Supreme Court dismisses cassation appeal on overtime pay, ruling facts were clear and legal issue was not substantial enough for review.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the employer against the lower court's judgment awarding the employee overtime and night shift pay. The lower court found that the employer's time tracking was flawed and that a flat-rate shift allowance was an attempt to circumvent minimum wage laws, while the employee never actually performed shifts. The Supreme Court rejected the appeal because the factual findings were solid, the legal issue did not require a new interpretation of the law, and the employer failed to prove the appeal was obviously justified.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 1, 4 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.; The Supreme Court may dismiss a cassation appeal if the lower court's decision is based on clear factual findings and the legal issue does not exceed ordinary statutory interpretation, thereby rendering the appeal without a substantial legal question.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III PSK 178/21 POSTANOWIENIE Dnia 24 maja 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z powództwa M. S. przeciwko D. S.o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych oraz dodatek za pracę w godzinach nocnych i ekwiwalent za urlop wypoczynkowy,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 24 maja 2022 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. z dnia 25 lutego 2021 r., sygn. akt V Pa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od pozwanego D. S. na rzecz powoda M. S. 1.350 zł (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w L. wyrokiem z 25 lutego 2021 r. oddalił apelację pozwanego pracodawcy D. S. od wyroku Sądu Rejonowego w L. z 9 lipca 2020 r., który zasądził na rzecz powoda M. S. 13.234,91 zł tytułem wynagrodzenia za godziny nadliczbowe i nocne oraz 2.112 zł tytułem ekwiwalentu za urlop z odsetkami.Sąd Okręgowy w wyniku apelacji pozwanego dokonał ponownej analizy materiału dowodowego i doszedł do takich samych wniosków jak Sąd Rejonowy w zakresie rozliczenia czasu pracy powoda przez pozwanego (zaewidencjonowanego w karcie pracy kierowcy).
Rozliczenia były prowadzone w sposób nieprawidłowy. Ewidencja czasu pracy sporządzana była w taki sposób, że czas pracy obejmował wyłącznie czas jazdy, a tzw. inna praca oraz czas rozładunku w sklepach i załadunku zwrotów rozliczany był jako dyżur, który w każdym miesiącu podlegać miał tzw. zbiorowemu odbiorowi liczby godzin i minut przestoju. Jednocześnie ocena warunków umowy o pracę zaprezentowana przez Sąd Rejonowy była słuszna. Sąd Okręgowy podzielił pogląd, zgodnie z którym treść tej umowy w zakresie w jakim dotyczyła ryczałtu na wynagrodzenie za dyżur została ustalona przez pozwanego w celu obejścia przepisów o wynagrodzeniu minimalnym, a konkretnie w celu obniżenia kwoty wynagrodzenia zasadniczego należnego powodowi, żeby pozwany zapłacił niższe wynagrodzenie za przepracowane przez powoda godziny nadliczbowe.
Taki stan rzeczy wynika nie tylko z dowodów w postaci przeprowadzonych w sprawie opinii biegłych sądowych i przesłuchania powoda, ale również - czego zdaje się nie dostrzegać apelujący - z zeznań zawnioskowanych świadków. W tej sytuacji stanowisko apelującego w zakresie ryczałtu jako składnika płacy minimalnej dotyczące wykładni przepisów prawa materialnego pozostaje bez wpływu na prawidłowe rozstrzygnięcie Sądu I instancji. Powód w ogóle nie pełnił dyżurów w czasie doby pracowniczej, ponieważ jeździł samochodem wyłącznie w składzie jednoosobowym.
Ewentualny dyżur to obowiązkowe przerwy na odpoczynek kierowcy. W tym zakresie apelacja - mimo swej obszerności nie dostarczyła argumentów na uwzględnienie zarzutów. Ponadto uzasadnienie Sądu Rejonowego sporządzone zostało w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. Wskazane zostały w nim podstawy prawne rozstrzygnięcia i omówiono dowody, na podstawie których Sąd pierwszej instancji wywiódł ustalenia stanowiące podstawę wydania zaskarżonego wyroku.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pozwany wskazał na podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.1) W sprawie występuje istotne zagadnienie prawne i związana z nim potrzeba wykładni przepisu art. 6 ust. 4 oraz 6 ustawy z 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę w związku z art. 27 ust. 1 i 3 w zw. z art. 9 ust. 2 oraz 6 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców i art. 58 § 1 k.p.c.2) Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Pozwany wniósł o nieprzyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony.Nie spełnia się pierwsza podstawa przedsądu, gdyż zgłoszony problem sprowadza się tylko do wykładni wskazanych w nim przepisów, przy czym poszukiwana wykładnia nie wykracza poza zwykłą interpretację prawa. Zwykła wykładnia prawa nie stanowi podstawy przedsądu. Znaczenie ma dopiero kwalifikowana potrzeba wykładni wynikająca z poważnych wątpliwości w wykładni lub rozbieżności w orzecznictwie sądów.
