Supreme Court dismisses administrative agency's cassation appeal for failing to properly formulate and justify the legal issue.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the administrative agency's cassation appeal against the appellate court's decision to reject the plaintiff's request to modify telecommunications fees. The agency argued that the administrative proceedings should be terminated because the fees had already expired, but the court found the agency failed to properly formulate the legal question or provide substantive reasoning beyond citing the lower court's view. Consequently, the court ruled that the appeal did not meet the statutory requirements for admissibility under the Code of Civil Procedure.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 398 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 398 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to formulate a legal issue concerning the application or interpretation of the cited laws and fails to provide reasoned justification for the need to resolve that issue.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III SK 32/13
POSTANOWIENIE
Dnia 24 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Halina Kiryło
w sprawie z powództwa P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.
przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej
o umorzenie postępowania administracyjnego,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 24 stycznia 2014 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 22 stycznia 2013 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 22 stycznia 2013 r., oddalił apelację
Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes Urzędu)
od wyroku Sądu
Okręgowego w W. z dnia 1 czerwca 2012 r., w sprawie z odwołania P. Sp. z o.o. w
W. Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w
całości.
Zaskarżonemu
wyrokowi
zarzucił
naruszenie
przepisów
prawa
materialnego, to jest art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w związku z art.
105 § 1 k.p.a.
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania Prezes Urzędu
powołał się na potrzebę rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, czy w świetle art.
206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w związku z art. 105 § 1 i art. 155 k.p.a.
Prezes Urzędu powinien orzec co do istoty w sprawie z wniosku przedsiębiorcy
telekomunikacyjnego o zmianę wysokości opłat za dostęp telekomunikacyjny,
określonych decyzją Prezesa Urzędu, jeżeli przedmiotowe opłaty już nie
obowiązują z uwagi na utratę mocy przez decyzja Prezesa Urzędu, czy też
powinien umorzyć postępowanie w tej sprawie?
Uzasadniając potrzebę rozstrzygnięcia powyższego zagadnienia prawnego
Prezes Urzędu przedstawił następującą argumentację. Postępowanie przed
Prezesem Urzędu toczy się na podstawie przepisów k.p.a. ze zmianami
wynikającymi z Prawa telekomunikacyjnego oraz ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o
wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. W konsekwencji do Prezesa
Urzędu stosuje się art. 105 § 1 oraz art. 155 k.p.a. Warunkiem zmiany ostatecznej
decyzji administracyjnej na podstawie art. 155 k.p.a. jest jej funkcjonowanie w
obrocie prawnym. Ustalenie przez organ, że decyzja w obrocie nie funkcjonuje,
czyni postępowanie w sprawie jej zmiany bezprzedmiotowym. Sąd Apelacyjny
przyjmuje natomiast odmienny pogląd wskazując, że decyzja MTR regulowała
wysokość stawek począwszy od 1 maja 2008 r., zaś kolejna decyzja MTR 2008
dotyczyła okresu począwszy od 1 stycznia 2009 r., stąd przynajmniej za okres od 1
maja do 31 grudnia 2008 r. istniała potrzeba rozpoznania wniosku powoda o
zmianę decyzji MTR 2007, co nie pozwala na uznanie bezprzedmiotowości
postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku powoda z 7 listopada
2008 r.”. Podobny pogląd Sąd Apelacyjny zawarł w wyroku z 8 lutego 2012 r.,
VI ACa 1032/11, którego fragment Prezes Urzędu przytoczył w uzasadnieniu.
Zdaniem Prezesa Urzędu, udzielenie odpowiedzi na przedstawione zagadnienie
ma istotne znaczenie dla obrotu prawnego. Decyzje w sprawie dostępu
telekomunikacyjnego należą do najczęściej wydawanych decyzji przez Prezesa
Urzędu. Wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa przez Prezesa Urzędu
stanowić może podstawę do stwierdzenia jej nieważności z urzędu, bądź na
wniosek
strony.
