Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III PZ 2/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal to reinstate labor dispute verdict due to lack of new evidence.

Numero d'incarto III PZ 2/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's decision to reject a request for retrial. The appellant, a tax office, argued that the employee's dismissal for obvious criminal misconduct violated labor law, while the employee claimed the crime was not yet proven. The court ruled that the employer's reliance on an unproven criminal conviction at the time of dismissal was legally insufficient and that the subsequent criminal judgment could not serve as grounds for retrial.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 403 § 2 k.p.c.; Art. 52 § 1 pkt 2 k.p.: A dismissal based on an obvious crime requires proof of the crime's obviousness at the time of dismissal, and a subsequent criminal judgment cannot constitute a ground for retrial if the facts were known to the party.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial request labor law dismissal obvious crime criminal conviction timing labor dispute appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 403 § 2 k.p.c.
w związku z art. 403 § 2 k.p.c. i art.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
Art. 52 § 1 pkt 2 k.p.
naruszeniem przepisu art. 52 § 1 pkt 2 k.p. Powołany przepis dopuszcza bowiem
Art. 381 k.p.c.
podstawie art. 381 k.p.c. (por.
art. 52 § 1 pkt 2 k.p
naruszeniem przepisu art. 52 § 1 pkt 2 k.p.
art. 231 § 1 k.k
czyn z art. 231 § 1 k.k.
art. 11 § 2 k.k
271 § 3 w związku z art. 11 § 2 k.k.
art. 12 k.k
związku z art. 12 k.k. Postępowanie prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w
art. 52 § 1 k.p
bez wypowiedzenia w trybie art. 52 § 1 k.p., był oczywisty, co Sąd Rejonowy
art. 404 k.p.c
postępowania, skarżący odnosi się do treści art. 404 k.p.c., zgodnie z którym

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 11 kwietnia 2008 r., I ACa 172/08
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 marca 2005 r., III CZP 10/04
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 marca 2007 r., II UZ 3/07
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2007 r., III PZ 7/06
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2007 r., III PZ 7/06).
I PK 5/06
17 lipca 2006 r., I PK 5/06 (Wokanda 2006 nr 11, s.
I ACa 172/08
Apelacyjnego w Katowicach z dnia 11 kwietnia 2008 r., I ACa 172/08, OSA 2009 nr

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III PZ 2/13

POSTANOWIENIE

Dnia 28 maja 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogusław Cudowski (przewodniczący)

SSN Katarzyna Gonera

SSN Maciej Pacuda (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa J. B.

przeciwko Urzędowi Skarbowemu w Z.

o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 23

listopada 2011 r., sygn. akt …35/11,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 maja 2013 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 28 grudnia 2012 r.,

oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z

dnia 28 grudnia 2012 r. odrzucił skargę pozwanego Urzędu Skarbowego w Z. o

wznowienie

postępowania

w

sprawie

z

powództwa

J.

B. zakończonej

prawomocnym wyrokiem tego Sądu Okręgowego z dnia 23 listopada 2011 r.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd Okręgowy wyjaśnił, że prawomocnym

wyrokiem z dnia 23 listopada 2011 r., wydanym w sprawie …35/11, Sąd Okręgowy

- Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację pozwanego Urzędu

Skarbowego w Z. od wyroku Sądu Rejonowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych z dnia 26 maja 2011 r., którym to wyrokiem Sąd Rejonowy zasądził od

pozwanego Urzędu Skarbowego w Z. na rzecz powoda J. B. kwotę 12.871,98 zł

tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez

wypowiedzenia, nadał wyrokowi w części zasądzającej odszkodowanie rygor

natychmiastowej wykonalności do kwoty 4.290,66 zł oraz umorzył postępowanie w

pozostałym zakresie.

