Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III SK 32/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on pre-existing legal issue, allowing 180 PLN reimbursement of litigation costs.

Numero d'incarto III SK 32/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal because the legal question raised had already been resolved in a prior decision from May 2015. The appellant argued that administrative data needed correction to prevent overcompensation under the Energy Law, while the respondent requested dismissal of the appeal and cost allocation. The court rejected the new legal interpretation, adhering to the established rule that historical costs cannot be equated with new investment obligations, and awarded 180 PLN to the appellant for the current proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy o kosztach osieroconych; Art. 30 ust. 1 ustawy o kosztach osieroconych: The Supreme Court established that historical investment costs cannot be equated with new investment obligations, and the existing legal framework does not permit the application of a 'powerful division key' to correct administrative data for the purpose of preventing overcompensation.

Parole chiave

Generato dall'IA
costs orphaned energy law public aid cassation appeal litigation costs legal issue preclusion energy sector

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy o kosztach osieroconych
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał się na potrzebę rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, czy w przypadku gdy na dzień wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia korekty rocznej kosztów osieroconych zaistnieje stan faktyczny wskazany w art. 33 ust.
Art. 30 ust. 1 ustawy o kosztach osieroconych
1 pkt 1 ustawy KDT nie miały się w odniesieniu do danego podmiotu ziścić, a także uwzględniwszy okoliczność, iż przepis art. 30 ust.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III SK 32/14 POSTANOWIENIE Dnia 9 września 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z powództwa E. S.A. w Ś. ‎przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki‎o ustalenie korekty kosztów osieroconych,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 września 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w W.‎z dnia 10 lipca 2013 r., 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z 10 lipca 2013 r. oddalił apelację Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki od wyroku SOKiK z 20 kwietnia 2012 r., w sprawie z odwołania od decyzji Prezesa Urzędu z 31 lipca 2009 r. dotyczącej wysokości korekty rocznej kosztów osieroconych jaką Elektrownia K. S.A. (obecnie E. S.A., powód) ma zwrócić Zarządcy Rozliczeń S.A. Oddalając apelację Prezesa Urzędu Sąd drugiej instancji w szczególności podzielił stanowisko Sądu Okręgowego, zgodnie z którym nie ma podstaw do wprowadzenia przez Prezesa Urzędu tzw. mocowego klucza podziału w wysokości 53,5%.Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał się na potrzebę rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, czy w przypadku gdy na dzień wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia korekty rocznej kosztów osieroconych zaistnieje stan faktyczny wskazany w art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy KDT, mając na względzie, iż wartość wskazane w załącznikach nr 3 i 5 do ustawy KDT ustalone zostały dla przyszłych stanów faktycznych, dla których przesłanki wskazane w przepisie art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy KDT nie miały się w odniesieniu do danego podmiotu ziścić, a także uwzględniwszy okoliczność, iż przepis art. 30 ust. 1 ustawy KDT obliguje do porównania różnicy między rzeczywistą wartością wyniku finansowego netto z działalności operacyjnej dla roku poprzedzającego dany rok kalendarzowy „i”, w którym jest obliczana korekta roczna kosztów osieroconych, a prognozowaną wartością tego wynika dla roku poprzedzającego dany rok kalendarzowy „i”, w którym jest obliczana ta korekta, określona w załączniku nr 5 do ustawy, należałoby dla uniknięcia zestawienia ze sobą wartości nieporównywalnych (wyników finansowych uzyskiwanych przy eksploatacji różnej liczby jednostek wytwórczych), skorygować dane wskazane w załącznikach nr 3 i 5 do ustawy KDT, tak aby wskazane w nich wartości odnosiły się do tej samej liczby jednostek jaka uwzględniona została przy obliczaniu rzeczywistego wyniku finansowego netto, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy KDT, zwłaszcza, że niedokonanie takiej korekty prowadziłoby do przyznania danemu podmiotowi nadmiernej pomocy publicznej?Ponadto Prezes Urzędu powołał się na potrzebę wykładni art. 33 ust. 1 w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy KDT.Powód w odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezesa Urzędu wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania, ponieważ problemy prawne oceniane na etapie przedsądu zostały już rozstrzygnięte przez Sąd Najwyższy w wyroku z 6 maja 2015 r., III SK 87/13. Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela pogląd wyrażony w tym orzeczeniu, jak również w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego, zgodnie z którym przepis art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy KDT nie daje podstaw do stosowania przez Prezesa Urzędu tzw. mocowego klucza podziału.

Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela także w pełni wykładnię art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy KDT dokonaną w sprawie III SK 87/13.Przypomnieć należy, że koszty osierocone to historyczne wydatki wytwórcy energii poniesione przed 1 maja 2004 r. na rozwój zdolności wytwórczych, które z uwagi na przyjęty wówczas mechanizm finansowania inwestycji sektora wytwórczego, nie mogą zostać pokryte przychodami uzyskiwanymi z działalności na rynku energetycznym po rozwiązaniu długoterminowych umów sprzedaży energii i mocy, zawieranych uprzednio z operatorem systemu elektroenergetycznego.

Poniesienie przez wytwórcę „nowych” nakładów na modernizację jednostek wytwórczych w wysokości skutkującej zastosowaniem mechanizmu przewidzianego w art. 33 ust. 1 ustawy KDT nie może być utożsamiane ze spłatą zobowiązań finansowych ciążących na podmiocie takim jak powód z tytułu „starych” nakładów (traktowanych jako koszty osierocone). Zdaniem Sądu Najwyższego art. 33 ust. 1 ustawy KDT działa w ten sposób, że przychody uzyskiwane z działalności poszczególnych jednostek wytwórczych, zmodernizowanych według reguł opisanych w tym przepisie, dostarczają powodowi kapitału na spłatę zobowiązań zaciągniętych na sfinansowanie „nowych” inwestycji w te jednostki.

Powoduje to „wyłączenie” przychodów z działalności tych jednostek na użytek ustalania poziomu środków, jakie przedsiębiorstwo energetyczne takie jak powód może przeznaczyć na spłatę „starych” inwestycji w moce wytwórcze. W rezultacie poziom pomocy publicznej uzyskiwanej przez powoda na pokrycie kosztów osieroconych może rosnąć w ślad za eliminowaniem przychodów z działalności kolejnych jednostek wytwórczych powoda z procesu kalkulacji korekty kosztów osieroconych. W ocenie Sądu Najwyższego sytuacji tej nie można kwalifikować jako przypadku uzyskiwania przez powoda nadmiernej pomocy publicznej tak długo, jak długo w okresie realizacji programu pomocy przewidzianego w ustawie KDT przedsiębiorstwo energetyczne nie spłaciło kredytów zaciągniętych na poczet „starych” inwestycji w moce wytwórcze.

Mając na względzie Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.