over heat supply contracts. The court found the first-instance proceedings void because a judge presiding over the case held an invalid delegation that violated the principle prohibiting lower court judges from presiding in higher courts. Consequently, the Supreme Court set aside the proceedings and remitted the case for retrial without addressing the substantive arguments on contract formation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 46 § 1 ust. 2 law on civil procedure; Art. 379 § 4 law on civil procedure: A judge from a lower court may not preside over a case in a higher court unless explicitly authorized by the Minister of Justice, and such a violation renders the proceedings void.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III SK 61/04
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 października 2004 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Zbigniew Hajn
SSN Andrzej Wasilewski
w sprawie z odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "G."
przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki
z udziałem Zakładów Energetyki Cieplnej Sp. z o.o.
o odmowę zawarcia umowy sprzedaży ciepła,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 października 2004 r.,
kasacji strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego w W. - Sądu Ochrony
Konkurencji i Konsumentów
z dnia 26 lutego 2004 r.,
uchyla zaskarżony wyrok, znosi postępowanie w zakresie
rozprawy przed Sądem Okręgowym - Sądem Ochrony
Konkurencji i Konsumentów i sprawę przekazuje temu Sądowi
do ponownego rozpoznania.
Uzasadnienie
W sprawie z odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej „G.” przeciwko Prezesowi
Urzędu Regulacji Energetyki z udziałem Zakładów Energetyki Cieplnej sp. z o.o. o
odmowę zawarcia umowy sprzedaży ciepła strona powodowa wniosła kasację od
wyroku Sądu Okręgowego w W. – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z
dnia 26 lutego 2004 r. Podnosząc naruszenie przez błędną wykładnię przepisu §
35 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 10 grudnia 2000 r. w sprawie
szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz zasad rozliczeń w obrocie
ciepłem (Dz.U. Nr 96, poz. 1053) oraz naruszenie przez niewłaściwe zastosowanie
art. 3531 k.c. wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie zgodnie z jej
wnioskiem zgłoszonym w odwołaniu z dnia 25 lutego 2003 r., ewentualnie o
uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi
Okręgowemu do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach zaskarżenia kasacją oraz jej
podstaw; w granicach zaskarżenia bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność
postępowania (art. 39311 § 1 k.p.c.).
Przedmiotowa sprawa została rozstrzygnięta w pierwszej instancji w Sądzie
Okręgowym w W. w składzie jednego sędziego. Członkiem składu i zarazem jego
przewodniczącym był Sędzia Sądu Rejonowego D. C., delegowany do orzekania w
Wydziale XVII Sądu Okręgowego w W.w trybie art. 77 § 8 prawa o u.s.p. przez
Prezesa Sądu Okręgowego w W. Delegacja ta obejmowała orzekanie na dwóch
sesjach w miesiącu w ramach 30 terminów sesyjnych w roku kalendarzowym.
Z art. 46 § 1 prawa o u.s.p. wynika zasada, że sędzia sądu niższego nie
może być przewodniczącym składu w sądzie wyższym. Naruszenie tej zasady,
poza wyjątkiem wskazanymi w tym przepisie, powoduje nieważność postępowania
cywilnego (art. 379 pkt 4 k.p.c.). W przedmiotowej sprawie wyjątek taki nie miał
miejsca, bowiem Sędzia w niej orzekający w Sądzie Okręgowym w W. oprócz
delegacji do orzekania w sądzie tego szczebla nie dysponował uprawnieniem od
Ministra Sprawiedliwości do przewodniczenia w sprawach rozpoznawanych przez
ten sąd w pierwszej instancji.
Stwierdzenie nieważności czyni zbędne rozważania przez Sąd Najwyższy
odnoszące się do przytoczonych w kasacji jej podstaw i ich usprawiedliwienia.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy, na podstawie powołanego
wyżej art. 39311 oraz art. 39319 w związku z art. 396 § 2 k.p.c., orzekł jak w
sentencji wyroku.