Sąd Okręgowy, oddalając apelację strony pozwanej, podzielił ustalenia

faktyczne i rozważania prawne Sądu pierwszej instancji. Z prawomocnych ustaleń

Sądu Rejonowego wynikało zaś, że powód J. B. był zatrudniony w pozwanym

Urzędzie Skarbowym w Z. na stanowisku poborcy podatkowego. Pismem z dnia 25

sierpnia 2010 r. pozwany Urząd Skarbowy w Z. rozwiązał z powodem umowę o

pracę bez wypowiedzenia, podając jako przyczynę rozwiązania umowy o pracę

popełnienie przestępstwa polegającego na fałszowaniu dokumentów urzędowych,

to jest sporządzeniu fikcyjnych protokołów zajęć ruchomości u zobowiązanych w

celu wyłudzenia należnej prowizji.

Sąd

Rejonowy

uznał,

że

oświadczenie

pozwanego

pracodawcy

o

rozwiązaniu z powodem umowy o pracę bez wypowiedzenia zostało złożone z

naruszeniem przepisu art. 52 § 1 pkt 2 k.p. Powołany przepis dopuszcza bowiem

rozwiązanie z pracownikiem umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym z powodu

popełnienia przestępstwa, jeżeli przestępstwo (zbrodnia lub występek) jest

oczywiste

lub

zostało

stwierdzone

prawomocnym

wyrokiem.

Przesłanki

dopuszczające rozwiązanie z pracownikiem umowy o pracę w trybie powołanego

przepisu, zdaniem Sądu Rejonowego, nie zostały natomiast spełnione, ponieważ w

dacie składania powodowi przez pozwanego pracodawcę oświadczenia o

rozwiązaniu z nim umowy o pracę bez wypowiedzenia nie było prawomocnego

wyroku stwierdzającego popełnienie przez powoda przestępstwa i nie toczyło się

przeciwko niemu postępowanie karne. W toku postępowania pracowniczego z

powództwa J. B. przed Sądem Pracy, Prokuratura Rejonowa prowadziła wprawdzie

postępowanie w sprawie dokonanego w okresie od 23 czerwca 2010 r. do 28 lipca

2010 r. w Z. niedopełnienia obowiązków służbowych przez poborców skarbowych

Urzędu Skarbowego w Z., poprzez poświadczenie nieprawdy w protokołach zajęcia

i odbioru ruchomości co do faktu przeprowadzenia czynności egzekucyjnej w celu

osiągnięcia korzyści majątkowej w postaci wynagrodzenia ryczałtowego, to jest o

czyn z art. 231 § 1 k.k. w zbiegu z art. 271 § 3 w związku z art. 11 § 2 k.k. w

związku z art. 12 k.k. Postępowanie prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w

tym czasie było jednak prowadzone w sprawie, a nie przeciwko osobom. W ocenie

Sądu Rejonowego, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał ponadto na

stwierdzenie, że czyn, będący podstawą rozwiązania z powodem umowy o pracę

bez wypowiedzenia w trybie art. 52 § 1 k.p., był oczywisty, co Sąd Rejonowy

wnikliwie uzasadnił w pisemnych motywach swojego rozstrzygnięcia.

Urząd Skarbowy w Z. w dniu 4 czerwca 2012 r. wniósł skargę o wznowienie

postępowania

zakończonego

powyższym

prawomocnym

wyrokiem

Sądu

Okręgowego oddalającym apelację Urzędu Skarbowego w Z. od wyroku Sądu

Rejonowego z dnia 26 maja 2011 r.

Skargę o wznowienie postępowania skarżący oparł na podstawie art. 404

k.p.c., w związku z przestępstwem stwierdzonym prawomocnym wyrokiem Sądu

Rejonowego z dnia 3 kwietnia 2012 r. w sprawie sygn. akt …1072/11. Skarżący

wniósł o zmianę wyroku Sądu Okręgowego z dnia 23 listopada 2011 r. poprzez

uwzględnienie apelacji pozwanego i oddalenie powództwa powoda J. B. w całości,

orzeczenie o zwrocie przez powoda na rzecz pozwanego spełnionego świadczenia

w kwocie 12.871,98 zł wraz z zasądzonymi kosztami postępowania w kwocie

643,60 zł, ewentualnie zaś o uchylenie prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z

