Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III SK 11/08 Generato dall'IA

Appeal against temporary competition decision extension initiates separate civil proceedings under Art. 316 k.p.c.

Numero d'incarto III SK 11/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appeal against a lower court's decision to dismiss proceedings initiated by an administrative agency's extension of a temporary competition decision. The lower courts held that since the original decision had lost binding force, the civil dispute no longer existed, making a judgment unnecessary under Art. 316 k.p.c. The Supreme Court ruled that the extension decision creates distinct obligations for the enterprise, meaning the civil dispute persists regardless of the temporary decision's validity. Consequently, the court found the lower courts incorrectly applied the statute of limitations rule to a matter that remained legally actionable.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 88 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów; Art. 316 k.p.c.: An appeal against a decision extending the validity of a temporary competition decision initiates a separate civil proceeding where the existence of the temporary decision's binding force is not a prerequisite for adjudicating the new obligations imposed by the extension.

Parole chiave

Generato dall'IA
competition law temporary decision extension validity civil proceedings art 316 k.p.c. administrative appeal binding force

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 88 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów
tymczasowej (art. 88 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów, jednolity tekst: Dz.U.
Art. 316 k.p.c.
uznał, że w sprawach z zakresu ochrony konkurencji i konsumentów ma zastosowanie art. 316 k.p.c., co przemawia za niedopuszczalnością orzekania w stosunku do
art. 355 k.p.c
wyroku stało się zbędne, zaś postępowanie z mocy art. 355 k.p.c.
art. 316 k.p.c
uznał, że w sprawach z zakresu ochrony konkurencji i konsumentów ma zastosowanie art. 316 k.p.c., co przemawia za niedopuszczalnością orzekania w stosunku do
art. 355 § 1 k.p.c
Warszawie skargą kasacyjną, w której zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 355 § 1 k.p.c. w związku z art. 78 ust. 1 oraz art. 88 ustawy, przez przyjęcie, że w związku z wygaśnięciem decyzji Prezesa Urzędu wydanej na podstawie art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III SK 39/07
2008 r., III SK 39/07, zaś wniesienie odwołania od decyzji wydanej na podstawie art.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 14 listopada 2008 r.

III SK 11/08

Wniesienie odwołania od decyzji o przedłużeniu obowiązywania decyzji

tymczasowej (art. 88 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów, jednolity tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 244, poz. 2080 ze

zm.) inicjuje odrębne postępowanie sądowe.

Przewodniczący SSN Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Jolanta

Strusińska-Żukowska, Andrzej Wróbel (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 listopada 2008 r. sprawy z powództwa Telekomunikacji Polskiej SA w Warszawie przeciwko

Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z udziałem zainteresowanego Netia SA w Warszawie o ochronę konkurencji, na skutek skargi kasacyjnej strony

powodowej od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie

z dnia 28 grudnia 2007 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Sądu Okręgowego

w Warszawie-Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 2 lipca 2007 r. [...] i

przekazał sprawę temu Sądowi Okręgowemu do rozpoznania i orzeczenia o kosztach sądowych.

Uzasadnienie

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej jako „pozwany” lub

„Prezes Urzędu”) decyzją dnia 10 marca 2006 r., wydaną na podstawie art. 88 ust. 3

ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (jednolity

tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 244, poz. 2080 ze zm., dalej jako „ustawa”) przedłużył okres

obowiązywania decyzji z dnia 10 października 2005 r., mocą której Telekomunikacja

Polska SA (dalej jako „powódka”), została zobowiązana do zaniechania pobierania

opłat za połączenia telefoniczne do numerów 0-708 1xx xxx w wysokości określonej

w tej decyzji.

Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów postanowieniem z dnia 2 lipca 2007 r. [...] umorzył postępowanie wszczęte odwołaniem

powódki od decyzji pozwanego z dnia 10 marca 2006 r. Sąd pierwszej instancji

wskazał, że w dniu 30 maja 2006 r. postępowanie antymonopolowe przed Prezesem

Urzędu, w toku którego na podstawie art. 88 ust. 3 ustawy została wydana zaskarżona decyzja, zostało zakończone decyzją ostateczną kończącą postępowanie, zatem

decyzja z dnia 10 marca 2006 r. utraciła, na podstawie art. 88 ust. 3 w związku z art.

