Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III SK 39/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as the regulator lost competence to object to connection refusal due to new law.

Numero d'incarto III SK 39/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the Energy Regulatory Office's cassation appeal against a lower court decision that annulled its own objection to a connection refusal. The appellant argued the lower court erred by not examining factual circumstances, but the court found the regulator had lost its statutory competence to issue such objections after a new law took effect. Consequently, the lower court correctly declared the objection procedurally void rather than assessing the merits of the connection refusal.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 7 ust. 9 Prawa energetyczne; Art. 20 ustawy z dnia 8 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo energetyczne: When a new law removes an administrative body's competence to issue a specific type of decision, that body loses the authority to act in that capacity for all pending proceedings, rendering subsequent decisions by that body void ab initio.

Parole chiave

Generato dall'IA
competence loss regulatory objection connection refusal retroactive application procedural voidness energy law amendment cassation appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 7 ust. 9 Prawa energetyczne
r., zmianie uległa treść przepisu art. 7 ust. 9 Prawa energetycznego.
art. 30 ust. 1 Prawa energetyczne
9 w związku z art. 30 ust.
art. 20 ustawy z dnia 8 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo energetyczne oraz o zmianie niektórych innych ustaw
do odmowy przyłączenia do sieci elektroenergetycznej. Stosownie do art. 20
art. 382 k.p.c.
art. 382 k.p.c. przez wydanie wyroku bez zbadania faktycznych
art. 316 § 1 k.p.c.
art. 316 § 1 k.p.c. w związku z art.
art. 398 § 1 pkt 2 k.p.c.
Skargę oparto na podstawie procesowej (art. 398 3 § 1 pkt 2 k.p.c.) i
art. 398 § 12 § 1 k.p.c.
Skargę oparto na podstawie procesowej (art. 398 3 § 1 pkt 2 k.p.c.) i
art. 398 § 14 k.p.c.
Skargę oparto na podstawie procesowej (art. 398 3 § 1 pkt 2 k.p.c.) i
art. 386 § 1 k.p.c
Sąd Apelacyjny na podstawie art. 386 § 1
art. 382 k.p.c
art. 382 k.p.c. przez wydanie wyroku bez zbadania faktycznych

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyrok Sądu Najwyższy z dnia 17 marca 2010 r., III SK 40/09

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III SK 39/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z powództwa E. Operator Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

z udziałem zainteresowanego Jana K.

o zgłoszenie zastrzeżeń do odmowy przyłączenia sieci elektroenergetycznej ,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 kwietnia 2011 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 30 marca 2010 r.,

1. oddala skargę,

2. oddala

wniosek

E. Operator

Spółki

z

ograniczoną

odpowiedzialnością w P. o zasądzenie kosztów postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 2 czerwca 2008 r., Prezes Urzędu Regulacji Energetyki – na

podstawie art. 7 ust. 9 w związku z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. –

Prawo energetyczne (Dz.U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625 ze zm.) zgłosił zastrzeżenia

do odmowy przyłączenia do sieci elektroenergetycznej przez powoda – E. Operator

Spółkę z o.o. w P., na warunkach taryfowych (przy zastosowaniu stawek

przewidzianych w taryfie dla energii elektrycznej E. Operator Spółka z o.o.),

budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr 308 położonej w

miejscowości K., gmina S. należącego do zainteresowanego Jana K.

Od tej decyzji powód wniósł odwołanie.

Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2009 r. Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony

Konkurencji i Konsumentów oddalił odwołanie.

Powyższy wyrok Sądu Okręgowego zaskarżyła apelacją strona powodowa.

