Administrative act imposing payment obligation is a final decision subject to Supreme Administrative Court jurisdiction.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Administrative Court set aside the lower court's dismissal of the cooperative's appeal against the trade inspector's order to pay a fine. The inspector argued the order was merely an administrative act, not a final decision, while the cooperative contended it constituted a binding administrative decision. The court ruled that the specific act imposing a monetary penalty based on certification laws creates a definitive legal obligation, thereby qualifying as a final administrative decision subject to full judicial review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 26 ust. 1 ustawy o badaniach i certyfikacji; Art. 27 ust. 1 ustawy o badaniach i certyfikacji; Art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o NSA: An administrative act imposing a specific monetary payment obligation constitutes a final administrative decision subject to the jurisdiction of the Supreme Administrative Court.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 2 grudnia 1999 r.
III RN 107/99
Rozstrzygnięcie podejmowane przez właściwy organ administracji publicznej na podstawie art. 27 ust. 1 w związku z art. 26 ustawy z dnia 3 kwietnia
1993 r. o badaniach i certyfikacji (Dz.U. Nr 55, poz. 250 ze zm.) ma znamiona
prawne decyzji administracyjnej i podlega kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).
Przewodniczący: SSN Andrzej Wasilewski (sprawozdawca), Sędziowie SN:
Jerzy Kwaśniewski, Andrzej Wróbel.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 1999 r. sprawy ze skargi
Spółdzielni Pracy Produkcyjno-Usługowej „Ż.” w M.P. na pismo Państwowej Inspekcji
Handlowej – Wojewódzki Inspektorat w B.P. [...] z dnia 10 listopada 1998 r. w
przedmiocie nałożenia obowiązku odprowadzenia do budżetu Państwa kwoty
340.010,54 zł, na skutek rewizji nadzwyczajnej Rzecznika Praw Obywatelskich [...]
na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w
Lublinie z dnia 30 grudnia 1998 r. [...]
p o s t a n o w i ł:
u c h y l i ć zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu-Ośrodkowi Zamiejscowemu w Lublinie do ponownego rozpoznania.
Uzasadnienie
Państwowa Inspekcja Handlowa - Wojewódzki Inspektorat w B.P., po przeprowadzeniu kontroli w Spółdzielni Pracy Usługowo-Produkcyjnej „Ż.” w M.P., pismem z dnia 10 listopada 1998 r. poinformowała kontrolowaną Spółdzielnię, że z
mocy art. 13 ust. 1, art. 17 i art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o bada-
niach i certyfikacji (Dz.U. Nr 55, poz. 250 ze zm. - powoływanej nadal jako: ustawa o
badaniach i certyfikacji) jest ona obowiązana zaniechać wprowadzania do sprzedaży
wyrobów nie posiadających certyfikatu na tzw. znak bezpieczeństwa, a także ma
obowiązek odprowadzić do budżetu kwotę 340.010,54 zł, czyli 100% sumy uzyskanej
ze sprzedaży wyrobów bez wymaganego certyfikatu. Skargę Spółdzielni na powyższe pismo, która wniesiona została w dniu 4 grudnia 1998 r., Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił postanowieniem z dnia 30 grudnia 1998 r. [...], w uzasadnieniu którego Sąd stwierdził, że: „Zaskarżone pismo nie jest aktem administracyjnym, o którym stanowi art. 16 ust. 1 pkt 1-4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie
Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) i przez to skarga na nie jest niedopuszczalna (...)”.
Rzecznik Praw Obywatelskich pismem z dnia 2 lipca 1999 r. [...] wniósł rewizję
nadzwyczajną od powyższego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie z dnia 30 grudnia 1998 r. [...], zarzucając mu rażące naruszenie prawa przez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie art. 16
ust. 1 - ust. 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym
(Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm. - powoływanej nadal jako: ustawa o NSA) w związku z
art. 26 ust. 1 ustawy o badaniach i certyfikacji, a w konsekwencji wniósł o uchylenie
zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu-Ośrodkowi Zamiejscowemu w Lublinie do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej podniesiono w szczególności, że stosownie
do dyspozycji art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o NSA kontrola sądowoadministracyjna
obejmuje także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, które nie
zostały wymienione w art. 16 ust. 1 pkt 1 - pkt 3, a dotyczą przyznania, stwierdzenia
albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa.