dnia 23 listopada 2011 r. oraz wyroku Sądu Rejonowego z dnia 26 maja 2011 r. i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o

zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania według norm

przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Skarżący podał, że podstawą prawną do wniesienia skargi o wznowienie

postępowania w sprawie jest prawomocny wyrok Sądu Rejonowego Wydział Karny

z dnia 3 kwietnia 2012 r. w sprawie …1072/11, orzekający o popełnieniu

przestępstwa, uzasadniającego rozwiązanie z powodem umowy o pracę w trybie

art. 52 § 1 pkt 2 k.p., który to wyrok miał wpływ na wynik sprawy zakończonej

prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 23 listopada 2011 r.,

utrzymującym w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 26 maja 2011 r. Zgodnie z

powołanym przez skarżącego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 3

kwietnia 2012 r., sygn. akt …1072/11 J. B. został uznany za winnego zarzucanych

mu czynów.

Oceniając tak sformułowaną skargę o wznowienie postępowania, Sąd

Okręgowy uznał, że skarga ta podlega odrzuceniu. Rozstrzygnięcie to poprzedził

stwierdzeniem, iż skarga o wznowienie postępowania podlega badaniu przez sąd

pod

kątem

dopuszczalności

samej

skargi

oraz

dopuszczalności

samego

wznowienia. O dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania decyduje

zachowanie ustawowego terminu do jej wniesienia (art. 407 k.p.c. i 408 k.p.c.) oraz

oparcie skargi na ustawowych podstawach wznowienia wymienionych w art. 401

k.p.c., 4011 k.p.c. i art.403 k.p.c., natomiast badanie dopuszczalności wznowienia

obejmuje ocenę zasadności skargi.

Nie budził wątpliwości Sądu Okręgowego fakt, że Urząd Skarbowy w Z.

złożył skargę o wznowienie postępowania z zachowaniem ustawowego terminu do

jej złożenia, o którym mowa w art. 407 §1 k.p.c. oraz w art.408 k.p.c.

Jednak skarga o wznowienie postępowania wniesiona w niniejszej sprawie

nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. W skardze nie powołano

bowiem ani przepisów art. 401 k.p.c., 4011 k.p.c. i art. 403 k.p.c., wymieniających

ustawowe podstawy wznowienia, ani też okoliczności faktycznych, które dawałyby

podstawę do zastosowania któregoś z powyższych przepisów.

Powołane w skardze fakty mające uzasadniać żądanie wznowienia

postępowania, skarżący odnosi się do treści art. 404 k.p.c., zgodnie z którym

można żądać wznowienia z powodu przestępstwa, jeżeli czyn został ustalony

prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być

wszczęte lub zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. Sąd

Okręgowy zauważył zaś, iż powołany w skardze o wznowienie postępowania

przepis art. 404 k.p.c. ma charakter ogólny i dotyczy sytuacji faktycznych objętych

zakresem zastosowania art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c. Przepis art. 404 k.p.c. stanowi

jedynie uzupełnienie regulacji z art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c., który wymienia jako

podstawę wznowienia uzyskanie wyroku za pomocą przestępstwa. W przepisie art.

403 § 1 pkt 2 k.p.c. chodzi o przestępstwa, których celem przestępczego działania

jest uzyskanie wyroku określonej treści, np. łapownictwo, fałszywe zeznania.

Powołany w skardze o wznowienie postępowania przepis art. 404 k.p.c. nie może

stanowić samodzielnej podstawy wznowienia, a wskazane w skardze okoliczności

nie dają podstaw do powiązania w niniejszej sprawie przepisu art. 404 k.p.c. z

przepisem art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c. Wyrok Sądu Rejonowego z dnia 3 kwietnia 2012

r. w sprawie sygn. akt …1072/11, na który powołuje się skarżący, uzasadniając

podstawę wznowienia, nie odnosi się z kolei w żaden sposób do dyspozycji art. 403

§ 1 pkt 2 k.p.c. w związku z art. 404 k.p.c.