Stwierdzenie
nieważności
podlega
zaś
kontroli
sądów
administracyjnych, które stoją na stanowisku, że w przypadku gdy strona domaga
się w trybie art. 155 k.p.a. zmiany decyzji, która już nie funkcjonuje w obrocie
prawnym, jedynym dopuszczalnym rozstrzygnięciem jest umorzenie postępowania
administracyjnego.
Powód w piśmie zawierającym wniesioną po terminie odpowiedź na skargę
kasacyjną Prezesa Urzędu wniósł o wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia
skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu do rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikowała się do przyjęcia celem
jej merytorycznego rozpoznania.
Wskazując art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jako podstawę wniosku o przyjęcie skargi
do rozpoznania, Prezes Urzędu powinien sformułować zagadnienie prawne
dotyczące problemu prawnego objętego zakresem normowania przepisów
powołanych w podstawach skargi kasacyjnych i dotyczącego zastosowania lub
wykładni tych przepisów przez Sąd drugiej instancji. Prezes Urzędu powinien także
w odpowiedni sposób uzasadnić potrzebę rozstrzygnięcia sformułowanego
zagadnienia prawnego oraz przedstawić argumentację przemawiającą za jego
rozwiązaniem w określony sposób.
Uzasadnienie potrzeby rozstrzygnięcia powyższego problemu prawnego nie
zawiera
wywodu
odpowiadającego
wymogom
określonym
w
utrwalonym
orzecznictwie Sądu Najwyższego. Uzasadnienie sprowadza się do referowania i
przytaczania stanowiska Sądu Apelacyjnego, niepopartej żadną argumentacją
polemiki z tym stanowiskiem oraz deklarowaniem znaczenia rozstrzygnięcia tej
kwestii prawnej dla praktyki działania Prezesa Urzędu.
Ponadto, oparte na art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w związku z
art. 105 § 1 i art. 155 k.p.a. zagadnienie prawne o treści „czy Prezes UKE powinien
orzec co do istoty w sprawie z wniosku przedsiębiorcy telekomunikacyjnego o
zmianę wysokości opłat za dostęp telekomunikacyjny, określonych decyzją Prezesa
UKE, jeżeli przedmiotowe opłaty już nie obowiązują z uwagi na utratę mocy przez
decyzje Prezesa UKE, czy też powinien umorzyć postępowanie w sprawie?” odnosi
się bezpośrednio do sposobu, w jaki powinien działać organ administracji, a nie do
kwestii stosowania lub wykładni przepisów przez sąd orzekający w sprawie z
odwołania od decyzji Prezesa Urzędu.
Sąd Najwyższy dostrzega występujący w niniejszej sprawie problem prawny
wynikający z jednej strony z wydania przez Prezesa Urzędu kolejnych decyzji
dotyczących tych samych obowiązków, które to decyzje są natychmiast wykonalne,
w toku postępowania odwoławczego oraz podejmowanych równolegle prób
wzruszenia tych decyzji za pomocą środków kierowanych do sądów powszechnych
i sądów administracyjnych. Jednakże, jak trafnie wskazano w piśmie procesowym
powoda w postępowaniu kasacyjnym, kwestia podniesiona przez Prezesa Urzędu
w zagadnieniu prawnym skargi kasacyjnej nie znajduje oparcia w ustaleniach
faktycznych poczynionych przez Sądy obu instancji, którymi to ustaleniami Sąd
Najwyższy jest związany. Z ustaleń tych nie wynika zaś, by decyzja Prezesa
Urzędu, która miała być zmieniona na wniosek powoda w trybie art. 155 k.p.a.
utraciła moc obowiązującą w wyniku stwierdzenia jej wygaśnięcia przez Prezesa
Urzędu.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy z mocy art. 398 9 § 2 k.p.c.
orzekł jak w sentencji postanowienia.