Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III SK 42/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation appeal for failure to specify statutory grounds under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto III SK 42/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a telecommunications operator against a fine imposed by the Electronic Communications Office. The appellant argued that the lower court incorrectly interpreted the Telecommunications Act and violated procedural rights, but failed to cite specific legal provisions supporting these claims. The court ruled that the appeal did not meet the strict requirements of Article 3989 of the Civil Procedure Code because it relied on subjective criticism rather than concrete legal grounds.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3983 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal must be based on specific statutory grounds listed in the law; failure to cite these provisions or provide concrete legal arguments results in the dismissal of the appeal.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal Civil Procedure Code telecommunications fine statutory grounds requirement procedural violation claim

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 201 ust. 3 pkt 3 Prawa telekomunikacyjnego
na podstawie art. 201 ust.
art. 209 ust. 1 pkt 4 Prawa telekomunikacyjnego
3 pkt 3 w związku z art. 209 ust.
art. 210 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego
1 pkt 4 oraz art. 210 ust.
art. 56 ust. 3 pkt 2 i 7 Prawa telekomunikacyjnego
zgodnie z art. 56 ust. 3 pkt 2 i 7, art. 57 ust. 6 Prawa telekomunikacyjnego oraz
art. 57 ust. 6 Prawa telekomunikacyjnego
3 pkt 2 i 7, art. 57 ust. 6 Prawa telekomunikacyjnego oraz
art. 60 pkt 2 i 6 Prawa telekomunikacyjnego
postanowień wymaganych zgodnie z art. 60 pkt 2 i 6 Prawa telekomunikacyjnego,
art. 385 k.p.c.
podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację.
art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.
oparto na obydwu podstawach określonych w art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. W
art. 3989 § 1 k.p.c.
nie wskazał na podstawie której z czterech określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c.
3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III SK 42/11

POSTANOWIENIE

Dnia 26 kwietnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z powództwa A. C.

przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

o nałożenie kary pieniężnej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 26 kwietnia 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie

z dnia 19 kwietnia 2011 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 23 lipca 2008 r., Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej

na podstawie art. 201 ust. 3 pkt 3 w związku z art. 209 ust. 1 pkt 4 oraz art. 210 ust.

1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 171, poz.

1800 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie

nałożenia kary pieniężnej na powoda – B. P. A. C. prowadzącego działalność

gospodarczą w O. w związku z naruszeniem przez B. P. obowiązków

informacyjnych w stosunku do użytkowników końcowych, przez nieuwzględnienie w

treści umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych postanowień wymaganych

zgodnie z art. 56 ust. 3 pkt 2 i 7, art. 57 ust. 6 Prawa telekomunikacyjnego oraz

nieuwzględnienie w treści regulaminu świadczenia usług telekomunikacyjnych

postanowień wymaganych zgodnie z art. 60 pkt 2 i 6 Prawa telekomunikacyjnego,

które to nieprawidłowości nie zostały usunięte w terminie określonym w zaleceniach

pokontrolnych z dnia 4 grudnia 2006 r., co zostało stwierdzone w protokole kontroli

z dnia 4 października 2007 r., nałożył na powoda karę pieniężną w wysokości 7.500

zł.

Od powyższej decyzji powód odwołanie.

Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2010 r. Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony

Konkurencji i Konumentów w Warszawie oddalił odwołanie.

Powyższy wyrok powód zaskarżył apelacją.

Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2011 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie na

podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację.

Wyrok Sądu Apelacyjnego powód zaskarżył skargą kasacyjną. Skargę

oparto na obydwu podstawach określonych w art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. W

ramach podstawy materialnoprawnej (art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.) zarzucono błędną

wykładnię art. 201 ust. 3 pkt 1-3 oraz art. 210 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego. W

ramach podstawy procesowej (art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.) zarzucono naruszenie art.

68 § 1 k.p.c. w związku z art. 379 pkt 2; art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391

k.p.c. oraz art. 385 k.p.c.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że:

„pierwszy powód/przyczyna dla którego/ dla której Sąd Najwyższy powinien przyjąć

do rozpoznania złożoną przez powoda skargę kasacyjną to udzielenie odpowiedzi

na następującą kwestię jaka rysuje się w świetle wyroku Sądu Apelacyjnego w

Warszawie.