88 ust. 2 ustawy, moc obowiązującą z dniem 30 maja 2006 r. Tym samym wydanie

wyroku stało się zbędne, zaś postępowanie z mocy art. 355 k.p.c. podlega umorzeniu.

Sąd Apelacyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 grudnia 2007 r. [...]

oddalił zażalenie powódki na powyższe postanowienie Sądu pierwszej instancji. Sąd

uznał, że w sprawach z zakresu ochrony konkurencji i konsumentów ma zastosowanie art. 316 k.p.c., co przemawia za niedopuszczalnością orzekania w stosunku do

przedmiotu sporu cywilnego, który przestał już istnieć. W związku z tym decyzja tymczasowa może podlegać cywilnoprawnej kontroli tylko w sytuacji, gdy w dacie zamknięcia rozprawy istnieje w sensie prawnym. Brak merytorycznego rozstrzygnięcia

w niniejszej sprawie nie zamyka drogi dochodzenia ewentualnych roszczeń odszkodowawczych ani nie narusza prawa do sądu, które musi być realizowane zgodnie z

procedurą sądową, w tym zgodnie z treścią art. 355 k.p.c.

Powódka zaskarżyła w całości powyższe postanowienie Sądu Apelacyjnego w

Warszawie skargą kasacyjną, w której zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 355 § 1 k.p.c. w związku z art. 78 ust. 1 oraz art. 88 ustawy, przez przyjęcie, że w związku z wygaśnięciem decyzji Prezesa Urzędu wydanej na podstawie art.

88 ust. 1 ustawy merytoryczne orzeczenie w sprawie stało się zbędne.

Wskazując na powyższe podstawy wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz uchylenie w całości postanowienia Sądu pierwszej instancji i

przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania temu Sądowi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Trafny jest zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisu art. 355 § 1 k.p.c. w związku z art. 78 ust. 1 oraz

art. 88 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów.

Zgodnie z przepisem art. 88 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy, Prezes Urzędu może

wydać decyzję, w której zobowiąże przedsiębiorcę lub związek przedsiębiorców, którym jest zarzucane stosowanie praktyki antykonkurencyjnej, do zaniechania określonych działań. Wydanie decyzji o takiej treści należy do sfery uznania Prezesa

Urzędu, jednakże uznanie to jest ograniczone następującymi przesłankami, po

pierwsze - w toku postępowania antymonopolowego zostanie uprawdopodobnione,

że dalsze stosowanie zarzucanej praktyki może spowodować poważne i trudne do

usunięcia zagrożenia dla konkurencji, po drugie - zaniechanie określonych działań

ma na celu zapobieżenie poważnym i trudnym do usunięcia zagrożeniom dla konkurencji, po trzecie - decyzja taka może być wydana w toku postępowania antymonopolowego, a zatem przed wydaniem decyzji co do istoty sprawy. W decyzji Prezes

Urzędu określa czas jej obowiązywania.

W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia nie była decyzja z dnia 10

października 2005 r. wydana na podstawie powyższego przepisu ustawy, zwana

przez Sądy „decyzją tymczasową”, lecz decyzja z dnia 10 marca 2006 r., którą pozwany przedłużył, na podstawie art. 88 ust. 3 ustawy, czas obowiązywania „decyzji

tymczasowej.” Zgodnie z przepisem art. 88 ust. 3 ustawy, przedłużając czas obowiązywania „decyzji tymczasowej” Prezes Urzędu wydaje nową decyzję, która zawiera

jedynie rozstrzygnięcie w przedmiocie przedłużenia „czasu obowiązywania decyzji”

wydanej na podstawie art. 88 ust. 1 ustawy. Z przepisu art. 88 ust. 3 ustawy wynika

ponadto, że wydanie decyzji o przedłużeniu czasu obowiązywania decyzji tymczasowej nie wymaga uprzedniej zmiany lub uchylenia tej ostatniej decyzji w zakresie

