Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III SK 36/09 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as no significant legal issue exists regarding evidence or decision scope.

Numero d'incarto III SK 36/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by PTC regarding a competition law dispute. The appellant argued three legal issues concerning the allocation of evidentiary duties, the completeness of administrative decisions, and the prohibition of unfavorable verdict changes. The court rejected these claims, finding that the procedural context had changed after the first-instance court's findings and that the administrative decision fully covered the administrative request.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; A cassation appeal is admissible only if a significant legal issue exists, but the court must not engage in abstract reasoning detached from the specific circumstances of the case.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility significant legal issue abstract reasoning prohibition administrative decision scope evidentiary duty allocation competition law procedure unfavorable verdict change

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 385 k.p.c.
Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385
Art. 3989 § 1 k.p.c.
okoliczności, o których mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. postanowił jak w sentencji.
Art. 111 § 1 k.p.a.
decyzji w trybie art. 111 § 1 k.p.a.”;
Art. 384 k.p.c.
występującym w sprawie istotnym zagadnieniem prawnym. Przepis art. 384 k.p.c.
art. 385 k.p.c
Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
na art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 386 § 6 k.p.c
„dopuszczalność uznania, że wydane w trybie art. 386 § 6 k.p.c.
art. 111 § 1 k.p
decyzji w trybie art. 111 § 1 k.p.a.”;
art. 384 k.p.c
występującym w sprawie istotnym zagadnieniem prawnym. Przepis art. 384 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
okoliczności, o których mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I PK 306/02
wyrok Sądu Najwyższego z 14 lutego 2003 r., I PK 306/02,
I CK 213/02
wyrok Sądu Najwyższego z 13 listopada 2002 r., I CK 213/02, LEX nr

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III SK 36/09

POSTANOWIENIE

Dnia 10 grudnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z powództwa C. Polska Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.

przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

z udziałem zainteresowanego Polskiej Telefonii Cyfrowej Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością w W.

o ochronę konkurencji,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 10 grudnia 2009 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony zainteresowanej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 16 stycznia 2009 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2009 r. Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385

k.p.c. oddalił apelacje: powoda C. Polska Spółka z o.o. w W., pozwanego Prezesa

Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz zainteresowanego Polskiej

Telefonii Cyfrowej Spółki z o.o. w W. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów z dnia 6 lutego 2008 r. uchylającego – po ponownym

rozpoznaniu

sprawy

–

decyzję

Prezesa

Urzędu

Ochrony

Konkurencji

i

Konsumentów z dnia 24 czerwca 2005 r. (uchylającą decyzję Prezesa UOKiK z

dnia 9 sierpnia 2004 r. i umarzającą postępowanie antymonopolowe).

Powyższy

wyrok

Sądu

Apelacyjnego

zaskarżyła

skargą

kasacyjną

zainteresowana Polska Telefonia Cyfrowa Spółka z o.o. w W.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z powołaniem się

na art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. twierdzi się, że w sprawie występują trzy istotne

zagadnienia prawne:

1. „dopuszczalność uznania, że wydane w trybie art. 386 § 6 k.p.c.

wytyczne sądu drugiej instancji, zgodnie z którymi zachodzi konieczność

przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości, mogą być

interpretowane w ten sposób, że podmiotem zobowiązanym w takim

przypadku do przeprowadzenia postępowania dowodowego jest w istocie

nie sąd, lecz Prezes UOKiK”;

2. „kwestia dopuszczalności uchylenia decyzji Prezesa UOKiK w sytuacji,

gdy decyzja ta w ocenie sądu orzekającego w sprawie - nie zawiera

rozstrzygnięcia co do wszystkich kwestii zawartych w zgłoszonym przez

stronę wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego, a to w

sytuacji, gdy strona nie złożyła wniosku o uzupełnienie rozstrzygnięcia

decyzji w trybie art. 111 § 1 k.p.a.”;

3. „kwestia dopuszczalności zmiany uzasadnienia wyroku na niekorzyść

strony w sytuacji, gdy strona przeciwna nie wniosła skutecznie apelacji”.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona powodowa wniosła o odmowę

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie wraz z

zasądzeniem kosztów zastępstwa według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k. p. c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli:

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości

lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Istotność zagadnienia prawnego – jako przesłanki przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. – polega na tym, że w danej

sprawie występuje problem prawny mający znaczenie dla rozwoju prawa lub

znaczenie

precedensowe

dla

rozstrzygnięcia

innych

podobnych

spraw.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na

występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne (art. 398 4 § 1 pkt 3 i art. 3989 §