1. Czy możliwe jest i zarazem zgodne z obowiązującym Kodeksem

postępowania cywilnego według przepisów, którego to Kodeksu następowało

rozpoznanie i rozstrzyganie sprawy przez sądy powszechne w pierwszej jak i

drugiej instancji, aby cały proces gromadzenia faktów koniecznych do dokonania

ustaleń faktycznych a w konsekwencji do zastosowania prawa materialnego

ograniczył się ze strony sądów powszechnych rozpoznających sprawę na

podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego jedynie do powielenia

tego/przepisania tego co zostało przyjęte przez organ administracji publicznej w

postępowaniu administracyjnym w ramach jego ustaleń faktycznych.”.

Ponadto wskazano, że: „2. Drugi powód/przyczyna dla którego/dla której Sąd

Najwyższy powinien przyjąć do rozpoznania złożoną przez powoda skargę

kasacyjną to odniesienie się do kwestii dotyczącej sposobu w jaki Sądy obu

instancji

wyłożyły/zinterpretowały

przepisy

Prawa

telekomunikacyjnego,

a

mianowicie normy kompetencyjnej określającej zarówno kompetencje obligatoryjną

jak i fakultatywną upoważniające pozwanego czyli Prezesa UKE do wydania decyzji

administracyjnej w tematach opisanych w art. 201 ust. 3 wraz z pkt 1 - 3 Pt, które to

rozumienie kompetencji jaką przyjął Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia

19 kwietnia 2011 roku w sprawie o sygn. akt VI A Ca 1169/10 za Sądem

Okręgowym w O. przysługujących pozwanemu do wydawania decyzji w trybie art.

201 jest niezgodne i jest jawnym zaprzeczeniem wszelkich regulacji z których

wynika poszanowanie gwarancji procesowych stron, a co w konsekwencji pozostaje

w opozycji do zasady praworządności, zasady przewidywalności i bezpieczeństwa

prawnego, zasady poszanowania praw człowieka, jego wolności, a która to

interpretacja polega na przyznaniu pozwanemu na nieograniczoną w praktyce

żadnym terminem możliwość według nieograniczonego uznania pozwanego

wyprowadzania na swoiste raty konsekwencji jakie dla powoda wypływają z

przyjętego przez pozwanego i uznanego według tegoż pozwanego za udowodniony

stanu faktycznego na podstawie art. 201 Pt co w praktyce sprowadza się do

uznania, że pozwany może kiedy tylko uzna to za właściwe i w jego ocenie

konieczne pomimo że poczynione przez pozwanego ustalenia faktyczne stanowią

pewną całość i których zwieńczeniem było wydanie decyzji administracyjnej na

podstawie art. 201 ust. 3 wydawać może pozwany nowe decyzje na podstawie art.

201 ust. 3 Pt co do tematów opisanych w pkt 1 - 3 tegoż ustępu”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wnoszący skargę w imieniu powoda jego pełnomocnik będący adwokatem

nie wskazał na podstawie której z czterech określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.

przyczyn przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty tego dotyczący

wniosek skargi. Autor skargi bez odpowiedniego skonkretyzowania przyczyny

przyjęcia skargi do rozpoznania przedstawił w uzasadnieniu wniosku krytykę

zaskarżonego wyroku. Ze sposobu ujęcia tej krytyki opierającego się na bardzo

subiektywnych i ogólnikowo ujętych poglądach wnoszącego skargę, poglądach

wyrażanych bez rzeczowego uwzględnienia podstaw zaskarżonego wyroku nie

wynikają żadne okoliczności, o których mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Skarga nie

ujawnia istotnego zagadnienia sprawy ani potrzeby wykładni przepisów prawa

budzących wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.

Nieważności postępowania, która według podstawy skargi miałaby wynikać z art.

68 § 1 k.p.c. i art. 379 pkt 2 k.p.c., wnoszący skargę w ogóle nie uzasadnił, nawet w

ramach uzasadnienia podstawy skargi określonej w art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. Nie

może też wchodzić w rachubę kwalifikacja wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania ze względu na oczywistą zasadność skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.)

skoro uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wyjaśnienie jego podstawy, w

szczególności zawiera wyjaśnienia interpretacyjne uwzględniające orzecznictwo

Sądu Najwyższego – w tym stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w wyroku z

dnia 16 marca 2009 r., III SK 35/08 – OSNP 2010/17-18/223. Natomiast autor

skargi, całkowicie ignorując te wyjaśnienia, ogranicza się do oderwanej od

ustalonych okoliczności faktycznych, subiektywnej polemiki.

Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w

art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.