Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III SK 19/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation, ruling new energy law applies retroactively to pending administrative appeals.

Numero d'incarto III SK 19/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation against a decision imposing a fine on an energy company for failing to submit cogeneration certificates. The company argued that the new energy law should not apply retroactively to proceedings initiated before its entry into force. The court held that the transitional provision explicitly mandates the application of the new, more lenient law to administrative appeals pending at the time of its enactment.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 20 of the Act of 8 January 2010 on amending the Energy Law; Art. 398 § 1 k.p.c.: The transitional provision requiring the application of the new law to pending cases establishes retroactive effect for administrative appeals, overriding the principle of non-retroactivity when the new law is more lenient.

Parole chiave

Generato dall'IA
retroactive application transitional provisions administrative appeals energy law non-retroactivity principle lenient legislation cassation procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 20 of the Act of 8 January 2010 on amending the Energy Law
a) błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 20 ustawy z dnia 8
Art. 398 § 1 k.p.c.
W ramach podstawy materialnoprawnej (art. 398 3 § 1 pkt 1 k.p.c.)
Art. 398 § 2 k.p.c.
W ramach podstawy materialnoprawnej (art. 398 3 § 1 pkt 1 k.p.c.)
art. 385 k.p.c
podstawie art. 385 k.p.c.
art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c
W ramach podstawy procesowej (art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.) zarzucono
art. 316 § 1 k.p.c
naruszenie art. 316 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III SK 40/09
Supreme Court dismisses appeal, shifting burden of proof on market definition to the competition authority.
VI ACa 1201/06
VI ACa 1288/06
ACa 1201/06 oraz z dnia 12 kwietnia 2007 r., sygn. akt VI ACa 1288/06).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III SK 19/11

POSTANOWIENIE

Dnia 9 września 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z powództwa Elektrociepłowni A. Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o nałożenie kary pieniężnej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 9 września 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Warszawie

z dnia 24 listopada 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 31 grudnia 2008 r., Prezes Urzędu Regulacji Energetyki

(dalej jako: “Prezes URE” lub “pozwany”) orzekł, że: A. - Elektrociepłownia Spółka z

o.o. (obecnie Elektrociepłownia A. Spółka z o.o.; dalej jako: “powód” lub

“przesiębiorstwo energetyczne”) nie wywiązała się w II półroczu 2007 r. z

określonego w art. 9a ust. 8 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo

energetyczne – Dz.U. z 2006 r., Nr 89, poz. 625 ze zm. - (w brzmieniu

obowiązującym od dnia 1 lipca 2007 r.) obowiązku uzyskania i przedstawienia do

umorzenia Prezesowi URE świadectw pochodzenia z kogeneracji, o których mowa

w art. 9I ust. 1 Prawa energetycznego, dla energii elektrycznej wytworzonej w

jednostkach kogeneracji znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

albo uiszczenia opłaty zastępczej obliczonej w sposób określony w art. 9a ust. 8a

Prawa energetycznego (pkt 1.); za to działanie wymierzył powodowi karę pieniężną

w kwocie 39.727,09 zł, tj. w wysokości 1,52% przychodu z działalności

koncesjonowanej, osiągniętego w 2007 r. (pkt 2.).

Odwołanie od powyższej decyzji wniosło przedsiębiorstwo energetyczne.

Wyrokiem z dnia 1 lutego 2010 r. Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony Konkurencji

i Konsumentów w Warszawie zmienił zaskarżoną decyzję w pkt 2 w ten sposób, że

zmniejszył wysokość nałożonej kary do kwoty 5.000 zł.

Od powyższego wyroku apelację wniósł pozwany Prezes URE.

Wyrokiem z dnia 24 listopada 2010 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie na

podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację.

Wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżył skargą kasacyjną Prezes URE.