Wyrokiem z dnia 30 marca 2010 r. Sąd Apelacyjny na podstawie art. 386 § 1

k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchylił decyzję Prezesa URE z

dnia 2 czerwca 2008 r., (pkt I); rozstrzygnął o kosztach postępowania za obie

instancje (pkt II). Sąd Apelacyjny wskazał, że na podstawie ustawy z dnia 8

stycznia 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo energetyczne oraz o zmianie niektórych

innych ustaw (Dz.U. Nr 21, poz. 104), która weszła w życie z dniem 11 marca 2010

r., zmianie uległa treść przepisu art. 7 ust. 9 Prawa energetycznego. Przepis ten w

nowym brzmieniu nie przewiduje już kompetencji w zakresie zgłaszania zastrzeżeń

do odmowy przyłączenia do sieci elektroenergetycznej. Stosownie do art. 20

ustawy z dnia 8 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo energetyczne oraz o

zmianie niektórych innych ustaw należało zastosować nowy przepis obowiązujący

w dacie orzekania. W związku zaś z tym, że Prezes URE utracił możliwość

zgłaszania zastrzeżeń do odmowy przyłączenia do sieci elektoenergetycznej,

bezprzedmiotowe stało się postępowanie wywołane zaskarżoną decyzją Prezesa

URE z 2 czerwca 2008 r.

Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego w całości zaskarżył skargą kasacyjną

Prezes URE. Skargę oparto na podstawie procesowej (art. 398 3 § 1 pkt 2 k.p.c.) i

zarzucono naruszenie:

a)

art. 382 k.p.c. przez wydanie wyroku bez zbadania faktycznych

okoliczności sprawy, w tym pominięcie materiału dowodowego

znajdującego się w aktach sprawy oraz zaniechanie dokonania

własnych ustaleń na okoliczność, iż zarówno w dacie wydania

zaskarżonego wyroku, jak i w dacie wydania poprzedzającego go

wyroku sądu pierwszej instancji oraz decyzji administracyjnej

istniały warunki ekonomiczne i techniczne do przyłączenia do sieci

elektroenergetycznej

nieruchomości

należącej

do

zainteresowanego oraz na okoliczność, że zainteresowany spełniał

we wskazanych datach warunki do przyłączenia do sieci i odbioru,

a w wyniku powyższego nieuwzględnienie okoliczności, iż zgodnie

z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo

energetyczne (Dz.U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625, ze zm.) na

powodzie ciążył obowiązek przyłączenia ww. nieruchomości do

sieci;

b)

art. 316 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. przez jego błędną

interpretację polegającą na przyjęciu, że odpadnięcie podstawy

prawnej wydania decyzji administracyjnej po jej wydaniu powoduje

niejako automatycznie konieczność uchylenia tej decyzji, a w

konsekwencji naruszenie przepisu art. 47953 § 2 k.p.c., przez

uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa URE z dnia 2 czerwca 2008

r., pomimo braku ku temu podstaw.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji – przy

uwzględnieniu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona powodowa wniosła o oddalenie

skargi oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz strony powodowej kosztów

postępowania,

w

tym

kosztów

zastępstwa

przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

procesowego,

według

norm

Decyzja będąca przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie została

wydana na podstawie art. 7 ust. 9 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo

energetyczne (Dz.U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625 ze zm.), zgodnie z którym w

przypadku gdy przedsiębiorstwo energetyczne odmówi przyłączenia do sieci z

powodu braku warunków ekonomicznych, o których mowa w ust. 1, a Prezes

Urzędu Regulacji Energetyki, w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania

powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, nie zgłosi zastrzeżeń do odmowy, za

przyłączenie do sieci przedsiębiorstwo to może pobrać opłatę w wysokości

uzgodnionej z podmiotem ubiegającym się o przyłączenie w umowie o

przyłączenie; przepisu ust. 8 nie stosuje się. Przepis ten w powołanym wyżej

brzmieniu obowiązywał do dnia 11 marca 2010 r. Na podstawie ustawy z dnia 8

stycznia 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo energetyczne oraz o zmianie niektórych

innych ustaw (Dz.U. Nr 21, poz. 104) przepis art. 7 ust. 9 Prawa energetycznego

otrzymał nową treść, zgodnie z którą w przypadku gdy przedsiębiorstwo

energetyczne

odmówi przyłączenia

do sieci z powodu

braku

warunków

ekonomicznych, o których mowa w ust. 1, za przyłączenie do sieci przedsiębiorstwo

energetyczne może ustalić opłatę w wysokości uzgodnionej z podmiotem

ubiegającym się o przyłączenie do sieci w umowie o przyłączenie do sieci;

przepisów ust. 8 nie stosuje się. Ustawa zmieniająca z dnia 8 stycznia 2010 r.

weszła w życie – stosownie do jej art. 22 – z dniem 11 marca 2010 r. Na etapie

postępowania apelacyjnego w sprawie obowiązywało już nowe brzmienie art. 7 ust.

