Supreme Court dismisses appeal as no legal interpretation needed due to prior ruling on same issue.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the defendant's cassation appeal for substantive review. The appellant argued for clarification on the interpretation of 'independently' in the Telecommunications Act regarding fines. The court dismissed the appeal because it had already resolved these exact legal questions in a previous decision involving identical facts.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 209 ust. 1 i 2 Prawa telekomunikacyjnego; The Supreme Court may dismiss a cassation appeal if it has already provided a binding interpretation of the same legal provisions regarding the same factual and legal circumstances in a prior ruling.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III SK 26/09
POSTANOWIENIE
Dnia 23 września 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Andrzej Wróbel
w sprawie z powództwa B. M.
przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej
o nałożenie kary pieniężnej ,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 23 września 2009 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 29 stycznia 2009 r.,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na
rzecz powoda B. M. kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) zł
tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2009 r., Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony
wyrok Sądu Okręgowego z dnia 26 maja 2008 r., w pkt 1 w ten sposób, że uchylił
decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej jako Prezes Urzędu) z
dnia 23 maja 2007 r., nr DKE-WPP-029-13/07(16), w pkt 2 w ten sposób, że
zasądził od Prezesa Urzędu na rzecz B. M. (dalej jako powód) kwotę 460 zł tytułem
zwrotu kosztów postępowania.
Prezes Urzędu zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości.
Wnosząc o przyjęcie przedmiotowej skargi do rozpoznania, pełnomocnik Prezesa
Urzędu argumentował, że w sprawie zachodzi „potrzeba wykładni przepisów art.
209 ust. 1 i 2 Prawa telekomunikacyjnego poprzez wyjaśnienie, czy zawarte w
przepisie art. 209 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego słowo „niezależnie” rozumieć
należy jako „dodatkowo”, „obok”, „równolegle”, czy też jako „bez związku z”, „bez
względu na”, co w konsekwencji prowadzi do konieczności wyjaśnienia, czy kary
nakładane w myśl ust. 1 i 2 tego artykułu są rozłączne, czy też występuje między
nimi zależność”, a ponadto w sprawie występują dwa istotne zagadnienia prawne:
„czy kary pieniężne nakładane na kierującego przedsiębiorstwem na podstawie
przepisu art. 209 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego mają charakter akcesoryjny, to
jest uzależnione są od ukarania tego przedsiębiorcy za ten sam czyn, czy też
nakładane są na kierującego przedsiębiorstwem niezależnie (w znaczeniu „bez
względu”) od ukarania samego przedsiębiorcy za to samo przewinienie” oraz „czy w
sprawach rozpoznawanych w ramach postępowania odrębnego z zakresu regulacji
telekomunikacji i poczty [...] granice zarzutu odwołania wyznaczają okoliczności
faktyczne przytaczane przez powoda w uzasadnieniu odwołania, czy też może
wyłącznie sposób sformułowania zarzutu poprzez wskazanie sposobu naruszenia
prawa przez organ regulacyjny w zaskarżonej decyzji, czy też może wyłącznie
przepis prawa powołany w treści zarzutu”.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, powód wniósł o odmowę przyjęcia jej do
rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
1. Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikowała się do przyjęcia celem
merytorycznego rozpoznania.
2. W wyroku z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt III SK 18/09 Sąd Najwyższy
wyjaśnił w jaki sposób należy interpretować zwrot „niezależnie od” w art. 209
ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego, zatem w niniejszej sprawie nie zachodzi
potrzeba wykładni przepisów prawa budzących istotne wątpliwości, ani
rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, skoro Sąd Najwyższy wypowiedział
się już w kwestiach podniesionych w niniejszej skardze kasacyjnej, wydając
rozstrzygnięcie w postępowaniu dotyczącego takiego samego stanu
faktycznego i prawnego.
3. Skoro z przyjętej przez Sąd Najwyższy wykładni art. 209 ust. 1 i 2 Prawa
telekomunikacyjnego wynika, że w okolicznościach faktycznych niniejszej
sprawy Prezes Urzędu nie mógł nałożyć kary na osobę kierującą
przedsiębiorcą
telekomunikacyjnym,
nie
zachodzi
również
potrzeba
rozstrzygnięcia drugiego z przedstawionych w skardze kasacyjnej zagadnień
prawnych.
4. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji
postanowienia.