Supreme Court dismissed cassation appeal as it raised no legal question requiring interpretation of consumer protection laws.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to admit the cassation appeal for review, ordering the appellant to pay the respondent's costs. The dispute concerned whether water supply contracts must include all general legal provisions or only specific rights and obligations defined by the Competition and Consumer Protection Act. The court determined that the appellant failed to identify specific provisions requiring interpretation or demonstrate serious doubts about their application, as the lower courts had already correctly limited the scope to clearly defined categories of duties.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów; Art. 398 § 1 i 2 k.p.c.: The Supreme Court will not admit a cassation appeal if the question raised does not reveal a legal issue requiring interpretation of the law or if the appellant fails to specify which provisions need interpretation and why.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III SK 43/11
POSTANOWIENIE
Dnia 26 kwietnia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kwaśniewski
w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Spółki z
ograniczoną odpowiedzialnością w D. przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony
Konkurencji i Konsumentów
o naruszenie zbiorowych interesów konsumentów i nałożenie kary pieniężnej,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 26 kwietnia 2012 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego z
dnia 3 czerwca 2011 r.,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od strony powodowej na rzecz strony pozwanej
270 zł (dwieście siedemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów
postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 24 marca 2009 r., Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i
Konsumentów:
- uznał za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów określoną
w art. 24 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i
konsumentów (Dz.U. z 2007 r. Nr 50, poz. 331 ze zm.) bezprawne zachowanie
Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Spółki z o.o. w D. polegające na tym,
że:
a) w treści zawieranych z konsumentami umów o zaopatrzenie w wodę i
odprowadzanie ścieków - wbrew wymogowi określonemu w art. 6 ust. 3 pkt 3 i 4
ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym
odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 ze zm.; dalej jako:
„ustawa
zaopatrzeniowa”)
nie
zamieszczono
postanowień
określających
uprawnienia przedsiębiorstwa wodociągowo kanalizacyjnego w zakresie wstępu na
teren nieruchomości odbiorcy usług lub należących do niego obiektów celem
przeprowadzenia czynności, o których mowa w art. 7 ustawy zaopatrzeniowej oraz
określających warunki przeprowadzania tych czynności, w tym postanowień
dotyczących
procedur
i
warunków
kontroli
urządzeń
wodociągowych
i
kanalizacyjnych i nakazał zaniechanie jej stosowania;
b) w treści zawieranych z konsumentami umów o zaopatrzenie w wodę i
odprowadzanie ścieków - wbrew wymogowi określonemu w art. 6 ust. 3 pkt 3
ustawy zaopatrzeniowej nie zamieszczono pełnej informacji na temat praw i
obowiązków stron
postanowień
umowy przez zaniechanie objęcia
określających
obowiązki
treścią
przedsiębiorstwa
ww.
umów
wodociągowo
kanalizacyjnego w zakresie standardów (terminów udzielania, na żądanie
konsumentów, informacji dotyczących świadczonych usług oraz prawidłowego
sposobu wykonywania umowy o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków,
które wynikają z obowiązującego na terenie Gminy D. Regulaminu dostarczania
wody i odprowadzania ścieków i nakazał zaniechanie jej stosowania;
- na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i
konsumentów nałożył na Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Spółkę z o.o.
w D. karę pieniężną płatną do budżetu państwa w wysokości 38. 981 zł. z tytułu
naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ochronie
konkurencji i konsumentów.
Powodowe przedsiębiorstwo złożyło odwołanie od powyższej decyzji
Prezesa UOKiK.
Wyrokiem z dnia 10 września 2010 r. Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony
Konkurencji i Konsumentów oddalił odwołanie.
Strona powodowa zaskarżyła powyższy wyrok apelacją.
Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2011 r. Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385
k.p.c. oddalił apelację.
Od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego strona powodowa wniosła
skargę kasacyjną. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
wskazano,
że
przedsiębiorca
w
sprawie
wodociągowy
występuje
ma
istotne
obowiązek
zagadnienie
zamieszczać
prawne:
w
„czy
umowach
o
zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków, zawieranych z konsumentami,
wszystkie przepisy powszechnie obowiązujące, które określają prawa i obowiązki
stron umowy”.