Takie są przesłanki podstawy przedsądu dotyczące wykładni, czyli drugiej podstawy przedsądu (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Ta sama miara nie może odnosić się do pierwszej podstawy przedsądu, czyli do istotnego zagadnienia prawnego. Pierwsza i druga podstawa przedsądu różnią się ze względu na przedmiot zainteresowania i przypisane im funkcje. Ustawodawca wyraźnie rozróżnia pierwszą i drugą podstawę przedsądu (art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.). Podkreśla się to, gdyż treść wniosku nie pozwala na jednoznaczne uchwycenie problemu prawnego o randze istotnego zagadnienia prawnego, który ma na uwadze pierwsza podstawa przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Zgłoszenie potrzeby wykładni wskazanych we wniosku przepisów o minimalnym wynagrodzeniu w związku z przepisami ustawy o czasie pracy kierowców nie składa się na istotne zagadnienie prawne.
Treść wniosku sama potwierdza, że chodzi w istocie tylko o wykładnię i stosowanie kilku przepisów ujętych w koniunkcji, przy tym zasadniczo w oderwaniu od ustaleń faktycznych i podstawy rozstrzygnięcia objętego skargą wyroku. Chodzi o to, że Sąd powszechny dokonał zwykłego rozliczenia wynagrodzenia za pracę, w tym przypadku za godziny nadliczbowe, należnego pracownikowi kierowcy w odniesieniu do ustalonej wersji jego czasu pracy. Metodycznie i merytorycznie sprawy te nie są skomplikowane. Znaczenie ma tylko wersja czasu pracy i z drugiej strony prawo materialne.
Ponadto istotne zagadnienie prawne powinno występować w sprawie (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a podkreśla się to, gdyż z podstawy rozstrzygnięcia wynika, iż Sąd nie odwołał się do art. 58 § 1 k.c., zatem wniosek o przyjęcie skargi wprowadza przepis, który nie był podstawą orzekania. Ponadto nie można zakwestionować stanowiska opartego na ustaleniu faktycznym, że powód w czasie pracy nie miał tzw. dyżurów, tylko zwykły czas pracy w którym wykonywał swoje obowiązki kierowcy, czyli czas pracy obejmował również załadunek i rozładunek.
Związanie ustaleniami faktycznymi, na których oparto zaskarżony wyrok wiąże również w ocenie zgłoszonej podstawy przedsądu (art. 39813 § 2 k.p.c. ma w tym zakresie odpowiednie zastosowanie na etapie przedsądu). Skoro nie ustalono dyżurów, to bezprzedmiotowe jest pytanie czy wynagrodzenie za dyżury może być wypłacane w formie zryczałtowanej. Nie powinno być też wątpliwości, że dodatek do wynagrodzenia za pracę w porze nocnej nie był i nie jest uwzględniany w prawnej formule minimalnego wynagrodzenia za pracę (art. 1518 k.p.).
Innymi słowy istotne zagadnienie prawne nie może być redukowane do podstawowych kwestii prawnych, nie wykraczających poza zwykłą wykładnię prawa, gdyż w przeciwnym razie postępowanie kasacyjne będzie kolejną powszechną instancją a funkcja pierwszej podstawy przedsądu będzie bezprzedmiotowa.Negatywna ocena odnosi się również do zgłoszonej podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Skarżący nie wykazuje, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nie wynika to z zarzutu pominięcia wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania biegłych na rozprawie.
Chodzi o to, iż z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd Okręgowy samodzielnie dokonał wnikliwej analizy materiału dowodowego i stwierdził, że ewidencja była prowadzona nieprawidłowo. Czyli samodzielnie zweryfikował oraz ocenił znaczenie dowodu z opinii i na tej podstawie przyjął określoną wersję czasu pracy powoda. Sąd drugiej instancji samodzielnie ustala stan faktyczny i suwerennie stosuje prawo materialne (art. 378 i 382 k.p.c.). Sąd drugiej instancji mógł uznać sprawę za wyjaśnioną do rozstrzygnięcia. W tej sytuacji traci na znaczeniu zarzut pominięcia dowodu z przesłuchania biegłych na rozprawie, a więc art. 2352 w zw. z art. 20512 § 2 i 286 k.p.c. a także art. 162 § 2 zd. 1 k.p.c. Ocena opinii biegłych nie zamykała analizy w sprawie, gdyż o właściwym prawie materialnym decydował ostatecznie Sąd powszechny w odniesieniu do stanu faktycznego leżącego u podstaw ustalenia spornego wynagrodzenia, którego zarzuty wniosku nie podważyły.
Materiał pozwalał na ustalenie faktów (wersji czasu pracy pracownika) i stosowanie prawa materialnego.Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).O koszach orzeczono na podstawie § 2 pkt 5, § 9 ust. 1 pkt 2 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (stawka minimalna 3.600 zł x 75% x 50%).