1 pkt 1 k.p.c.), polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu

argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, w tym

także

na

sformułowaniu

własnego

stanowiska

przez skarżącego

(por.

postanowienie Sądu Najwyższego z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 nr

1, poz. 11). Sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 398 9

§ 1 pkt 1 k.p.c. powinno przybrać formę odrębnego wywodu prawnego, w którym

skarżący przedstawi wątpliwości co do określonego przepisu (normy) lub zespołu

przepisów (norm), albo szerzej i bardziej ogólnie – wątpliwości co do pewnego

uregulowania prawnego (instytucji prawnej). Z przedstawionego przez wnoszącego

skargę kasacyjną istotnego zagadnienia prawnego musi wynikać, jaki jest

konkretny problem prawny i na czym polegają istotne wątpliwości interpretacyjne.

Zagadnienie prawne jest to bowiem zagadnienie, które wiąże się z określonym

przepisem

prawnym,

którego

wyjaśnienie

ma

znaczenie

nie

tylko

dla

rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych

podobnych spraw (por. wyrok Sądu Najwyższego z 14 lutego 2003 r., I PK 306/02,

Wokanda 2004 nr 7-8, poz. 51). Rozważanie przez Sąd Najwyższy – w ramach

rozpoznawania skargi kasacyjnej – określonych zagadnień prawnych, nie może

mieć charakteru abstrakcyjnego, oderwanego od przesłanek orzekania w danej

sprawie (por. wyrok Sądu Najwyższego z 13 listopada 2002 r., I CK 213/02, LEX nr

74415).

W pierwszej z kwestii, wskazanych w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania, chodzi o ocenę opisanej przez stronę skarżącą

sytuacji procesowej, że Sądy obydwu instancji – wbrew zaleceniom Sądu drugiej

instancji

w

poprzednim

wyroku

uchylającym

-

„scedowały”

obowiązek

przeprowadzenia postępowania dowodowego na organ administracji – Prezesa

UOKiK. Postawiony w ten sposób problem opiera się na założeniu, że nie zmieniły

się podstawy i zakres sprawy po jej poprzednim uchyleniu i przekazaniu sprawy do

ponownego rozpoznania. Założenie to nie jest właściwe do stanu sprawy objętego

zaskarżonym wyrokiem. Sąd drugiej instancji w zaskarżonym wyroku uznał

bowiem, że Sąd pierwszej instancji – zgodnie z zaleceniem Sądu Apelacyjnego

zawartym w wyroku uchylającym z dnia 6 marca 2007 r. – dokonał odpowiednich

ustaleń faktycznych i w oparciu o nie orzekł o uchyleniu decyzji Prezesa UOKiK ze

względu na brak rozstrzygnięcia tego organu o części wniosku o stosowanie

praktyk ograniczających konkurencję. W tej zmienionej sytuacji procesowej nie

zachodzi problem niezachowania zalecenia przeprowadzenia postępowania

dowodowego przez Sąd pierwszej instancji, bo w zakresie objętym zaleceniem

dotyczącym wówczas określonego przedmiotu sprawy Sąd nie naruszył wskazań

Sądu drugiej instancji.

Co do kwestii drugiej z podnoszonych w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania – bezpodstawne jest twierdzenie strony

skarżącej, że decyzja Prezesa UOKiK nie zawierała rozstrzygnięcia co do

wszystkich kwestii zawartych w zgłoszonym przez stronę wniosku o wszczęcie

postępowania administracyjnego. Rozstrzygnięcie wynikające z decyzji Prezesa

UOKiK stanowi umorzenie postępowania w sprawie a więc obejmujące jej całość,

bez pozostawienia jakiejś jej części np. części wniosku poza rozstrzygnięciem.

Takiego zakresu rozstrzygnięcia nie zmienia to, że

w uzasadnieniu

decyzji

Prezes UOKiK nie wskazał, czym się kierował w odniesieniu do całego okresu,

który został wskazany we wniosku.

Także trzecia z postawionych przez skarżącego kwestii również nie jest

występującym w sprawie istotnym zagadnieniem prawnym. Przepis art. 384 k.p.c.

zakazuje uchylenia lub zmiany zaskarżonego wyroku na niekorzyść strony

wnoszącej apelację. Zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego nie zawiera takiego

rozstrzygnięcia – wyrokiem tym bowiem zostały oddalone apelacje powoda,

pozwanego i zainteresowanego.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy uznając, że nie zachodzą

okoliczności, o których mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. postanowił jak w sentencji.