Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III SK 43/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation appeal as it raised no legal question requiring interpretation of consumer protection laws.

Numero d'incarto III SK 43/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to admit the cassation appeal for review, ordering the appellant to pay the respondent's costs. The dispute concerned whether water supply contracts must include all general legal provisions or only specific rights and obligations defined by the Competition and Consumer Protection Act. The court determined that the appellant failed to identify specific provisions requiring interpretation or demonstrate serious doubts about their application, as the lower courts had already correctly limited the scope to clearly defined categories of duties.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów; Art. 398 § 1 i 2 k.p.c.: The Supreme Court will not admit a cassation appeal if the question raised does not reveal a legal issue requiring interpretation of the law or if the appellant fails to specify which provisions need interpretation and why.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility consumer protection law water supply contracts legal interpretation requirement Supreme Court jurisdiction procedural dismissal costs of proceedings

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 24 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów
w art. 24 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i
Art. 6 ust. 3 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków
odprowadzanie ścieków - wbrew wymogowi określonemu w art. 6 ust.
Art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów
- na podstawie art. 106 ust.
Art. 398 § 1 k.p.c.
3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 398 9 § 2 k.p.c.
Art. 398 § 2 k.p.c.
3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 398 9 § 2 k.p.c.
§ 12 ust. 4 pkt 2 w związku z § 14 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
art. 385 k.p.c
Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385
art. 3989 § 1 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III SK 43/11

POSTANOWIENIE

Dnia 26 kwietnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Spółki z

ograniczoną odpowiedzialnością w D. przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów

o naruszenie zbiorowych interesów konsumentów i nałożenie kary pieniężnej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 26 kwietnia 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego z

dnia 3 czerwca 2011 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od strony powodowej na rzecz strony pozwanej

270 zł (dwieście siedemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów

postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 24 marca 2009 r., Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i

Konsumentów:

- uznał za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów określoną

w art. 24 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i

konsumentów (Dz.U. z 2007 r. Nr 50, poz. 331 ze zm.) bezprawne zachowanie

Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Spółki z o.o. w D. polegające na tym,

że:

a) w treści zawieranych z konsumentami umów o zaopatrzenie w wodę i

odprowadzanie ścieków - wbrew wymogowi określonemu w art. 6 ust. 3 pkt 3 i 4

ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym

odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 ze zm.; dalej jako:

„ustawa

zaopatrzeniowa”)

nie

zamieszczono

postanowień

określających

uprawnienia przedsiębiorstwa wodociągowo kanalizacyjnego w zakresie wstępu na

teren nieruchomości odbiorcy usług lub należących do niego obiektów celem

przeprowadzenia czynności, o których mowa w art. 7 ustawy zaopatrzeniowej oraz

określających warunki przeprowadzania tych czynności, w tym postanowień

dotyczących

procedur

i

warunków

kontroli

urządzeń

wodociągowych

i

kanalizacyjnych i nakazał zaniechanie jej stosowania;

b) w treści zawieranych z konsumentami umów o zaopatrzenie w wodę i

odprowadzanie ścieków - wbrew wymogowi określonemu w art. 6 ust. 3 pkt 3

ustawy zaopatrzeniowej nie zamieszczono pełnej informacji na temat praw i

obowiązków stron

postanowień

umowy przez zaniechanie objęcia

określających

obowiązki

treścią

przedsiębiorstwa

ww.

umów

wodociągowo

kanalizacyjnego w zakresie standardów (terminów udzielania, na żądanie

konsumentów, informacji dotyczących świadczonych usług oraz prawidłowego

sposobu wykonywania umowy o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków,

które wynikają z obowiązującego na terenie Gminy D. Regulaminu dostarczania

wody i odprowadzania ścieków i nakazał zaniechanie jej stosowania;

- na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i

konsumentów nałożył na Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Spółkę z o.o.

w D. karę pieniężną płatną do budżetu państwa w wysokości 38. 981 zł. z tytułu

naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ochronie

konkurencji i konsumentów.

Powodowe przedsiębiorstwo złożyło odwołanie od powyższej decyzji

Prezesa UOKiK.

Wyrokiem z dnia 10 września 2010 r. Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony

Konkurencji i Konsumentów oddalił odwołanie.

Strona powodowa zaskarżyła powyższy wyrok apelacją.

Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2011 r. Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385

k.p.c. oddalił apelację.