Znamiona takie spełnia zaskarżone „pismo”, skoro wynika to z jego treści, która
wskazuje jednoznacznie, że w wyniku ustaleń dokonanych w toku kontroli
przeprowadzonej w skarżącej Spółdzielni, organ kontrolujący stwierdził uchybienia,
które jego zdaniem uzasadniały wyegzekwowanie obowiązku zapłaty przez skarżącą
na rzecz budżetu państwa ściśle określonej kwoty pieniężnej (art. 27 w związku z art.
26 ustawy o badaniach i certyfikacji). W rewizji nadzwyczajnej wyrażony został przy
tym pogląd prawny, że zaskarżone pismo Wojewódzkiego Inspektoratu PIH w B.P.
nie tylko podlega kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 16
ust. 1 pkt 4 ustawy o NSA, ale nawet posiada znamiona prawne decyzji administra-
cyjnej i z tej przyczyny podlegało zaskarżeniu na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 1
ustawy o NSA.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Rewizja nadzwyczajna jest zasadna.
Art. 26 ust. 1 i ust. 2 ustawy o badaniach i certyfikacji stanowi, że przedsiębiorca, który wprowadził do obrotu wyroby podlegające oznaczeniu znakiem bezpieczeństwa, naruszył swoje obowiązki w tym zakresie lub który wykonał usługę nie posiadając wymaganego certyfikatu, obowiązany jest wpłacić do budżetu państwa
kwotę odpowiadającą 100% sumy uzyskanej ze sprzedaży zakwestionowanych wyrobów lub usługi. Przy czym kompetencje do określenia ilości i wartości wyrobów lub
usług, których w konkretnym wypadku uchybienia te dotyczą, posiada właściwy organ kontroli upoważniony do kontrolowania w tym zakresie przedsiębiorców (art. 27
ust. 1 ustawy o badaniach i certyfikacji), czyli Główny Inspektor Inspekcji Handlowej
oraz wojewoda, działający w tym zakresie przy pomocy wojewódzkiego inspektora
inspekcji handlowej (art. 2 ust. 1 w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. o
Inspekcji Handlowej – jednolity tekst: Dz.U. z 1969 r. Nr 26, poz.206 ze zm.). Wynika
stąd, że właściwe organy w każdym wypadku obowiązane są wskazać przedsiębiorcę zobowiązanego do dokonania wpłaty do budżetu państwa na podstawie art. 26
ustawy o badaniach i certyfikacji oraz określić ilość i wartość wyrobów, których obowiązek ten dotyczy, a tym samym obowiązane są określić wysokość kwoty pieniężnej, jaka powinna być z tego tytułu wpłacona przez przedsiębiorcę do budżetu państwa. Oznacza to, że rozstrzygnięcie podejmowane przez właściwy organ administracji publicznej na podstawie art. 27 ust. 1 w związku z art. 26 ustawy o badaniach i
certyfikacji, nie tylko jest aktem z zakresu administracji publicznej, który dotyczy
stwierdzenia obowiązku wynikającego z przepisów prawa (art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy
o NSA), ale ma znamiona prawne decyzji administracyjnej i podlega kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o NSA. W tej
sytuacji trafny okazał się zarzut rewizji nadzwyczajnej, że zaskarżone postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego rażąco naruszyło art. 16 ust. 1 pkt 1 i pkt 4
ustawy o NSA.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 236 ust .2
Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz.
483) oraz art. 39313 §1 KPC w związku z art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o
zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz
niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 43, poz. 189 ze zm.) orzekł jak w sentencji.