Supreme Court dismisses regulator's appeal, upholding that separate penalty proceedings do not require prior control proceedings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the Polish Office of Electronic Communications' (UKE) cassation appeal against a lower court ruling that rejected a fine imposed on a telecommunications company. The regulator argued that EU directives required a prior control procedure before initiating independent penalty proceedings, but the court found this interpretation incorrect. The court ruled that the existing legal framework already established a clear sequence of actions and that allowing a prior control procedure would violate the principle against double jeopardy for fines similar to criminal sanctions.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 201 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego; Art. 10 ust. 2 dyrektywy o zezwoleniach: The regulation does not mandate a prior control procedure before initiating independent penalty proceedings, as such a requirement would violate the principle of ne bis in idem and render the specific penalty provision unnecessary.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III SK 24/16 POSTANOWIENIE Dnia 26 stycznia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z powództwa V. S.A. w G. przeciwko Prezesowi UKE o nałożenie kary pieniężnej,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 stycznia 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt VI ACa [...], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 25 listopada 2015 r., VI ACa [...] Sąd Apelacyjny w [...] oddalił apelację Prezesa UKE (Prezes UKE ), wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego w W. - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 31 lipca 2014 r., AmT [...], uchylającego decyzję Prezesa UKE z 24 grudnia 2012 r., nakładającą na V. S.A. w G. (powód) karę pieniężną za naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 161 ust. 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800 ze zm., dalej jako Prawo telekomunikacyjne lub PT). W uzasadnieniu wyroku Sąd Apelacyjny stwierdził, że art. 10 ust. 2 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (Dz.
Urz. UE. L 2002 Nr 108, s. 21, dalej jako dyrektywa o zezwoleniach) nie daje podstaw do równoległego prowadzenia postępowania kontrolnego i odrębnego postępowania o nałożenie kary pieniężnej. Bezsprzeczne jest, że organ regulacyjny ma możliwość nakładania kar pieniężnych, jednakże wystarczające jest w tym zakresie przeprowadzenie postępowania o nałożenie kary pieniężnej, bez uprzedniego wszczynania postępowania kontrolnego. Nieprawidłowo zatem Prezes UKE podnosi, że w wyniku implementacji znowelizowanej dyrektywy o zezwoleniach doszło do zmiany art. 201 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego.
Co więcej, nawet gdyby rzeczywiście wprowadzona została zmiana w brzmieniu art. 201 ust. 3 PT, to rozważania dotyczące skutków tej zmiany, w zakresie wzajemnych stosunków postępowania kontrolnego i postępowania prowadzonego bezpośrednio na podstawie art. 209 i 210 PT, uzależnione byłyby od jej zakresu. Przyjęcie interpretacji proponowanej przez Prezesa UKE mogłoby doprowadzić do sytuacji, w której powód dwukrotnie zostałby ukarany za ten sam czyn, co jest niedopuszczalne z uwagi na fakt, iż kary pieniężne zbliżone są w swej istocie do sankcji karnych, w przypadku stosowania których obowiązuje zakaz ne bis in idem.
Ponadto przyjęcie forsowanego przez Prezesa UKE poglądu czyniłoby normę z art. 201 ust. 3 PT zupełnie zbędną, co pozostawałoby w sprzeczności z zasadą racjonalności ustawodawcy. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego wniósł Prezes UKE , zaskarżając go w całości.Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania Prezes UKE powołał się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, a mianowicie czy po 25 maja 2011 r. przepis art. 21 a dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (Dz.
Urz. UE. L 2002 Nr 108, s. 33, dalej jako dyrektywa ramowa) i art. 8 dyrektywy ramowej w zw. z art. 10 ust. 2 i 3 dyrektywy o zezwoleniach interpretowany prawidłowo stoi na przeszkodzie przepisom art. 201 ust. 3 PT w zw. z art. 209 ust. 1 pkt 4 PT interpretowanym w ten sposób, że przepisy Prawa telekomunikacyjnego określają wprost sekwencję czynności podejmowanych przez Prezesa UKE. Wszczęcie postępowania kontrolnego, w toku którego ustalone zostaną nieprawidłowości w działaniu kontrolowanego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego (w zakresie przedmiotu kontroli) powoduje, że kompetencja Prezesa UKE do ukarania przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w wyniku samoistnego postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej zostaje wyłączona.W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezesa UKE. powód wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w potrójnej wysokości.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Skarga kasacyjna Prezesa UKE. nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania. Sąd Najwyższy stwierdza, że kwestia relacji pomiędzy postępowaniem kontrolnym a samoistnym postępowaniem w sprawie nałożenia kary pieniężnej na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego było już wielokrotnie przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego. Dotychczasowe orzecznictwo w tym zakresie zostało podsumowane i podtrzymane w wyroku Sądu Najwyższego z 8 października 2014 r., III SK 85/13 (LEX nr 1511599). Zaskarżony przez Prezesa UKE. wyrok Sądu Apelacyjnego jest zbieżny z wyżej wymienioną linią orzeczniczą, którą Sąd Najwyższy w obecnym składzie w całości popiera i potwierdza. Brak jest zatem publicznoprawnej potrzeby rozstrzygnięcia tak sformułowanego zagadnienia prawnego, co zostało już stwierdzone w postanowieniu Sądu Najwyższego z 25 stycznia 2016 r., III SK 16/15 (LEX nr 2000275).Mając na względzie powyższe rozważania, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. l.n