Cassation dismissed as legal issue already settled by Supreme Court in earlier ruling.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation complaint, ruling that the legal question raised had already been definitively addressed in a prior Supreme Court decision. The appellant argued that the administrative authority could impose fines based solely on the company's self-incrimination without violating European human rights standards. The court rejected this because the specific legal standard regarding the right to silence in administrative proceedings was already established in its previous ruling on the same issue.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 47 k.p.c.; Art. 6 ust. 1 i 2 EKPC; The cassation complaint is inadmissible if the legal issue has already been conclusively settled by the Supreme Court in a prior judgment, rendering further examination unnecessary.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III SK 23/17 POSTANOWIENIE Dnia 21 lutego 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z powództwa ,,P” sp. z o.o. z siedzibą w W.przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznejo nałożenie kary pieniężnej,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 lutego 2018 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w W.z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt VI ACa […]/15, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w W. wyrokiem z 25 stycznia 2017 r., VI ACa […]/15 zmienił wyrok Sądu Okręgowego w W. z 16 lipca 2015 r., XVII AmT […]14 w ten sposób, że zmodyfikował podstawę prawną decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z 14 kwietnia 2014 r. a w pozostałym zakresie oddalił odwołanie i apelację ,,P”. Sp. z o.o. (powód) oraz orzekł o kosztach postępowania.Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną. Wnosząc o przyjęcie jej do rozpoznania, wskazał na potrzebę rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego: czy w świetle art. 209 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 210 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w związku z art. 10 ust. 5 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) (Dz.U.
UE Polskie wydanie specjalne Rozdział 13, Tom 29, s. 337 ze zm.) i art. 5 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz.U. UE Polskie wydanie specjalne Rozdział 13, Tom 29, s. 349) w związku z art. 42 ust. 2 Konstytucji RP, art. 47 i art. 48 k.p.p. oraz art. 6 ust. 1 i 2 EKPC, Prezes Urzędu może nałożyć kare pieniężną na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego z tytułu wykorzystywania częstotliwości bez wymaganego pozwolenia radiowego, opierając się – w sferze dowodowej – na oświadczeniu tego przedsiębiorcy o wykorzystywaniu częstotliwości („samooskarżeniu się” przedsiębiorcy), które organ zażądał na postawie art. 6 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego przed wszczęciem postepowania w tej sprawie, pod rygorem nałożenia nań kary pieniężnej za nieudzielenie informacji?
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania, ponieważ zagadnienie prawne w niej wskazane było już przedmiotem analizy Sądu Najwyższego w wyroku z 13 czerwca 2017 r., III SK 43/16. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego przedstawiono obszerny wywód w przedmiocie standardu europejskiego i krajowego w zakresie wolności od oskarżenia oraz przedstawiono zasady zastosowania tego standardu w postępowaniach tego rodzaju jak postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej, które są zbieżne ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w powołanym wyżej wyroku.
Sąd Najwyższy w obecnym składzie w pełni podziela konkluzje, do których doszedł Sąd drugiej instancji przy aplikowaniu tego standardu do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. Trafnie przyjęto bowiem, że powód został wezwany do udzielenia posiadanych informacji o określonym fakcie (wykorzystywanie określonej częstotliwości). W tej sytuacji nie ziściła się przesłanka interesu publicznego w przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania i ponownego wypowiedzenia się przez Sąd Najwyższy w kwestii prawnej, co do której jest już wypowiedź sądu kasacyjnego.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. a.ł.