9 Prawa energetycznego. Zmieniona norma prawna pomija kompetencję Prezesa

URE

do

zgłaszania

zastrzeżeń

do

odmowy

przyłączenia

do

sieci

elektroenergetycznej.

Problemem w sprawie była kwestia, czy wyłączenie kompetencji Prezesa

URE odnosi się również do spraw w których, decyzja została wydana, ale nie

uzyskała

prawomocności

w

związku

z

niezakończeniem

przewidzianego

postępowania odwoławczego. W kwestii tej Sąd w zaskarżonym wyroku trafnie

zastosował art. 20 ustawy z dnia 8 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo

energetyczne oraz o zmianie niektórych innych ustaw stanowiący, że do spraw

wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy tej ustawy. Skarżący w rozpatrywanej skardze nie kwestionuje

zastosowania przepisu art. 20 ustawy zmieniającej z dnia 8 stycznia 2010 r., który

jest podstawą zaskarżonego wyroku. Brak w podstawach skargi kasacyjnej zarzutu

naruszenia przepisu stanowiącego istotny element podstawy zaskarżonego wyroku

ogranicza możliwość rozpoznania zasadniczej kwestii sprawy, gdyż nie została ona

objęta podstawą skargi (por. art. 39812 § 1 k.p.c.).

Pomimo to Sąd Najwyższy stwierdza, że zastosowanie w sprawie art. 20

ustawy z dnia 8 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo energetyczne oraz o

zmianie niektórych nie nasuwa wątpliwości. Sąd drugiej instancji w postępowaniu z

odwołania od decyzji Prezesa URE powinien uwzględnić zmiany stanu prawnego,

które nastąpiły po wydaniu decyzji. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego

Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz Sąd Apelacyjny

rozpoznają sprawy z odwołania od decyzji organów regulacyjnych merytorycznie,

zatem muszą brać pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w chwili orzekania

(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2010 r., III SK 40/09 – Lex nr

585839).

Zarzuty podnoszone przez skarżącego w ramach podstawy procesowej –

art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. tj. zarzut naruszenia art. 382 k.p.c. oraz art. 316 § 1 k.p.c.

w związku z art. 391 § 1 k.p.c. są bezzasadne. Przepis art. 382 k.p.c. zakreśla

granice postępowania dowodowego przed sądem drugiej instancji. Zarzut ten jest o

tyle bezzasadny, że Sąd w zaskarżonym wyroku nie zajmował się oceną

materialnoprawnych przesłanek określonych w art. 7 ust. 1 Prawa energetycznego,

ponieważ uznał, że Prezes URE – na skutek zmiany stanu prawnego na etapie

postępowania apelacyjnego – utracił kompetencję do wydania decyzji i w

konsekwencji uznał, że decyzja taka podlega uchyleniu jako pozbawiona podstawy

prawnej. Ocena zaskarżonego wyroku w tym zakresie dotyczyła nie kwestii

istnienia

warunków

przyłączenia

zainteresowanego

do

sieci,

lecz

samej

kompetencji pozwanego Prezesa URE do wydawania zastrzeżeń do odmowy

przyłączenia do sieci elektroenergetycznej. Jeżeli uprawnienie Prezesa URE w

zakresie zgłaszania zastrzeżenia wygasło w chwili wyrokowania przez Sąd drugiej

instancji, to nie istniały podstawy do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji.

Wobec tego Sąd Apelacyjny w zaskarżonym wyroku nie naruszył art. 316 § 1 k.p.c.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy, uznając bezzasadność procesowej

podstawy skargi, na podstawie art. 39814 k.p.c. orzekł jak w sentencji.