Supreme Court dismisses retrial request for evidence obtained after final judgment under Polish Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's request for a retrial based on a new medical certificate issued after the final judgment. Although the appellant argued the medical condition existed earlier, the court held that evidence created post-judgment cannot serve as grounds for retrial under Article 403 § 2 of the Civil Procedure Code. The decision reaffirmed that retrial provisions require new facts or evidence that existed prior to the dispute's resolution.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 403 § 2 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c.; Art. 394 § 1 § 3 k.p.c.: A request for retrial under Article 403 § 2 of the Civil Procedure Code is inadmissible if the new evidence or circumstances arose only after the final judgment became effective.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III PZ 3/10
POSTANOWIENIE
Dnia 6 maja 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Jerzy Kwaśniewski
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec
w sprawie z powództwa J. W.
przeciwko C.Polska Spółce Akcyjnej w W.
o zadośćuczynienie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 maja 2010 r.,
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 26 października 2009 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Powód J. W. w sprawie z przeciwko C. Polska Spółce Akcyjnej w W.e o
zadośćuczynienie wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 26
października 2009 r., którym odrzucono jego skargę o wznowienie postępowania
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego – Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych z dnia 4 marca 2008 r., opartą na art. 403 § 2 k.p.c.
Skarżący podniósł, że w sprawie zaistniały nowe okoliczności, tj. zaświadczenie
lekarskie, które nie mogło być przedłożone w trakcie procesu. We wskazanym
przez skarżącego zaświadczeniu lekarskim z dnia 27 lipca 2009 r. zawarto
informację o rozpoznaniu: „U w/w podejrzewam zaburzenia urojeniowe, tworzone
m.in. przez czynniki sytuacyjne i stany lękowe”. Sąd Apelacyjny uzasadniając
postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania wskazał, że
powołany w skardze środek dowodowy (zaświadczenie lekarskie) powstał po
uprawomocnieniu się wyroku, a zatem nie zostały spełnione przesłanki wskazane w
przepisie art. 403 § 2 k.p.c., a co za tym idzie skarga nie została oparta na
ustawowej podstawie.
W zażaleniu skarżący podniósł, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi
ustawowa podstawa wznowienia postępowania wskazana w art. 403 § 2 k.p.c., jako
że diagnozę postawioną w zaświadczeniu lekarskim z dnia 27 lipca 2009 r. można
było postawić wcześniej, albowiem zaburzenia istniały wcześniej w trakcie
postępowania
sądowego
zakończonego
prawomocnym
wyrokiem.
Choroba
pozwanego mimo, że istniała wcześniej, została jednak zdiagnozowana dopiero w
lipcu 2009 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest nieuzasadnione.
W ocenie Sądu Najwyższego Sąd Apelacyjny trafnie przyjął, iż podnoszone
w skardze okoliczności nie mogą uzasadniać wznowienia postępowania. Żądanie
wznowienia postępowania oparte na podstawie art. 403 § 2 k.p.c. jest
dopuszczalne wtedy, gdy po zakończeniu postępowania, którego dotyczy skarga,
ujawniły się okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć
wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim
postępowaniu. Podstawą wznowienia postępowania na podstawie art. 403 § 2
k.p.c. mogą być takie nowe okoliczności oraz środki dowodowe, które zaistniały
przed rozstrzygnięciem sporu - w trakcie postępowania i przed jego zakończeniem.
Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi
podstawy wznowienia postępowania przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c. Stanowisko to jest utrwalone (por. między innymi uchwałę składu siedmiu sędziów
Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68 mającej moc zasady
prawnej, OSN 1969 nr 12, poz. 208; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13
października 2005 r., IV CZ 96/05, LEX nr 186917; postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 15 września 2005 r. II CZ 78/05, LEX nr 453799;
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 2008 r., II UZ 31/08, LEX nr
500233). Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela także pogląd wyrażony w
przywołanym przez Sąd Apelacyjny postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 22
kwietnia 1975 r., III PZP 4/75 (OSNC 1976 nr 2, poz. 38), zgodnie z którym
uzyskanie - po uprawomocnieniu się wyroku - świadectwa lekarza specjalisty, które
to świadectwo przedstawia wyniki badań strony procesowej i zawiera ocenę stanu
zdrowia badanego odmienną od wyrażonej przez biegłych lekarzy w poprzednio
zakończonym postępowaniu sądowym, nie stanowi późniejszego wykrycia takiego
środka dowodowego, jaki ma na uwadze przepis art. 403 § 2 k.p.c. Także to
stanowisko
jest
konsekwentnie
podtrzymywane
w
orzecznictwie
Sądu
Najwyższego (por.: postanowienie z dnia 10 stycznia 1977 r., I CO 5/76, LEX nr
7899 oraz postanowienie z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 510/00, LEX nr
535989) a w przedmiotowej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności, które
mogłyby stanowić podstawę do jego zmiany.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w związku z art.
3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.