Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III SK 55/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on cartel fines, ruling legal issues already settled and no new interpretation needed.

Numero d'incarto III SK 55/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the cassation appeal filed by a company challenging a fine for an anticompetitive agreement. The appellant argued that the court should have evaluated economic context and leniency requests differently under competition law. The court dismissed the appeal because the legal questions raised were already settled by prior Supreme Court rulings and did not require new interpretation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 390 k.p.c.; A cassation appeal is admissible only if it raises a legal issue not yet settled by the Supreme Court with divergent interpretations, and the appellant must provide a legal argumentation aligned with the lower court's reasoning.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility significant legal issue threshold competition law fines leniency program assessment economic context evaluation precedent binding effect art. 3989 k.p.c.

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Art. 390 k.p.c.
Ponadto, pełnomocnik skarżącego ma obowiązek przedstawienia odpowiedniego wywodu zbliżonego do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c.
Art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów
czy ustalenie, że przedsiębiorcy dopuścili się porozumienia ograniczającego konkurencję, o którym mowa w art. 6 ust.
Art. 106 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów
czy kara pieniężna nakładana na przedsiębiorcę na podstawie art. 106 ust.
Art. 111 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów
Art. 233 § 2 k.p.c.
Natomiast trzecie z zagadnień prawnych, zakotwiczone jedynie w art. 233 § 2 k.p.c., nie może zostać uznane za zagadnienie prawne sprawy, z uwagi na niemożność weryfikacji zastosowania tego przepisu na etapie postępowania kasacyjnego.
art. 233 § 2 k.p.c
Natomiast trzecie z zagadnień prawnych, zakotwiczone jedynie w art. 233 § 2 k.p.c., nie może zostać uznane za zagadnienie prawne sprawy, z uwagi na niemożność weryfikacji zastosowania tego przepisu na etapie postępowania kasacyjnego.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
art. 390 k.p.c
Ponadto, pełnomocnik skarżącego ma obowiązek przedstawienia odpowiedniego wywodu zbliżonego do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 sierpnia 2012 r., III SK 6/12
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., III SK 17/12
(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., III SK 17/12, LEX nr 1232794 i cytowane tam orzecznictwo).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III SK 55/16 POSTANOWIENIE Dnia 23 maja 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z powództwa B. Sp. z o.o. B. Sp.k. w W., J. B. i B. Sp z o.o. J. Sp. k. w R. ‎przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów‎z udziałem zainteresowanej G. S.A. (poprzednio D. S.A.)‎o zawarcie porozumienia ograniczającego konkurencję,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 maja 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda J. B. od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt VI ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powoda rzecz zainteresowanej kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 6 kwietnia 2016 r., VI ACa (…) Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację B. Sp. z o.o. B. Sp. k. w W., J. B., B. Sp. z o.o. J. Sp. k. w R. (powód), wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego w W. - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 11 lipca 2014 r., XVII AmA (…), zmieniającego decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Prezes Urzędu) z 28 grudnia 2011 r., nr (…), przez obniżenie kar pieniężnych i oddalającego odwołanie w pozostałym zakresie, i obciążył powoda kosztami postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego wniósł powód, zaskarżając go w całości.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance występowania w sprawie istotnych zagadnień prawnych, które powód sprowadza do pytań:

1) czy ustalenie, że przedsiębiorcy dopuścili się porozumienia ograniczającego konkurencję, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. Nr 50, poz. 331 ze zm., dalej jako uokik), ze względu na jego antykonkurencyjny cel, może następować z pominięciem oceny kontekstu ekonomicznego oraz obiektywnej oceny, czy przez takie porozumienie możliwe jest w ogóle osiągnięcie antykonkurencyjnego celu rynkowego?;

2) czy kara pieniężna nakładana na przedsiębiorcę na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 1 uokik musi być niezależna od okoliczności naruszenia, w tym zakresu terytorialnego tego naruszenia, obliczana w odniesieniu do globalnego przychodu przedsiębiorcy (z tytułu całej prowadzonej przez niego działalności), czy też powinna być obliczana na podstawie kryteriów z art. 111 uokik w tym od przychodu (obecnie obrotu) przedsiębiorcy, jaki uzyskał on w związku z działalnością, której dotyczy zarzucane naruszenie?;

3) czy sam wniosek o odstąpienie lub obniżenie kary pieniężnej (wniosek leniency) i twierdzenia w nim zawarte, podlegają ocenie dowodowej przez organ antymonopolowy, a następnie przez sądy, jak każdy inny środek dowodowy, w szczególności z uwzględnieniem treści art. 233 § 2 k.p.c.?W odpowiedzi na skargę kasacyjną powoda G. S.A. (następca prawny D. S.A. - zainteresowana) wniosła o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem Najwyższym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania. Odnosząc się do występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego należy przypomnieć, że w świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego tej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy a istnieją rozbieżne poglądy w zakresie rozwiązania tego problemu, wynikające z odmiennej wykładni przepisu konstruującego to zagadnienie (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 sierpnia 2012 r., III SK 6/12, LEX nr 1238129 i cytowane tam orzecznictwo).

Ponadto, pełnomocnik skarżącego ma obowiązek przedstawienia odpowiedniego wywodu zbliżonego do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., III SK 17/12, LEX nr 1232794 i cytowane tam orzecznictwo). Wywód ten powinien uwzględniać dotychczasowy dorobek orzecznictwa i doktryny, a także wskazywać w przekonywujący sposób, za pomocą odpowiedniej argumentacji jurydycznej, preferowany przez powoda sposób rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego oraz wykazującego wadliwość odmiennego rozwiązania sformułowanego problemu, w szczególności przy wykorzystaniu zapatrywań prawnych wyrażonych przez Sąd drugiej instancji.Sąd Najwyższy stwierdza, że brak jest podstaw do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej powoda.

Powód wprawdzie przedstawia szerokie uzasadnienie sformułowanych przez siebie zagadnień prawnicy, jednakże kwestie w nich przedstawione nie wymagają ingerencji Sądu Najwyższego, gdyż nie wywołują wątpliwości interpretacyjnych. Są to bowiem zagadnienia, które były już przedmiotem wykładni Sądu Najwyższego w przypadku zagadnień pierwszego i drugiego. Natomiast trzecie z zagadnień prawnych, zakotwiczone jedynie w art. 233 § 2 k.p.c., nie może zostać uznane za zagadnienie prawne sprawy, z uwagi na niemożność weryfikacji zastosowania tego przepisu na etapie postępowania kasacyjnego.

Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.