Strona pozwana złożyła zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego,

wnosząc o jego zmianę lub uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego

rozpatrzenia.

Skarżonemu

postanowieniu

zarzucono

naruszenie

prawa

procesowego, to jest art. 410 § 1 k.p.c. w związku z art. 403 § 2 k.p.c. i art. 404

k.p.c., poprzez odrzucenie skargi o wznowienie postępowania wskutek przyjęcia,

przez Sąd Okręgowy, że nie powołano przepisów art. 401 k.p.c., 4011 k.p.c., 403

k.p.c. z wyłączeniem wskazanego w podstawie skargi art. 404 k.p.c., który w ocenie

pozwanej jest również ustawową podstawą do wniesienia skargi o wznowienie

postępowania.

Sąd poprzestał na zbadaniu, czy wskazane w skardze podstawy mieszczą

się w zamkniętym katalogu przewidzianym w art. 401, art. 401 1, art. 403 i art. 404

k.p.c., pomijając jednocześnie argumenty skarżącej zawarte w uzasadnieniu skargi

o wznowienie postępowania, jak i w dowodach z dokumentów - z akt sprawy karnej.

Podstawą prawną do wniesienia skargi o wznowienie postępowania w sprawie było

natomiast wykrycie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego Wydział Karny z dnia

3 kwietnia 2012 r. w sprawie sygn. akt …1072/11, orzekającego o popełnieniu

przestępstwa przez powoda J. B.

Orzeczenie Sądu w sprawie karnej potwierdza zasadność przyjętej przez

pozwanego podstawy wypowiedzenia umowy o pracę z J. B., wskazującej

przyczynę rozwiązania umowy o pracę z winy pracownika w trybie art. 52 § 1 pkt 2

k.p.

z

uwagi

na

stwierdzone

sfałszowanie

dokumentów

urzędowych,

tj.

sporządzanie fikcyjnych zajęć ruchomości u zobowiązanych, w celu wyłudzenia

nienależnej prowizji, tzn. popełnienie oczywistego przestępstwa.

Fakt popełnienia przez powoda przestępstwa był dla pracodawcy oczywisty,

a fakt tak późnego potwierdzenia winy powoda w wyroku karnym wynikał z

trudności dowodowych w prowadzonym postępowaniu karnym.

Zarówno w skardze o wznowienie postępowania wskazano jej podstawę

prawną, a okoliczności sprawy rozwinięto w jej uzasadnieniu. Rozstrzygające

znaczenie dla oceny podstaw skargi o wznowienie postępowania mają zaś

przytoczone w skardze okoliczności uzasadniające jej złożenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest nieuzasadnione i dlatego musi podlegać oddaleniu.

Wstępnie Sąd Najwyższy uważa za niezbędne przypomnieć, iż zgodnie z

treścią art. 399 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania, które zostało

zakończone prawomocnym wyrokiem, jedynie w wypadkach przewidzianych w

dziale VI Kodeksu postępowania cywilnego. Wynika to z faktu, iż skarga o

wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem pozwalającym na

wzruszenie prawomocnych orzeczeń sądowych, korzystających co do zasady z

powagi rzeczy osądzonej (art. 366 k.p.c.) i wiążących nie tylko strony postępowania

i Sąd, który wydał to orzeczenie, ale również inne Sądy oraz inne organy

państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie

przewidzianych także inne osoby (art. 365 § 1 k.p.c.). Dlatego skarga o wznowienie

postępowania musi podlegać szczególnym rygorom, zarówno w zakresie formy, jak

i treści (zawartości). Jak bowiem trafnie stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia

17 lipca 2006 r., I PK 5/06 (Wokanda 2006 nr 11, s. 33) skarga o wznowienie

postępowania nie jest narzędziem służącym zapewnianiu jednolitości orzeczeń,

nawet w sprawach o roszczenia oparte na jednakowych podstawach faktycznych i

prawnych. Możliwość ponownego rozpoznania prawomocnie zakończonej sprawy

na skutek skargi o wznowienie postępowania otwiera się tylko wówczas, gdy

zaistnieje jedna z ustawowych podstaw wymienionych w Kodeksie postępowania

cywilnego. Wypada więc podkreślić, iż przepisy określające warunki, w których

może nastąpić uchylenie lub zmiana prawomocnego wyroku muszą być, jako

wyjątek od wspomnianej reguły, interpretowane ściśle.

Stosownie do art. 409 k.p.c. skarga o wznowienie postępowania powinna

czynić zadość warunkom pozwu oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego

orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające

zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz wniosek o uchylenie lub zmianę

zaskarżonego orzeczenia. Oceny, czy wymienione wymogi formalne skargi zostały

spełnione, Sąd właściwy do rozpoznania skargi dokonuje na posiedzeniu

niejawnym, a następnie na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. odrzuca ją, jeżeli została

wniesiona po upływie przepisanego terminu, była niedopuszczalna lub nieoparta na

ustawowej podstawie. Warunkiem możliwości rozpatrywania zasadności skargi jest

przy tym spełnienie wszystkich przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie.

Brak nawet jednej z nich sprawia zaś, że rozpatrywanie sprawy nie jest możliwe.

Dlatego

też

stwierdzenie

braku

spełnienia

choćby

jednej

z

przesłanek

wymienionych w art. 410 § 1 k.p.c. powoduje odrzucenie skargi.

Sformułowane w zażaleniu zarzuty nie są zasadne, albowiem słusznie Sąd

Okręgowy stwierdził, że skarga powoda nie została oparta na ustawowej podstawie

wznowienia postępowania. W pełni trafnie Sąd ten zwrócił też uwagę na fakt

niepowołania przez autora skargi przepisów art. 401, 401 1 i 403 k.p.c. oraz

ograniczenie się do wskazania jako podstawy prawnej wznowienia postępowania

art. 404 k.p.c. w sytuacji, gdy podstawy wznowienia postępowania są określone w

art. 401, 4011 i 403 k.p.c. Również wykładnia art. 404 k.p.c. wskazana przez Sąd

Okręgowy jest prawidłowa i utrwalona w orzecznictwie. Artykuł 404 k.p.c. nie

stanowi samodzielnej przesłanki wznowienia postępowania. Przepis ten zawiera

jedynie uzupełnienie regulacji z art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c. Przewiduje, że dodatkowym

warunkiem oparcia skargi o wznowienie postępowania o podstawę w postaci

uzyskania wyroku za pomocą przestępstwa jest co do zasady stwierdzenie

popełnienia przestępstwa prawomocnym wyrokiem skazującym. Rozwiązanie to

podkreśla rozgraniczenie kognicji sądu cywilnego i karnego. Dlatego też należy

uznać, że w przypadku powołania jako podstawy wznowienia postępowania w art.

403 § 1 pkt 2 k.p.c., powstaje obowiązek wykazania, że czyn przestępczy był

ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie

może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów

(art. 404 k.p.c.). Sąd Najwyższy podkreśla jednak, że chodzi tu o sytuację, w której

za pomocą przestępstwa został uzyskany prawomocny wyrok, od którego

wnoszona jest skarga o wznowienie postępowania. Taka sytuacja z całą pewnością

nie zachodzi zaś w rozpoznawanej sprawie.