określonego w niej czasu obowiązywania. Sentencja decyzji o przedłużeniu czasu

obowiązywania „decyzji tymczasowej” ogranicza się do określenia terminu, do którego przedłuża się czas obowiązywania decyzji tymczasowej. Przepis art. 88 ust. 3

ustawy nie wskazuje przesłanek wydania decyzji o przedłużeniu czasu obowiązywania „decyzji tymczasowej”. Dyrektywy wykładni językowej tego przepisu mogłyby zatem prowadzić do wniosku, iż Prezes Urzędu dysponuje w tym zakresie szerokim

uznaniem administracyjnym. Reguły wykładni systemowej, a zatem uwzględniające

miejsce przepisu art. 88 ust. 3 w wewnętrznej systematyce art. 88 ustawy oraz wykładni funkcjonalnej odwołujące się do celu przepisu art. 88 ust. 3 ustawy, nakazują

jednak przyjąć, że przedłużenie obowiązywania „decyzji tymczasowej” możliwe jest

jedynie wówczas, gdy w dacie wydawania takiej decyzji spełnione są opisane wyżej

przesłanki wydania decyzji tymczasowej, o których mowa w art. 88 ust. 1 zdanie

pierwsze ustawy. „Decyzja tymczasowa” wydawana jest bowiem w celu zapobieżenia

zagrożeniom wskazanym w tym przepisie, a mianowicie poważnym i trudnym do

usunięcia zagrożeniom dla konkurencji. Jeżeli stan zagrożenia ustał, to brak podstaw

do przedłużenia czasu obowiązywania decyzji tymczasowej.

Przyjęcie stanowiska, zgodnie z którym przedłużenie czasu obowiązywania

„decyzji tymczasowej” wymaga uprawdopodobnienia przez Prezesa Urzędu, że dalsze stosowanie zarzucanej praktyki może spowodować poważne i trudne do usunięcia zagrożenia dla konkurencji (88 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy) w połączeniu z

możliwością zaskarżenia decyzji o przedłużeniu czasu obowiązywania decyzji tymczasowej, oznacza, że odpowiednie zastosowanie znajdują poglądy przedstawione w

uzasadnieniu niepublikowanego postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 maja

2008 r., III SK 39/07, zaś wniesienie odwołania od decyzji wydanej na podstawie art.

88 ust. 3 inicjuje odrębne postępowanie sądowe, którego przedmiotem nie jest jedynie ocena prawidłowości decyzji o przedłużeniu czasu obowiązywania decyzji tymczasowej (jej legalności, celowości), lecz rozstrzygnięcie w przedmiocie obowiązków

nałożonych na przedsiębiorcę na podstawie art. 88 ust. 3 w związku z art. 88 ust. 1

ustawy.

W związku z tym przepis art. 316 k.p.c. jest irrelewantny dla niniejszej sprawy,

bowiem obowiązywanie lub nieobowiązywanie decyzji tymczasowej i decyzji o przedłużeniu czasu obowiązywania decyzji tymczasowej w dacie zamknięcia rozprawy

nie ma przesądzającego znaczenia dla orzekania przez Sąd o obowiązkach przedsiębiorcy, nawet gdy zostały one określone decyzją o przedłużeniu czasu obowiązywania decyzji tymczasowej. Niewątpliwe jest bowiem, że decyzja o przedłużeniu

czasu obowiązywania decyzji tymczasowej wywołała lub mogła wywołać dla powoda

niekorzystne skutki o charakterze majątkowym w okresie jej obowiązywania i jest to

wystarczający powód by uznać, że wydanie wyroku nie stało się zbędne. Wraz z

utratą mocy obowiązującej decyzji nie ustał przedmiot postępowania, a wydanie

orzeczenia nie stało się zbędne. Dla rozstrzygnięcia o zasadności umorzenia niniejszego postępowania nie ma natomiast bezpośredniego znaczenia rozważana w uzasadnieniach Sądów obu instancji kwestia ewentualnej odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa za szkody wyrządzone powodowi wydaniem zaskarżonej

decyzji.

Biorąc powyższe pod rozwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.