Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III RN 46/98 Generato dall'IA

Supreme Court quashes medical disciplinary decision dismissing case due to withdrawn complaint, ordering remand for substantive ruling.

Numero d'incarto III RN 46/98
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland quashed the District Medical Court's decision to dismiss the disciplinary proceedings against two doctors following the withdrawal of the prosecution request. The court found the lower court's procedural handling flawed because it failed to consider expert opinions gathered during the investigation phase and issued a dismissal order instead of a substantive judgment on the alleged ethical violations. Consequently, the case was remanded to the District Medical Court in Łódź for a new, proper adjudication based on the complete evidentiary record.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3 § 1 KPK; § 42 ust. 1, § 43 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Zdrowia; Art. 357 KPK: A disciplinary court must issue a substantive ruling based on evidence presented at the hearing and cannot dismiss proceedings merely due to the withdrawal of the prosecution request.

Parole chiave

Generato dall'IA
medical disciplinary proceedings withdrawal of prosecution substantive ruling requirement expert opinion evidence remand for retrial Code of Medical Ethics Supreme Court review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3 § 1 KPK
art. 3 § 1, art. 257, art. 360 i art. 372 KPK poprzez pominięcie na rozprawie
Art. 357 KPK
Stosownie do art. 357 KPK (obowiązującego w dniu orzekania przez Okręgowy Sąd
§ 42 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 26 września 1990 r.
§ 43 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 26 września 1990 r.
1 i § 43 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 26 września 1990 r. w sprawie postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy (Dz.
Art. 537 § 2 KPK z 1997 r.
postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania (art. 537 § 2 KPK z
Art. 50 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o izbach lekarskich
stosowany odpowiednio w myśl art. 50 w związku z art.
Art. 4 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o zmianie Kodeksu postępowania karnego
158 ze zm.) i art. 4 ustawy z dnia

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 4 listopada 1998 r.

III RN 46/98

Okręgowy Sąd Lekarski po przeprowadzeniu rozprawy wydaje orzeczenie rozstrzygające o tym czy obwiniony popełnił zarzucany mu czyn. Nie może

natomiast umorzyć postępowania z powodu wycofania wniosku o ukaranie.

Przewodniczący SSN: Andrzej Wasilewski, Sędziowie SN: Jerzy Kwaśniewski

(sprawozdawca), Andrzej Siuchniński.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 1998 r. sprawy przeciwko

lekarzom: Jadwidze G. i Elżbiecie C. w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej

lekarzy, na skutek rewizji nadzwyczajnej Prezesa Naczelnej Rady Lekarskiej w Warszawie [...] od postanowienia Okręgowego Sądu Lekarskiego w Łodzi z dnia 16 października 1997 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

u c h y l i ć zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Okręgowemu Sądowi Lekarskiemu w Łodzi do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Naczelny Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej postanowieniem z dnia 23

kwietnia 1997 r. wystąpił o ukaranie dr. n. med. Jadwigi G. i dr. n. med. Elżbiety C.

za postępowanie sprzeczne z art. 8 i art. 10 Kodeksu Etyki Lekarskiej poprzez zaniedbanie lekarskie polegające na nieskierowaniu dziecka Ani O. na konsultację

neurologiczną, co mogło mieć wpływ na opóźnienie prawidłowego rozpoznania i rozpoczęcie właściwego leczenia.

Okręgowy Sąd Lekarski przy Okręgowej Izbie Lekarskiej w Łodzi postanowieniem z dnia 11 września 1997 r. wszczął - na skutek powyższego wniosku - postępowanie w zakresie odpowiedzialności zawodowej obwinionych lekarzy.

Rozprawa została wyznaczona i przeprowadzona w dniu 16 października

1997 r. Po przeprowadzeniu dowodów, między innymi z zeznań przesłuchanych na

rozprawie świadków, biorący udział w rozprawie zastępca Naczelnego Rzecznika

Odpowiedzialności Zawodowej oświadczył, że wycofuje wniosek o ukaranie.

Okręgowy Sąd Lekarski w Łodzi w tej sytuacji - ze względu na wycofanie

wniosku o ukaranie - postanowił umorzyć postępowanie sądowe przeciwko lekarzom

Jadwidze G. i Elżbiecie C. W uzasadnieniu tego postanowienia ponadto podniesiono, że: „W trakcie przewodu nie dowiedziono, aby matka Ani O. Barbara O. zwracała

się do obwinionych lekarzy o wydanie skierowań do neurologa”.

Od postanowienia tego wniósł rewizję nadzwyczajną Prezes Naczelnej Rady

Lekarskiej żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy

Okręgowemu Sądowi Lekarskiemu w Łodzi do ponownego rozpoznania.

Podstawę rewizji nadzwyczajnej stanowią zarzuty rażącego naruszenia w zaskarżonym postanowieniu następujących przepisów:

1) § 42 ust. 1 i § 43 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 26 września 1990 r. w sprawie postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy (Dz. U. Nr 69, poz. 406) poprzez nierozstrzygnięcie

sprawy orzeczeniem oraz bez opisu zarzucanego przewinienia zawodowego;

2) art. 3 § 1, art. 257, art. 360 i art. 372 KPK poprzez pominięcie na rozprawie

dowodu ze znajdujących się w aktach sprawy opinii biegłych oraz nierozważenie zebranego materiału dowodowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rewizja nadzwyczajna jest zasadna.

Zaskarżone postanowienie Okręgowego Sądu Lekarskiego w Łodzi jest rażąco sprzeczne z zasadami postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej wynikającymi między innymi ze wskazanych w rewizji nadzwyczajnej przepisów.

Stosownie do art. 357 KPK (obowiązującego w dniu orzekania przez Okręgowy Sąd

Lekarski), a także § 40 ust. 1 powołanego w rewizji nadzwyczajnej rozporządzenia

Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej podstawę orzeczenia może stanowić tylko materiał dowodowy ujawniony w toku rozprawy. Jednakże ujawnieniu powinien podlegać każdy dowód istotny dla wyjaśnienia okoliczności przemawiających zarówno na

korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego (art. 3 § KPK). Tymczasem, jak słusznie

zarzucono w rewizji nadzwyczajnej, na rozprawie w dniu 16 października 1997 r.

Okręgowy Sąd Lekarski rozstrzygnął sprawę bez uwzględnienia dowodów zebranych

w toku postępowania wyjaśniającego, w szczególności dowodów z opinii biegłych.

Ponadto samo to rozstrzygnięcie jest oczywiście wadliwe, gdyż nie jest orzeczeniem

rozstrzygającym o tym czy obwinione popełniły zarzucone im czyny sprzeczne ze

wskazanymi przepisami Kodeksu Etyki Lekarskiej, lecz jest - bez podstawy prawnej postanowieniem o umorzeniu postępowania, chociaż po przeprowadzeniu rozprawy

Sąd lekarski powinien orzec merytorycznie co do zarzuconego przewinienia zawodowego (§ 42 ust. 1 i § 43 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Zdrowia i

Opieki Społecznej z dnia 26 września 1990 r.)

Wobec zasadności rewizji nadzwyczajnej Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone

postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania (art. 537 § 2 KPK z

1997 r. stosowany odpowiednio w myśl art. 50 w związku z art. 57 ustawy z dnia 17

maja 1989 r. o izbach lekarskich, Dz. U. Nr 30, poz. 158 ze zm.) i art. 4 ustawy z dnia

29 czerwca 1995 r. o zmianie Kodeksu postępowania karnego... Dz. U. Nr 89, poz.

443).