Co do zarzutu wskazanego w zażaleniu, że Sąd Okręgowy przyjął zamknięty

katalog przesłanek wznowienia, to jest to założenie słuszne. Jeszcze raz wypada

bowiem przypomnieć, iż istota skargi o wznowienie postępowania polega na

wyjątkowości tego środka zaskarżenia, dotyczącego postępowań zakończonych

prawomocnymi

orzeczeniami,

dlatego

przepisy

stanowiące

o

podstawach

wznowienia postępowania wymagają ścisłej interpretacji, zgodnie z ich treścią i

funkcją pełnioną przez ten środek zaskarżenia. Jednak, co szczególnie istotne,

wbrew twierdzeniem skarżącej, Sąd Okręgowy uwzględnił nie tylko powołane wyżej

przepisy prawa, ale również okoliczności wskazane przez skarżącą, i zgodnie ze

swoją oceną uznał, że żadna z powołanych w skardze okoliczności nie uzasadnia

ustawowej przyczyny wznowienia. W tym kontekście warto również odnieść się do

treści art. 403 § 2 k.p.c., jedynego w ocenie Sądu Najwyższego, mogącego

zawierać potencjalne przesłanki wznowienia w niniejszej sprawie, chociaż nie

powołanego przez autora skargi o wznowienie postępowania. Artykuł 403 § 2 k.p.c.

stanowi, że można również żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia

prawomocnego wyroku, dotyczącego tego samego stosunku prawnego, albo

wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby

mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w

poprzednim postępowaniu. Żadna z tych przesłanek nie znajdzie jednak

zastosowania w sprawie. Sąd Najwyższy godzi się ze skarżącym, że wskazany

wyrok skazujący Sądu Rejonowego z dnia 3 kwietnia 2012 r., jest okolicznością,

której nie mógł podnieść w zakończonym postępowaniu. Jednak wznowienie

postępowania z przyczyn wskazanych w art. 403 § 2 k.p.c. może opierać się tylko

na takim prawomocnym wyroku (dotyczącym zresztą tego samego stosunku

prawnego) oraz na takich okolicznościach faktycznych lub środkach dowodowych,

które

istniały

w

czasie

wydawania

orzeczenia

objętego

wznowieniem

postępowania, jednak strona nie miała możliwości wówczas ich powołania. Trzeba

bowiem podkreślić, że wymieniony przepis kładzie nacisk na to, iż wykrycie

wymienionych w nim okoliczności faktycznych lub środków dowodowych musi być

późniejsze, co oznacza, że musi do niego dojść po uprawomocnieniu się wyroku, a

więc w sytuacji, w której powoływanie się na nie było już niemożliwe. Wykrycie

należy z kolei rozumieć jako dowiedzenie się o istnieniu tych okoliczności lub

środków dowodowych w zakresie umożliwiającym powoływanie się na nie. Owe

okoliczności i środki dowodowe, aby zostać wykryte, muszą jednakże istnieć w

sensie

obiektywnym

już

w

czasie

trwania

postępowania

zakończonego

zaskarżonym wyrokiem. Te same wymogi odnoszą się do wykrycia prawomocnego

wyroku, dotyczącego tego samego stosunku prawnego. Jak bowiem stwierdził Sąd

Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68

(OSNC

1969

nr

12,

poz.

208)

środek

dowodowy,

który

powstał

po

uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania

przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c. Analogiczne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w

postanowieniach z dnia 13 października 2005 r., IV CZ 96/05 oraz z dnia 10 lutego

2006 r., I PZ 33/05 (OSNP 2007 nr 3-4, poz. 48), przy czym w pierwszym z

wymienionych orzeczeń Sąd Najwyższy dodał także, iż w świetle art. 403 § 2 k.p.c.

możliwość powoływania nowych faktów i dowodów jest ograniczona jedynie do tych

okoliczności i środków dowodowych, które istniały już w okresie trwania

zakończonego postępowania. W postanowieniu z dnia 16 maja 2008 r., III CZ 20/08

(LEX nr 420807) Sąd Najwyższy wyjaśnił natomiast, iż w przepisie art. 403 § 2

k.p.c. chodzi o późniejsze wykrycie faktów i dowodów dla strony nie tylko

nieznanych w toku poprzedniego postępowania, lecz których także nie mogła znać,

choć istniały już w toku tego postępowania, ale nie były objęte materiałem sprawy.

