Supreme Court dismisses cassation appeal as no significant legal issue exists regarding evidence or decision scope.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by PTC regarding a competition law dispute. The appellant argued three legal issues concerning the allocation of evidentiary duties, the completeness of administrative decisions, and the prohibition of unfavorable verdict changes. The court rejected these claims, finding that the procedural context had changed after the first-instance court's findings and that the administrative decision fully covered the administrative request.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; A cassation appeal is admissible only if a significant legal issue exists, but the court must not engage in abstract reasoning detached from the specific circumstances of the case.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III SK 36/09
POSTANOWIENIE
Dnia 10 grudnia 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kwaśniewski
w sprawie z powództwa C. Polska Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.
przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
z udziałem zainteresowanego Polskiej Telefonii Cyfrowej Spółki z ograniczoną
odpowiedzialnością w W.
o ochronę konkurencji,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 10 grudnia 2009 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony zainteresowanej od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 16 stycznia 2009 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2009 r. Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385
k.p.c. oddalił apelacje: powoda C. Polska Spółka z o.o. w W., pozwanego Prezesa
Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz zainteresowanego Polskiej
Telefonii Cyfrowej Spółki z o.o. w W. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Ochrony
Konkurencji i Konsumentów z dnia 6 lutego 2008 r. uchylającego – po ponownym
rozpoznaniu
sprawy
–
decyzję
Prezesa
Urzędu
Ochrony
Konkurencji
i
Konsumentów z dnia 24 czerwca 2005 r. (uchylającą decyzję Prezesa UOKiK z
dnia 9 sierpnia 2004 r. i umarzającą postępowanie antymonopolowe).
Powyższy
wyrok
Sądu
Apelacyjnego
zaskarżyła
skargą
kasacyjną
zainteresowana Polska Telefonia Cyfrowa Spółka z o.o. w W.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z powołaniem się
na art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. twierdzi się, że w sprawie występują trzy istotne
zagadnienia prawne:
1. „dopuszczalność uznania, że wydane w trybie art. 386 § 6 k.p.c.
wytyczne sądu drugiej instancji, zgodnie z którymi zachodzi konieczność
przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości, mogą być
interpretowane w ten sposób, że podmiotem zobowiązanym w takim
przypadku do przeprowadzenia postępowania dowodowego jest w istocie
nie sąd, lecz Prezes UOKiK”;
2. „kwestia dopuszczalności uchylenia decyzji Prezesa UOKiK w sytuacji,
gdy decyzja ta w ocenie sądu orzekającego w sprawie - nie zawiera
rozstrzygnięcia co do wszystkich kwestii zawartych w zgłoszonym przez
stronę wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego, a to w
sytuacji, gdy strona nie złożyła wniosku o uzupełnienie rozstrzygnięcia
decyzji w trybie art. 111 § 1 k.p.a.”;
3. „kwestia dopuszczalności zmiany uzasadnienia wyroku na niekorzyść
strony w sytuacji, gdy strona przeciwna nie wniosła skutecznie apelacji”.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona powodowa wniosła o odmowę
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie wraz z
zasądzeniem kosztów zastępstwa według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k. p. c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli:
w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości
lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Istotność zagadnienia prawnego – jako przesłanki przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. – polega na tym, że w danej
sprawie występuje problem prawny mający znaczenie dla rozwoju prawa lub
znaczenie
precedensowe
dla
rozstrzygnięcia
innych
podobnych
spraw.
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na
występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne (art. 398 4 § 1 pkt 3 i art. 3989 §
1 pkt 1 k.p.c.), polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu
argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, w tym
także
na
sformułowaniu
własnego
stanowiska
przez skarżącego
(por.
postanowienie Sądu Najwyższego z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 nr
1, poz. 11). Sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 398 9
§ 1 pkt 1 k.p.c. powinno przybrać formę odrębnego wywodu prawnego, w którym
skarżący przedstawi wątpliwości co do określonego przepisu (normy) lub zespołu
przepisów (norm), albo szerzej i bardziej ogólnie – wątpliwości co do pewnego
uregulowania prawnego (instytucji prawnej). Z przedstawionego przez wnoszącego
skargę kasacyjną istotnego zagadnienia prawnego musi wynikać, jaki jest
konkretny problem prawny i na czym polegają istotne wątpliwości interpretacyjne.
