Cassation appeal dismissed; appeal court properly assessed proportionality of fine without explicit reference to Supreme Court precedent.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against the appellate court's decision to uphold a competition fine. The appellant argued that the lower court failed to explicitly apply the principle of proportionality as required by Supreme Court precedent, yet the appellate court had thoroughly evaluated the fine's deterrent and preventive functions against the company's market position. The Supreme Court ruled that the appellate court's detailed assessment of the fine's relationship to the company's revenue and market impact constituted a sufficient application of proportionality, rendering the cassation complaint without merit.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 111 ust. 1 u.o.k.; The principle of proportionality in administrative fines does not require explicit reference to prior Supreme Court jurisprudence if the lower court's reasoning sufficiently demonstrates the balance between the penalty's severity and the infringer's capacity to pay and the fine's intended functions.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III SK 46/15 POSTANOWIENIE Dnia 22 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z powództwa P. S.A. w L.przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentówo ochronę konkurencji i nałożenie kary pieniężnej,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 czerwca 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawiez dnia 23 stycznia 2015 r., sygn. akt VI ACa 472/14, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od strony powodowej na rzecz strony pozwanej kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z 23 stycznia 2015 r., VI ACa 472/14, wydanym na skutek apelacji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Prezes Urzędu), zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu ochrony Konkurencji i Konsumentów z 28 stycznia 2014 r., XVII AmA 185/11 w ten sposób, że oddalił odwołanie P. S.A. w L. od decyzji Prezesa Urzędu z 21 września 2011 r., […]. Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie skargą kasacyjną w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 111 uokik. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód powołał się na jej oczywistą zasadność, upatrując widocznego na pierwszy rzut oka naruszenia art. 111 uokik w nieuwzględnieniu zasady proporcjonalności w sposób przewidziany w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z 19 sierpnia 2009 r., III SK 5/09.Prezes Urzędu w odpowiedzi na skargę kasacyjną powoda wniósł o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Skarga kasacyjna powoda nie została przyjęta do rozpoznania, ponieważ Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do uznania jej za oczywiście uzasadnioną. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd drugiej instancji zajmował się oceną, czy wymierzając karę pieniężną Prezes Urzędu uwzględnił normatywne wytyczne wymiaru kary i nie przekroczył granic uznania administracyjnego przy nakładaniu kary pieniężnej w wysokości spełniającej funkcję represyjną, prewencyjną i edukacyjną. Sąd Apelacyjny w Warszawie odniósł się do długotrwałego charakteru praktyki, natury stwierdzonego naruszenia, kręgu podmiotów potencjalnie dotkniętych skutkami praktyki, specyfiki rynku, fakt zaniechania stosowania praktyki, współpracę powoda z organem w toku postępowania oraz sposób obliczenia kary pieniężnej przez Prezesa Urzędu.
Po uwzględnieniu wymienionych wyżej okoliczności Sąd drugiej instancji uznał, że wymierzenie kary w niższej wysokości doprowadziłoby do tego, że kara nie spełniłaby swoich funkcji.Sąd Najwyższy w obecnym składzie nie miał w tej sytuacji powodów dla uznania skargi kasacyjnej za oczywiście uzasadnioną tylko z tego względu, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd drugiej instancji nie odniósł się wprost do pozaustawowego kryterium oceny proporcjonalności wymierzonej kary, wynikającego z wyroku Sądu Najwyższego z 18 sierpnia 2009 r., III SK 5/09.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd drugiej instancji zawarł bowiem ocenę, przekonującą dla Sądu Najwyższego, relacji między wysokością nałożonej na powoda kary a realizacją jej funkcji. Przeprowadzenie takiej oceny czyni bezpodstawnym zarzut naruszenia art. 111 uokik przez niedostosowanie wysokości kary pieniężnej do wysokości przychodu generowanego przez powoda w tym segmencie jego działalności, na którym dopuścił się praktyki ograniczającej konkurencję. Wysokość przychodów uzyskanych przez wielobranżowego przedsiębiorcę na rynku, na którym doszło do naruszenia reguł konkurencji, stanowi tylko jeden z wielu czynników oceny proporcjonalności kary pieniężnej nałożonej przez Prezesa Urzędu (por. wyrok Sądu Najwyższego z 4 marca 2014 r., III SK 34/13).Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.