Od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego strona powodowa wniosła

skargę kasacyjną. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

wskazano,

że

przedsiębiorca

w

sprawie

wodociągowy

występuje

ma

istotne

obowiązek

zagadnienie

zamieszczać

prawne:

w

„czy

umowach

o

zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków, zawieranych z konsumentami,

wszystkie przepisy powszechnie obowiązujące, które określają prawa i obowiązki

stron umowy”.

Ponadto wskazano na potrzebę wykładni przepisów art. 6 ust. 3 pkt 3 ustawy

o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków w związku

z art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, budzących

poważne wątpliwości.

Wskazano, że umowy o zaopatrzenie w wodę i odprowadzenie ścieków

należą do umów często zwieranych w praktyce życia codziennego. Art. 6 ust. 3 pkt

3 ustawy zaopatrzeniowej, stanowiący podstawę zasad formułowania tych umów

jest bardzo lakoniczny. Zdaniem skarżącego bezzasadne jest stanowisko Prezesa

UOKiK oraz sądów obydwu instancji, że w takiej umowie przedsiębiorca

wodociągowy powinien sprecyzować wszystkie prawa i obowiązki stron, w tym

także te które wynikają z przepisów powszechnie obowiązujących, czyli de facto

przepisać do umowy obowiązujące przepisy prawa powszechnego, ponieważ ich

pominięcie będzie traktowane jako praktyka naruszająca zbiorowe interesy

konsumentów (art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. W

ocenie skarżącego art. 6 ust. 3 pkt 3 ustawy zaopatrzeniowej należy interpretować

w ten sposób, że umowa o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków powinna

zawierać te prawa i obowiązki, które nie są uregulowane przepisami prawa

mającymi charakter bezwzględnie obowiązujący (ius cogens), lecz tylko takie

obowiązki, których przepisy prawa albo w ogóle nie regulują albo są w tym zakresie

dyspozytywne i strony wyrażają wolę odmiennej regulacji. Taka interpretacja nie

stawia konsumenta w pozycji mniej uprzywilejowanej; nie narusza prawa

konsumenta do rzetelnej i pełnej informacji. Przepisy powszechnie obowiązujące

każdy konsument powinien znać.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona przeciwna – pozwany Prezes

UOKiK wniósł o wydanie orzeczenia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku, o oddalenie skargi

kasacyjnej, a także – w obydwu przypadkach – o zasądzenie od powoda na rzecz

pozwanego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa

procesowego, według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Postawione we wniosku pytanie nie ujawnia zagadnienia prawnego, które

mogłoby wynikać w rozpoznawanej sprawie. Tak w tym pytaniu jak i w

przedstawionej w uzasadnieniu argumentacji, uwaga wnoszącego skargę i

wysunięte wątpliwości odnoszą się do kwestionowania obowiązku zamieszczenia w

umowie „wszystkich przepisów powszechnie obowiązujących, które określają prawa

i obowiązki stron umowy”. Taki problem o tak totalnym zakresie obowiązku

regulowania w umowach – takich jak objęta sporem sprawy – praw i obowiązków

stron umowy nie występuje w rozpoznawanej sprawie. W sprawie chodzi bowiem

tylko o ściśle sprecyzowane dwie kategorie obowiązków i praw stron umowy, które

były przedmiotem decyzji Prezesa UOKiK, których określenie – według ustaleń

Sądów obu instancji – było niezbędne nie tylko dla usprawiedliwionej ochrony

konsumentów,

ale

także

dla

zachowania

niezbędnego

dopełnienia

(zrównoważenia) praw przedsiębiorstwa wyraźnie w umowie określonych.

Zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem Sądu Najwyższego, przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na potrzebę wykładni przepisów prawa

wymaga natomiast od skarżącego określenia, które przepisy wymagają wykładni

Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne

wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności występujących w orzecznictwie

sądów (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III

CKN 570/01, Biuletyn SN 2002 nr 7, s. 10). Autor skargi nie powołał się na

orzeczenia,

które

mogłyby

świadczyć

o

rozbieżnościach

w

interpretacji

przytoczonych przez niego przepisów, ani nie wyjaśnił – w formie odpowiedniego

wywodu jurydycznego, na czym polegają poważne wątpliwości związane z ich

wykładnią.

Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art.

3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 398 9 § 2 k.p.c.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego ma swoją podstawę § 12

ust. 4 pkt 2 w związku z § 14 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z

dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz

ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę

prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).