Supreme Court allows extraordinary review, ruling the lower court erred on jurisdictional timing regarding compensation decisions.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland allowed an extraordinary review, overturning the National Administrative Court's decision that declared a county mayor's compensation ruling invalid. The lower court had ruled the mayor lacked authority because the relevant law required the Voivode to issue compensation decisions, a rule that changed on February 15, 2000. The Supreme Court determined the lower court ignored that the mayor was competent from January 1, 1999, and the specific procedural change occurred later, thus finding a significant violation of jurisdictional rules.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 129 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami; Art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o NSA: The lower court erred in declaring a decision invalid when the competent authority for compensation was established by law prior to the specific procedural amendment, as jurisdictional competence existed from the date of the initial statutory reform.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Wyrok z dnia 25 lutego 2003 r.
III RN 31/02
Starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej jest od
dnia 1 stycznia 1999 r. kompetentny do orzekania o odszkodowaniu za wywłaszczenie nieruchomości, przy czym od dnia 15 lutego 2000 r. rozstrzygnięcie o tym odszkodowaniu zamieszcza się bezpośrednio w decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości.
Przewodniczący SSN Andrzej Wasilewski, Sędziowie SN: Andrzej Kijowski
(sprawozdawca), Zbigniew Myszka.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2003 r. sprawy
ze skargi Zofii J. i Stanisława J. na decyzję Wojewody M. w przedmiocie waloryzacji
odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, na skutek rewizji nadzwyczajnej
Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2001 r., sygn. akt I SA 759/00,
u c h y l i ł zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Uzasadnienie
Starosta powiatu g. decyzją z dnia 24 stycznia 2000 r. orzekł o waloryzacji odszkodowania przyznanego Zofii i Stanisławowi J. za wywłaszczoną nieruchomość. W
odwołaniu od tej decyzji Zofia i Stanisław J. podnieśli, że odszkodowanie jest zbyt
niskie i nie spełnia ich oczekiwań. Jednakże decyzję tę w dniu 20 marca 2000 r.
utrzymał w mocy - działający z upoważnienia Wojewody M. - Kierownik Oddziału
Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami w Delegaturze - Placówce Zamiejscowej w
S. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznający skargę Zofii i Stanisława J., wyrokiem z dnia 16 października 2001 r. [...], stwierdził nieważność powyższych decyzji. Sąd przyjął bowiem, że decyzja Starosty powiatu g. wydana zo-
stała na podstawie przepisu art. 129 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
nieruchomościami (Dz.U. Nr 115, poz. 741), który w dacie orzekania stanowił, iż odszkodowanie ustala wojewoda w drodze decyzji, a zatem Starosta nie był organem
właściwym do wydania decyzji. Wynika to stąd, że w dniu 15 lutego 2000 r. weszła w
życie ustawa z dnia 7 stycznia 2000 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz innych ustaw ( Dz.U. Nr 6, poz. 70), która między innymi zmieniła art.
129 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Według nowego brzmienia tego przepisu odszkodowanie ustala starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej.
Dopiero z chwilą wejścia w życie tej ustawy, tj. z dniem 15 lutego 2000 r., starosta
stał się właściwy do ustalania odszkodowania albo jego waloryzacji. W niniejszej
sprawie doszło zatem według NSA do rażącego naruszenia przepisów o właściwości,
wyczerpującego dyspozycję art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.
Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżył powyższy wyrok rewizją nadzwyczajną, zarzucając mu rażące naruszenie art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 21
sierpnia 1997 r. oraz art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym
Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) i na postawie jej art. 57 ust.
2 wniósł o uchylenie tego orzeczenia i przekazanie sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu rewizji
nadzwyczajnej wskazano, że przepisem art. 1 pkt 53 lit. a oraz lit. d ustawy z dnia 24
lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej w związku z reformą ustrojową państwa (Dz.U. Nr 106, poz. 668
ze zm.) dokonano w art. 129 ust. 1 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami
zmiany polegającej na zastąpieniu wyrazu „wojewoda” przez użyty w odpowiednich
przypadkach zwrot „starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej”.
Zmiany wprowadzone do art. 129 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami
przez ustawę z dnia 7 stycznia 2000 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz innych ustaw nie dotyczyły właściwości organu orzekającego w sprawach o wywłaszczenie, lecz innej materii, to jest ustalania odszkodowania w decyzji
o wywłaszczeniu, a nie jak dotychczas - w terminie miesiąca od dnia wydania decyzji
o wywłaszczeniu. Sąd przeoczył więc, że zmiana właściwości w sprawach dotyczących odszkodowanie za wywłaszczenie nieruchomości, następująca od dnia 1 stycznia 2000 r., dokonała się przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 stycznia 2000 r.,
wobec czego obowiązywała w okresie wydawania decyzji przez Starostę powiatu g.
W tych okolicznościach nie było podstawy do stwierdzenia nieważności wydanych
decyzji, a w konsekwencji do oparcia orzeczenia na przepisie art. 22 ust. 1 ustawy o
NSA.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Rewizja nadzwyczajna jest zasadna. Przepis art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 21
sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami stanowił w swym pierwotnym
brzmieniu, że odszkodowanie za wywłaszczenie nieruchomości ustala wojewoda w
drodze decyzji, która powinna być wydana w terminie miesiąca od dnia wydania decyzji o wywłaszczeniu. Powołany przepis został zmieniony przez art. 137 pkt 37
ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje
organów administracji publicznej w związku z reformą ustrojową państwa, która - za
wyjątkiem niektórych innych przepisów - weszła w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.
Od tego dnia właściwy w sprawach odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości
stał się starosta wykonujący zadania z zakresu administracji publicznej, przy czym
decyzję tę należało nadal wydać w terminie miesiąca od dnia wydania decyzji o wywłaszczeniu. Natomiast zmiana treści art. 129 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o
gospodarce nieruchomościami, dokonana przez ustawę z dnia 7 stycznia 2000 r. o
zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz innych ustaw, która weszła w
życie z dniem 15 lutego 2000 r., polegała na skreśleniu przepisu ust. 4 (uprawniającego wojewodę do orzeczenia w jednej decyzji o wywłaszczeniu i odszkodowaniu) i
nadaniu nowego brzmienia przepisowi ust. 1, stanowiącego od tej daty, że odszkodowanie ustala starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej w decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości. Rację ma zatem wnoszący rewizję nadzwyczajną, że kompetencją do orzekania w sprawach odszkodowań za wywłaszczenie
nieruchomości dysponowali starostowie wykonujący zadania z zakresu administracji
rządowej począwszy od dnia 1 stycznia 1999 r., zaś od dnia 15 lutego 2000 r. zmianie uległa jedynie treść tej kompetencji w tym sensie, że o odszkodowaniu orzeka się
bezpośrednio w decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości. Stwierdzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie nieważności decyzji o odszkodowaniu wydanej
w niniejszej sprawie przez Starostę powiatu g. w dniu 24 stycznia 2000 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewody M. z dnia 20 marca 2000 r. jest więc rażącym
naruszeniem art. 129 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art.
22 ust.1 pkt ustawy o NSA.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak sentencji.