Ponadto wskazano na potrzebę wykładni przepisów art. 6 ust. 3 pkt 3 ustawy
o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków w związku
z art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, budzących
poważne wątpliwości.
Wskazano, że umowy o zaopatrzenie w wodę i odprowadzenie ścieków
należą do umów często zwieranych w praktyce życia codziennego. Art. 6 ust. 3 pkt
3 ustawy zaopatrzeniowej, stanowiący podstawę zasad formułowania tych umów
jest bardzo lakoniczny. Zdaniem skarżącego bezzasadne jest stanowisko Prezesa
UOKiK oraz sądów obydwu instancji, że w takiej umowie przedsiębiorca
wodociągowy powinien sprecyzować wszystkie prawa i obowiązki stron, w tym
także te które wynikają z przepisów powszechnie obowiązujących, czyli de facto
przepisać do umowy obowiązujące przepisy prawa powszechnego, ponieważ ich
pominięcie będzie traktowane jako praktyka naruszająca zbiorowe interesy
konsumentów (art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. W
ocenie skarżącego art. 6 ust. 3 pkt 3 ustawy zaopatrzeniowej należy interpretować
w ten sposób, że umowa o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków powinna
zawierać te prawa i obowiązki, które nie są uregulowane przepisami prawa
mającymi charakter bezwzględnie obowiązujący (ius cogens), lecz tylko takie
obowiązki, których przepisy prawa albo w ogóle nie regulują albo są w tym zakresie
dyspozytywne i strony wyrażają wolę odmiennej regulacji. Taka interpretacja nie
stawia konsumenta w pozycji mniej uprzywilejowanej; nie narusza prawa
konsumenta do rzetelnej i pełnej informacji. Przepisy powszechnie obowiązujące
każdy konsument powinien znać.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona przeciwna – pozwany Prezes
UOKiK wniósł o wydanie orzeczenia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku, o oddalenie skargi
kasacyjnej, a także – w obydwu przypadkach – o zasądzenie od powoda na rzecz
pozwanego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa
procesowego, według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Postawione we wniosku pytanie nie ujawnia zagadnienia prawnego, które
mogłoby wynikać w rozpoznawanej sprawie. Tak w tym pytaniu jak i w
przedstawionej w uzasadnieniu argumentacji, uwaga wnoszącego skargę i
wysunięte wątpliwości odnoszą się do kwestionowania obowiązku zamieszczenia w
umowie „wszystkich przepisów powszechnie obowiązujących, które określają prawa
i obowiązki stron umowy”. Taki problem o tak totalnym zakresie obowiązku
regulowania w umowach – takich jak objęta sporem sprawy – praw i obowiązków
stron umowy nie występuje w rozpoznawanej sprawie. W sprawie chodzi bowiem
tylko o ściśle sprecyzowane dwie kategorie obowiązków i praw stron umowy, które
były przedmiotem decyzji Prezesa UOKiK, których określenie – według ustaleń
Sądów obu instancji – było niezbędne nie tylko dla usprawiedliwionej ochrony
konsumentów,
ale
także
dla
zachowania
niezbędnego
dopełnienia
(zrównoważenia) praw przedsiębiorstwa wyraźnie w umowie określonych.
Zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem Sądu Najwyższego, przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na potrzebę wykładni przepisów prawa
wymaga natomiast od skarżącego określenia, które przepisy wymagają wykładni
Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne
wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności występujących w orzecznictwie
sądów (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III
CKN 570/01, Biuletyn SN 2002 nr 7, s. 10). Autor skargi nie powołał się na
orzeczenia,
które
mogłyby
świadczyć
o
rozbieżnościach
w
interpretacji
przytoczonych przez niego przepisów, ani nie wyjaśnił – w formie odpowiedniego
wywodu jurydycznego, na czym polegają poważne wątpliwości związane z ich
wykładnią.
Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art.
3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 398 9 § 2 k.p.c.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego ma swoją podstawę § 12
ust. 4 pkt 2 w związku z § 14 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z
dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz
ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę
prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).