Supreme Court dismissed cassation appeal for failure to specify statutory grounds under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a telecommunications operator against a fine imposed by the Electronic Communications Office. The appellant argued that the lower court incorrectly interpreted the Telecommunications Act and violated procedural rights, but failed to cite specific legal provisions supporting these claims. The court ruled that the appeal did not meet the strict requirements of Article 3989 of the Civil Procedure Code because it relied on subjective criticism rather than concrete legal grounds.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3983 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal must be based on specific statutory grounds listed in the law; failure to cite these provisions or provide concrete legal arguments results in the dismissal of the appeal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III SK 42/11
POSTANOWIENIE
Dnia 26 kwietnia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kwaśniewski
w sprawie z powództwa A. C.
przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej
o nałożenie kary pieniężnej,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 26 kwietnia 2012 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z dnia 19 kwietnia 2011 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 23 lipca 2008 r., Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
na podstawie art. 201 ust. 3 pkt 3 w związku z art. 209 ust. 1 pkt 4 oraz art. 210 ust.
1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 171, poz.
1800 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie
nałożenia kary pieniężnej na powoda – B. P. A. C. prowadzącego działalność
gospodarczą w O. w związku z naruszeniem przez B. P. obowiązków
informacyjnych w stosunku do użytkowników końcowych, przez nieuwzględnienie w
treści umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych postanowień wymaganych
zgodnie z art. 56 ust. 3 pkt 2 i 7, art. 57 ust. 6 Prawa telekomunikacyjnego oraz
nieuwzględnienie w treści regulaminu świadczenia usług telekomunikacyjnych
postanowień wymaganych zgodnie z art. 60 pkt 2 i 6 Prawa telekomunikacyjnego,
które to nieprawidłowości nie zostały usunięte w terminie określonym w zaleceniach
pokontrolnych z dnia 4 grudnia 2006 r., co zostało stwierdzone w protokole kontroli
z dnia 4 października 2007 r., nałożył na powoda karę pieniężną w wysokości 7.500
zł.
Od powyższej decyzji powód odwołanie.
Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2010 r. Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony
Konkurencji i Konumentów w Warszawie oddalił odwołanie.
Powyższy wyrok powód zaskarżył apelacją.
Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2011 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie na
podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację.
Wyrok Sądu Apelacyjnego powód zaskarżył skargą kasacyjną. Skargę
oparto na obydwu podstawach określonych w art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. W
ramach podstawy materialnoprawnej (art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.) zarzucono błędną
wykładnię art. 201 ust. 3 pkt 1-3 oraz art. 210 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego. W
ramach podstawy procesowej (art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.) zarzucono naruszenie art.
68 § 1 k.p.c. w związku z art. 379 pkt 2; art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391
k.p.c. oraz art. 385 k.p.c.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że:
„pierwszy powód/przyczyna dla którego/ dla której Sąd Najwyższy powinien przyjąć
do rozpoznania złożoną przez powoda skargę kasacyjną to udzielenie odpowiedzi
na następującą kwestię jaka rysuje się w świetle wyroku Sądu Apelacyjnego w
Warszawie.
1. Czy możliwe jest i zarazem zgodne z obowiązującym Kodeksem
postępowania cywilnego według przepisów, którego to Kodeksu następowało
rozpoznanie i rozstrzyganie sprawy przez sądy powszechne w pierwszej jak i
drugiej instancji, aby cały proces gromadzenia faktów koniecznych do dokonania
ustaleń faktycznych a w konsekwencji do zastosowania prawa materialnego
ograniczył się ze strony sądów powszechnych rozpoznających sprawę na
podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego jedynie do powielenia
tego/przepisania tego co zostało przyjęte przez organ administracji publicznej w
postępowaniu administracyjnym w ramach jego ustaleń faktycznych.”.
Ponadto wskazano, że: „2. Drugi powód/przyczyna dla którego/dla której Sąd
Najwyższy powinien przyjąć do rozpoznania złożoną przez powoda skargę
kasacyjną to odniesienie się do kwestii dotyczącej sposobu w jaki Sądy obu
instancji
wyłożyły/zinterpretowały
przepisy
Prawa
telekomunikacyjnego,
a
mianowicie normy kompetencyjnej określającej zarówno kompetencje obligatoryjną
jak i fakultatywną upoważniające pozwanego czyli Prezesa UKE do wydania decyzji
administracyjnej w tematach opisanych w art. 201 ust. 3 wraz z pkt 1 - 3 Pt, które to
rozumienie kompetencji jaką przyjął Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia
19 kwietnia 2011 roku w sprawie o sygn. akt VI A Ca 1169/10 za Sądem
Okręgowym w O. przysługujących pozwanemu do wydawania decyzji w trybie art.
201 jest niezgodne i jest jawnym zaprzeczeniem wszelkich regulacji z których
wynika poszanowanie gwarancji procesowych stron, a co w konsekwencji pozostaje
w opozycji do zasady praworządności, zasady przewidywalności i bezpieczeństwa
prawnego, zasady poszanowania praw człowieka, jego wolności, a która to
interpretacja polega na przyznaniu pozwanemu na nieograniczoną w praktyce
żadnym terminem możliwość według nieograniczonego uznania pozwanego
wyprowadzania na swoiste raty konsekwencji jakie dla powoda wypływają z
przyjętego przez pozwanego i uznanego według tegoż pozwanego za udowodniony
stanu faktycznego na podstawie art. 201 Pt co w praktyce sprowadza się do
uznania, że pozwany może kiedy tylko uzna to za właściwe i w jego ocenie
konieczne pomimo że poczynione przez pozwanego ustalenia faktyczne stanowią
pewną całość i których zwieńczeniem było wydanie decyzji administracyjnej na
podstawie art. 201 ust. 3 wydawać może pozwany nowe decyzje na podstawie art.
201 ust. 3 Pt co do tematów opisanych w pkt 1 - 3 tegoż ustępu”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wnoszący skargę w imieniu powoda jego pełnomocnik będący adwokatem
nie wskazał na podstawie której z czterech określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.
przyczyn przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty tego dotyczący
wniosek skargi. Autor skargi bez odpowiedniego skonkretyzowania przyczyny
przyjęcia skargi do rozpoznania przedstawił w uzasadnieniu wniosku krytykę
zaskarżonego wyroku. Ze sposobu ujęcia tej krytyki opierającego się na bardzo
subiektywnych i ogólnikowo ujętych poglądach wnoszącego skargę, poglądach
wyrażanych bez rzeczowego uwzględnienia podstaw zaskarżonego wyroku nie
wynikają żadne okoliczności, o których mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Skarga nie
ujawnia istotnego zagadnienia sprawy ani potrzeby wykładni przepisów prawa
budzących wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.
Nieważności postępowania, która według podstawy skargi miałaby wynikać z art.
68 § 1 k.p.c. i art. 379 pkt 2 k.p.c., wnoszący skargę w ogóle nie uzasadnił, nawet w
ramach uzasadnienia podstawy skargi określonej w art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. Nie
może też wchodzić w rachubę kwalifikacja wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania ze względu na oczywistą zasadność skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.)
skoro uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wyjaśnienie jego podstawy, w
szczególności zawiera wyjaśnienia interpretacyjne uwzględniające orzecznictwo
Sądu Najwyższego – w tym stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w wyroku z
dnia 16 marca 2009 r., III SK 35/08 – OSNP 2010/17-18/223. Natomiast autor
skargi, całkowicie ignorując te wyjaśnienia, ogranicza się do oderwanej od
ustalonych okoliczności faktycznych, subiektywnej polemiki.
Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w
art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.