W ramach podstawy materialnoprawnej (art. 398 3 § 1 pkt 1 k.p.c.)

zarzucono:

a) błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 20 ustawy z dnia 8

stycznia 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo energetyczne oraz o zmianie niektórych

innych ustaw (Dz.U. Nr 21, poz. 104; dalej jako: “Ustawa zmieniająca”);

b) błędne zastosowanie art. 56 ust. 6a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. –

Prawo energetyczne (Dz.U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625, ze zm.) w brzmieniu z dnia

11 marca 2010 r. w związku z art. 20 Ustawy zmieniającej do sprawy zakończonej

decyzją Prezesa URE z dnia 31 grudnia 2008 r.

W ramach podstawy procesowej (art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.) zarzucono

naruszenie art. 316 § 1 k.p.c. przez jego błędne zastosowanie w postępowaniu

apelacyjnym i przyjęcie, że zmiany w ustawie - Prawo energetyczne wprowadzone

Ustawą zmieniającą w tym wprowadzające art. 56 ust. 6a, są zmianami, które

wpływają na stan prawny w niniejszej sprawie.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na dwa

ściśle ze sobą związane zagadnienia prawne.

Chodzi o budzącą wątpliwość wykładnię art. 20 Ustawy zmieniającej, w

zakresie w jakim dotyczy użytego w tym przepisie pojęcia “sprawy” i potrzeby

wyjaśnienia: “czy norma intertemporalna zawarta w tym przepisie ma zastosowanie

jedynie do spraw administracyjnych wszczętych, ale nie zakończonych przed

Prezesem URE, czy ma ona zastosowanie również do spraw sądowych, które w

dniu 11 marca 2010 r. toczyły się na skutek złożenia odwołania od decyzji Prezesa

URE”.

Wiąże się z tym istotne zagadnienie prawne sprawy: “czy przepis art. 56 ust.

6a ustawy - Prawo energetyczne, wprowadzony w życie w dniu 11 marca 2010 r.,

może mieć zastosowanie w sprawie wszczętej na skutek odwołania od decyzji

Prezesa URE, wydanej w dniu 31 grudnia 2008 r. (a więc ponad rok przed jego

wejściem w życie) a nie zakończonej prawomocnym wyrokiem przed 11 marca

2010 r.”.

W argumentacji dotyczącej istnienia przedstawionej wątpliwości podniesiono,

że Sądy powszechne niejednokrotnie orzekały, że nie ma podstaw do uchylenia czy

zmiany przez Sąd Okręgowy decyzji administracyjnej, która w chwili wydania była

prawidłowa, (por. wyroki Sądu Apelacyjnego z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt VI

ACa 1201/06 oraz z dnia 12 kwietnia 2007 r., sygn. akt VI ACa 1288/06).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz Sąd

Apelacyjny rozpoznają sprawy z odwołania od decyzji organów regulacyjnych

merytorycznie, zatem muszą brać pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w

chwili orzekania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2010 r., III SK

40/09 – Lex nr 585839).

Art. 20 ustawy z dnia 8 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo

energetyczne oraz o zmianie niektórych innych ustaw stanowiący, że do spraw

wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy ustawy nowej odnosi się również do tych przepisów – jak w

sprawie niniejszej art. 56 ust. 6 a Prawa energetycznego – które modyfikują

dotychczasową

normę

określającą

warunki

“represji

administracyjnej”

za

niewykonanie określonych obowiązków przez przedsiębiorstwo energetyczne.

Jeżeli ustawodawca łagodzący “represję prawnoadministracyjną” (podobnie do

“represji prawnokarnej”) nakazuje stosowanie ustawy nowej (łagodniejszej) w

sprawie niezakończonej, to przesądza w ten sposób o jej działaniu wstecz – w

stosunku do stanu rzeczy z chwili spełnienia przesłanek odpowiedzialności. W

uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej nie przedstawiono żadnego

argumentu, który uzasadniałby wątpliwości, że nie jest sprawą niezakończoną w

rozumieniu art. 20 ustawy zmieniającej, sprawa w której toczy się postępowanie

odwoławcze

według

przewidzianego

trybu

zaskarżenia

decyzji

organu

regulacyjnego.

Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art.

3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.