Dodać w tym miejscu wypada, że z końcowego zwrotu art. 403 § 2 k.p.c. wynika

nadto, że „wykrycie” odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim

postępowaniu w ogóle nieujawnionych i wtedy nieujawnialnych, bo nieznanych

stronom. Strona może więc powołać się na nie jedynie wówczas, gdy nie mogła z

nich skorzystać przed rozstrzygnięciem, albowiem wymieniony przepis obejmuje

jedynie fakty nieujawnialne albo stronie nieznane i dla niej niedostępne. Fakty

natomiast ujawnialne, czyli te, które strona powinna znać, tj. miała możliwość

dostępu do nich, nie są objęte hipotezą tego przepisu (por. postanowienie Sądu

Apelacyjnego w Katowicach z dnia 11 kwietnia 2008 r., I ACa 172/08, OSA 2009 nr

5, poz. 60 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 marca 2005 r., III CZP

134/04, LEX nr 151652). Nie można natomiast oprzeć skargi o wznowienie

postępowania

na

rzekomym

„wykryciu”

okoliczności

faktycznej

i

środka

dowodowego znanych stronie, a pominiętych przez Sąd drugiej instancji na

podstawie art. 381 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 marca

2007 r., II UZ 3/07, OSNP 2008 nr 11-12, poz. 178). Skoro zatem powoływany w

zażaleniu

jako

„podstawa

prawna

do

wniesienia

skargi

o

wznowienie

postępowania” wyrok Sądu Rejonowego z dnia 3 kwietnia 2012 r., abstrahując od

tego, że nie dotyczy on tego samego stosunku prawnego, zapadł już po wydaniu

wyroku, którego dotyczy skarga o wznowienie postępowania, to nie może być on

uznany również za przesłankę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 403

§ 2 k.p.c.

Na marginesie, Sąd Najwyższy wyjaśnia również, że przyjęcie zgodności z

prawem

zastosowania

przez

pracodawcę

szczególnego

sposobu

natychmiastowego pozbycia się pracownika na podstawie art. 52 § 1 pkt 2 k.p.,

któremu

pracodawca

zarzucił

oczywiste

popełnienie

przestępstwa

uniemożliwiającego dalsze zatrudnienie, wymaga istnienia tej oczywistości przed

złożeniem oświadczenia woli pracodawcy w przedmiocie rozwiązania z tego

powodu umowy o pracę i nie może być wynikiem przeprowadzonego następnie

postępowania dowodowego w sprawie pracowniczej. Sąd pracy powinien jedynie

bezspornie ustalić zaistnienie oczywistego czynu kwalifikowanego przez prawo

karne jako przestępstwo na podstawie uzasadnionego przekonania o braku

jakichkolwiek wątpliwości co do wyniku ewentualnego postępowania karnego, w

którym sąd karny mógłby potwierdzić oczywistość popełnienia przestępstwa (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2007 r., III PZ 7/06). W

przedmiotowej sprawie, ze względu na czas trwania postępowania karnego i jego

prawie roczne zawieszenie, o takiej oczywistości nie mogło być mowy. Żalący się

podnosi wprawdzie w uzasadnieniu zażalenia, iż „fakt popełnienia przestępstwa

przez powoda był dla pracodawcy oczywisty”, jednakże następnie sam sobie

zaprzecza, podając, że „fakt tak późnego potwierdzenia winy powoda w wyroku

karnym wynikał z trudności dowodowych w prowadzonym postępowaniu karnym”.

Tym samym przyznaje, iż oczywistość popełnienia przestępstwa wynikała

wyłącznie z przeświadczenia pracodawcy, niepopartego w chwili rozwiązywania z

powodem umowy o pracę na podstawie art. 52 § 1 pkt 2 k.p. żadnym

przekonującym o owej oczywistości dowodem.

Kierując się wskazanymi wyżej motywami, Sąd Najwyższy uznał zatem, że

zażalenie było bezzasadne. Mając ten fakt na względzie oraz opierając się na treści

39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.