Supreme Court dismisses cassation appeal when defendant withdraws appeal, ordering costs to plaintiff under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defendant against a labor court ruling regarding family allowance. The defendant's counsel withdrew the cassation appeal on November 18, 2025, prompting the Supreme Court to apply the rules governing the withdrawal of appeals. Consequently, the Supreme Court terminated the cassation proceedings and awarded the plaintiff the costs of the cassation procedure.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 39821 k.p.c.; Art. 391 § 2 k.p.c.: The withdrawal of a cassation appeal constitutes a procedural act that terminates the proceedings before the Supreme Court without judicial verification of the withdrawal's validity.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
III PSK 160/25 POSTANOWIENIE Dnia 2 grudnia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Robert Stefanicki w sprawie z powództwa M. B.przeciwko Sądowi Okręgowemu w Z.o wypłatę uposażenia rodzinnego,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 2 grudnia 2025 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Lubliniez dnia 25 marca 2025 r., sygn. akt VIII Pa 27/25, 1. umarza postępowanie kasacyjne, 2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda 1350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych z odsetkami z art. 98 § 11 Kodeksu postępowania cywilnego tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
W wyroku z 25 marca 2025 r., sygn. akt VIII Pa 27/25, Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie – w sprawie z powództwa M. B. przeciwko Sądowi Okręgowemu w Z. o wypłatę uposażenia rodzinnego – oddalił apelację pozwanego Sądu Okręgowego w Z. od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Lublin-Zachód w Lublinie z 29 listopada 2024 r., sygn. akt VII P 558/23.Powyższy wyrok Sądu Okręgowego strona pozwana zaskarżyła skargą kasacyjną.W odpowiedzi na skargę kasacyjną powód wniósł o:
1. wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. oddalenie skargi – w przypadku przyjęcia jej do rozpoznania, 3. zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Pismem z 18 listopada 2025 r., pełnomocnik strony pozwanej cofnął skargę kasacyjną.W piśmie z 21 listopada 2025 r. pełnomocnik powoda wniósł o zasądzenie na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a wywołanych wniesieniem skargi kasacyjnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 39821 k.p.c., jeżeli nie ma szczególnych przepisów o postępowaniu przed Sądem Najwyższym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy o apelacji. Odpowiednie zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym znajduje więc między innymi art. 391 § 2 zdanie pierwsze k.p.c., zgodnie z którym w razie cofnięcia apelacji sąd drugiej instancji umarza postępowanie apelacyjne (tu: postępowanie wywołane wniesieniem skargi kasacyjnej) i orzeka o kosztach jak przy cofnięciu pozwu.W judykaturze przyjęto, że cofnięcie skargi kasacyjnej stanowi czynność procesową, która nie podlega weryfikacji sądowej i prowadzi do umorzenia postępowania przed Sądem Najwyższym.
Choć bowiem w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych cofnięcie środków odwoławczych podlega ocenie z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 469 k.p.c., a zatem nie może być skuteczne wówczas, gdyby czynność ta naruszała słuszny interes pracownika (ubezpieczonego), to cofnięcie nadzwyczajnych środków zaskarżenia nie podlega takiej ocenie (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2024 r., III USKP 95/24, 30 września 2025 r., II USKP 86/23, LEX nr 3941959).Kierując się przedstawionymi motywami oraz opierając się na podstawie art. 391 § 2 zdanie pierwsze k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.
Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie drugim ma podstawę w art. 98 § 1, § 11 i § 3 k.p.c.[a.ł]