Zagadnienie prawne jest to bowiem zagadnienie, które wiąże się z określonym
przepisem
prawnym,
którego
wyjaśnienie
ma
znaczenie
nie
tylko
dla
rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych
podobnych spraw (por. wyrok Sądu Najwyższego z 14 lutego 2003 r., I PK 306/02,
Wokanda 2004 nr 7-8, poz. 51). Rozważanie przez Sąd Najwyższy – w ramach
rozpoznawania skargi kasacyjnej – określonych zagadnień prawnych, nie może
mieć charakteru abstrakcyjnego, oderwanego od przesłanek orzekania w danej
sprawie (por. wyrok Sądu Najwyższego z 13 listopada 2002 r., I CK 213/02, LEX nr
74415).
W pierwszej z kwestii, wskazanych w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania, chodzi o ocenę opisanej przez stronę skarżącą
sytuacji procesowej, że Sądy obydwu instancji – wbrew zaleceniom Sądu drugiej
instancji
w
poprzednim
wyroku
uchylającym
-
„scedowały”
obowiązek
przeprowadzenia postępowania dowodowego na organ administracji – Prezesa
UOKiK. Postawiony w ten sposób problem opiera się na założeniu, że nie zmieniły
się podstawy i zakres sprawy po jej poprzednim uchyleniu i przekazaniu sprawy do
ponownego rozpoznania. Założenie to nie jest właściwe do stanu sprawy objętego
zaskarżonym wyrokiem. Sąd drugiej instancji w zaskarżonym wyroku uznał
bowiem, że Sąd pierwszej instancji – zgodnie z zaleceniem Sądu Apelacyjnego
zawartym w wyroku uchylającym z dnia 6 marca 2007 r. – dokonał odpowiednich
ustaleń faktycznych i w oparciu o nie orzekł o uchyleniu decyzji Prezesa UOKiK ze
względu na brak rozstrzygnięcia tego organu o części wniosku o stosowanie
praktyk ograniczających konkurencję. W tej zmienionej sytuacji procesowej nie
zachodzi problem niezachowania zalecenia przeprowadzenia postępowania
dowodowego przez Sąd pierwszej instancji, bo w zakresie objętym zaleceniem
dotyczącym wówczas określonego przedmiotu sprawy Sąd nie naruszył wskazań
Sądu drugiej instancji.
Co do kwestii drugiej z podnoszonych w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania – bezpodstawne jest twierdzenie strony
skarżącej, że decyzja Prezesa UOKiK nie zawierała rozstrzygnięcia co do
wszystkich kwestii zawartych w zgłoszonym przez stronę wniosku o wszczęcie
postępowania administracyjnego. Rozstrzygnięcie wynikające z decyzji Prezesa
UOKiK stanowi umorzenie postępowania w sprawie a więc obejmujące jej całość,
bez pozostawienia jakiejś jej części np. części wniosku poza rozstrzygnięciem.
Takiego zakresu rozstrzygnięcia nie zmienia to, że
w uzasadnieniu
decyzji
Prezes UOKiK nie wskazał, czym się kierował w odniesieniu do całego okresu,
który został wskazany we wniosku.
Także trzecia z postawionych przez skarżącego kwestii również nie jest
występującym w sprawie istotnym zagadnieniem prawnym. Przepis art. 384 k.p.c.
zakazuje uchylenia lub zmiany zaskarżonego wyroku na niekorzyść strony
wnoszącej apelację. Zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego nie zawiera takiego
rozstrzygnięcia – wyrokiem tym bowiem zostały oddalone apelacje powoda,
pozwanego i zainteresowanego.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy uznając, że nie zachodzą
okoliczności, o których mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. postanowił jak w sentencji.