Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error under Polish Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against a decision denying a fuel trading license. The appellant argued that the lower court made an obvious error by interpreting criminal proceedings against an employee as grounds for license denial, despite the proceedings not being final at the time of the decision. The court held that the appeal failed to demonstrate an obvious violation of law prima facie, noting that the administrative decision was based on established facts regarding fuel quality violations rather than the criminal case status.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 398 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c.; Art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.; Art. 33 ust. 3 pkt 3 Prawa energetycznego; Art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej: A cassation appeal is inadmissible if it fails to prove an obvious violation of law prima facie, as the burden of demonstrating such a clear error requires more than mere controversy regarding the interpretation of statutory provisions.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III SK 1/12
POSTANOWIENIE
Dnia 4 lipca 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kwaśniewski
w sprawie z powództwa Grupy E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z.
przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki
o odmowę udzielenia koncesji,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 4 lipca 2012 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 8 lipca 2011 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 16 marca 2009 r. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki – po
ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wydania
koncesji na obrót paliwami ciekłymi – postanowił: uchylić decyzję z dnia 28
listopada 2007 r. (pkt I.); odmówić przedsiębiorcy GRUPA E. Spółka z o.o. z
siedzibą w Z. udzielenia koncesji na obrót paliwami ciekłymi (pkt II.). W podstawie
prawnej decyzji wskazano przepisy art. 145 § 1 pkt 5 w związku z art. 151 § 1 pkt 2
i art. 104 k.p.a. oraz art. 35 ust. 3 w związku z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 10
kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625 ze zm.) w
związku z art. 50 pkt 2 oraz art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o
swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz.1095 ze zm.).
Wyrokiem z dnia 8 lipca 2011 r. Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c.
oddalił apelację strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Ochrony
Konkurencji i Konsumentów z dnia 30 czerwca 2010 r. oddalającego odwołanie
strony powodowej od decyzji Prezesa URE z dnia 16 marca 2009 r.
Wyrok Sądu Apelacyjnego strona powodowa zaskarżyła skargą kasacyjną.
Skargę oparto na obydwu podstawach określonych w art. 398 3 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że skarga jest
oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Oczywista zasadność skargi
kasacyjnej – w ocenie skarżącego – wynika z:
1) “oczywiście” błędnej wykładni przepisu art. 33 ust. 3 pkt 3 Prawa
energetycznego przez przyjęcie przez Sąd drugiej instancji w zaskarżonym wyroku,
że fakt prowadzenia postępowania karnego z art. 23 ust 1 i ust. 5 ustawy z dnia 23
stycznia 2004 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw ciekłych i
biopaliw ciekłych (Dz. U. Nr 34, poz. 293 ze zm.) przeciwko pracownikowi podmiotu
wnioskującego o udzielenie koncesji na obrót paliwami ciekłymi stanowi przesłankę
do odmowy wydania wnioskującemu koncesji na obrót paliwami. Przesłanka
negatywna określona w art. 33 ust. 3 pkt 3 Prawa energetycznego musi istnieć w
dniu wydania decyzji w przedmiocie koncesji. Decyzja o przyznaniu koncesji stronie
powodowej została wydana przez Prezesa URE w dniu 28 listopada 2008 r., a w
tym dniu orzeczenie Sądu Rejonowego w S. z dnia 29 sierpnia 2007 r., nie było
prawomocne. Uprawomocniło się dopiero 30 listopada 2007 r.;
2) “rażącego” naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W ocenie
skarżącego w dniu wydania decyzji ostatecznej o udzieleniu stronie powodowej
koncesji na obrót paliwami nie istniała żadna nowa okoliczność istotna dla sprawy,
która mogłaby w świetle art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowić podstawę do wznowienia
postępowania, a wznowienie postępowania bez podstawy wynikającej z tego
przepisu stanowi rażące naruszenie prawa. Sąd Apelacyjny w zaskarżonym wyroku
uznał, że jedyne przesłanki, jakie mogą powodować odmowę wydania koncesji, a
zatem
są
istotne
dla
rozstrzygnięcia
postępowania
w
tym
przedmiocie
skatalogowane zostały w art. 56 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności
gospodarczej i art. 33 ust. 3 Prawa energetycznego. Jednocześnie Sąd Apelacyjny
uznał za uzasadnioną podstawę do wznowienia postępowania w sprawie wydania
takiej koncesji okoliczność, że przeciwko pracownikowi powoda toczyło się w dniu
wydawania decyzji o udzieleniu powodowi koncesji postępowanie karne z tytułu
przestępstwa związanego z prowadzoną przez powoda działalnością.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona przeciwna – pozwany Prezes
URE – wniosła o: I. wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania, względnie o: II. oddalenie skargi kasacyjnej; oraz zasądzenie od
strony powodowej na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego w
postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wykazanie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 398 9 § 1 pkt 4
k.p.c.) wymagałoby przedstawienia tego, w czym wyraża się „oczywista zasadność”
skargi oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście skarga jest oczywiście
uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa
materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości widocznej prima
facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08 – LEX nr 494134; z dnia 9
maja 2008 r., II PK 11/08 – LEX nr 490364). Sytuacja czywiście uzasadnionej
skargi kasacyjnej w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. odnosi się nie
tylko do “oczywistości” zarzuconych uchybień, ale także do związanej z tym
zasadności wniosków skargi kasacyjnej. Nie spełnia tych warunków skarga
kasacyjna, która pomimo zasadności niektórych z jej zarzutów podlegałaby
oddaleniu na postawie przepisu art. 39814 k.p.c. wobec zgodności zaskarżonego
wyroku z prawem.
Nawet gdyby uznać za kontrowersyjne stanowisko zaskarżonego wyroku co
do zasadności decyzji odmawiającej udzielenia przedmiotowej koncesji na
podstawie art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w
związku z art. 33 ust. 3 pkt 3 Prawa energetycznego, to wskazana podstawa skargi
kasacyjnej nie wyłącza możliwości uznania, że wyrok Sądu drugiej instancji, którym
oddalono apelację strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu
Ochrony Konkurencji i Konsumentów odpowiada prawu (art. 398 14 k.p.c.). Z
pewnością bowiem – jak to zasadnie wywiedziono w odpowiedzi strony pozwanej
na skargę kasacyjną – nie jest oczywiście wadliwe rozstrzygnięcie Sądu pierwszej
instancji opierające się na ustaleniu zgodności z prawem zaskarżonej decyzji
odmawiającej udzielenia koncesji ze względu na ustalone przypadki wprowadzenia
do obrotu paliw niespełniających wymagań jakościowych, co uzasadniałoby
uznanie, że wnioskodawca w sprawie o udzielenie koncesji nie dawał rękojmi
prawidłowego
wykonywania
działalności
koncesjonowanej.
Taką
bowiem
przesłankę odmowy udzielenia koncesji uwzględniano w dotychczasowym
orzecznictwie sądowym – (powołanym przez stronę pozwaną w odpowiedzi na
skargę kasacyjną), - co wykluczałoby uznanie, że interpretacja zgodna z
utrwalonym orzecznictwem jest wadliwa na zasadzie oczywistości w rozumieniu
przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Z kolei podstawę wznowienia postępowania
administracyjnego w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. należy łączyć nie
tyle z ujawnieniem skazania pracownika strony powodowej, co z ujawnieniem
przypadków wprowadzania przez powodową spółkę do obrotu wadliwych paliw.
Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w
art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.