Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III PSK 106/21 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation appeal for lack of obvious error and significant legal issue in labor dispute.

Numero d'incarto III PSK 106/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against the Regional Court's decision denying the plaintiff's claim for a labor relationship. The plaintiff argued for a labor contract, but the court found a civil service agreement based on the plaintiff's role as a lay minister and lack of subordination. The court rejected the appeal because the plaintiff failed to demonstrate an obvious error in the lower court's reasoning and did not present a significant legal issue warranting Supreme Court intervention.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1, 4 k.p.c.; The cassation appeal is inadmissible if the contested judgment is obviously correct and no significant legal issue exists, as these conditions are mutually exclusive.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal inadmissibility obvious error standard significant legal issue labor relationship dispute civil service contract subordination test Supreme Court review relazioni industriali

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
z art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
z art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Co jest sporne nie może być oczywiste (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2016 r., I UK 466/15, LEX nr 2159122; z dnia 9 kwietnia 2014 r., V CSK 383/13, LEX nr 1771724).Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.
Art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach procesu rozstrzygnięto na podstawie reguły z art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
Art. 98 § 3 k.p.c.
O kosztach procesu rozstrzygnięto na podstawie reguły z art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
Art. 39821 k.p.c.
w związku z art. 39821 k.p.c.
art. 22 § 1 k.p
nie był jednak pracodawcą ani nie działał w imieniu pracodawcy.Skargę kasacyjną oparto na naruszeniu prawa materialnego: art. 22 § 1 k.p., art.
art. 734 § 1 k.c
22 § 1 k.p., art. 734 § 1 k.c., art.
art. 738 § 1 k.c
734 § 1 k.c., art. 738 § 1 k.c.
art. 750 k.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III PSK 106/21 POSTANOWIENIE Dnia 23 listopada 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Piotr Prusinowski w sprawie z powództwa S. J. S.‎przeciwko Parafii Rzymskokatolickiej pw. [...] w R. ‎o ustalenie istnienia stosunku pracy, o przywrócenie do pracy,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 23 listopada 2021 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. ‎z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt IV Pa (…), I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; II. zasądza od powoda na rzecz pozwanej 240 zł (dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 lipca 2020 r. Sąd Okręgowy w R. oddalił apelację powoda S. J. S. od wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia 18 listopada 2019 r. w sprawie przeciwko Parafii Rzymskokatolickiej pw. [...] w R. o ustalenie istnienia stosunku pracy i o przywrócenie do pracy.Oceniając sposób wykonywania pracy powoda Sąd Rejonowy doszedł do przekonania, że strony łączyła umowa cywilnoprawna - umowa o świadczenie usług. Jako ministrant wykonywał on posługę wiernego świeckiego o charakterze organizacyjnym. Natomiast w zakresie ponad zadania ministranta (zamykanie i otwieranie kościoła, wykonywanie czynności wskazywanych w głównym zakresie przez kościelnego T.

P.) powód świadczył pracę na podstawie umowy zlecenia zawartej na wzór umowy jaka była zawarta z T. P.. Sąd zauważył, że proboszcz nigdy nie zaoferował powodowi zawarcia umowy o pracę. Nie bez znaczenie pozostawało też, że parafia nie zatrudnia nikogo na podstawie umów o pracę. Sąd Rejonowy przyjął, że powód doraźne prace na rzecz parafii świadczył z pominięciem podporządkowania pracowniczego, a jego dążenie do nawiązania zatrudnienia w ramach stosunku pracy jest jednostronne.Sąd Okręgowy podzielił stanowisko, że czynności kontrolne proboszcza nie miały cech kierowniczych, a wykonywanej przez powoda pracy nie można uznać za pracę podporządkowaną.

Dodatkowo Sąd Okręgowy zauważył, że materiał dowodowy nie wskazuje, by istniała w parafii uzasadniona potrzeba zatrudniania osób na podstawie umów o pracę. Parafia jest szczególnym podmiotem, dla którego wiele prac wykonywanych jest nieodpłatnie przez wiernych. Zdaniem Sądu Okręgowego nie wynika z materiału dowodowego, by proboszcz parafii określił powodowi rodzaj wykonywanej pracy, warunki jej wykonywania oraz by pracę tę nadzorował w sposób wymagany przepisami Kodeksu pracy. Sposób wykonywania pracy, zakres i rodzaj czynności określał powodowi przede wszystkim T.

P. który widział w powodzie potencjalnego swojego następcę. T. P. nie był jednak pracodawcą ani nie działał w imieniu pracodawcy.Skargę kasacyjną oparto na naruszeniu prawa materialnego: art. 22 § 1 k.p., art. 734 § 1 k.c., art. 738 § 1 k.c. w zw. z art. 750 k.c., art. 100 § 1 k.p., art. 26 k.p. w zw. 29 § 1 i 2 k.p. w zw. z art. 11 k.p.Skarżący na podstawie art. 3984 § k.p.c. z zw. z art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazał na występującą w sprawie oczywistą zasadność skargi kasacyjnej.

Powyższe przejawia się jego zdaniem w szczególności w błędnym stwierdzeniu, że: - strony nie łączył stosunek pracy uregulowany w przepisach kodeksu pracy, mimo iż zostały wypełnione przesłanki kodeksowe odróżniające stosunek pracy od umowy cywilnoprawnej, - nadzór sprawowany przez proboszcza nad wykonywaniem czynności przez powoda nie miał charakteru podporządkowania pracowniczego, - praca wykonywana przez powoda miała charakter umowy zlecenia, a czynności kontrolne proboszcza nie miały cech kierowniczych.Ponadto skarżący wskazał, że w sprawie konieczne jest również rozważenie kwestii stanowiącej istotne zagadnienie prawne:1.Czy mimo zgodnego oświadczenia stron oraz dopuszczenia do pracy w niniejszym stanie faktycznym nie mają zastosowania przepisy Kodeksu pracy?2.Czy w świetle dyspozycji art. 22 k.p., pomimo świadczenia pracy w miejscu i czasie wskazanym przez pracodawcę ale bez pełnego podporządkowania zachowanie takie wypełnia znamiona węzła obligatoryjnego - umowy o pracę uregulowanej w Kodeksie pracy?3.Czy w świetle obowiązujących przepisów oraz w oparciu o zaistniały stan faktyczny i prawny nie zostały wypełnione znamiona stosunku pracy a w konsekwencji pomiędzy stronami nie została zawarta umowa o pracę?

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Brak jest podstaw uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.W myśl art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie podlegają analizie na etapie przedsądu, natomiast przytoczone podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego rozpoznawania.

Oba te elementy muszą być więc przez skarżącego wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana i skonstruowana, aby Sąd Najwyższy nie musiał poszukiwać w uzasadnieniu jej podstaw pozostałych elementów konstrukcyjnych skargi, ani tym bardziej się ich domyślać (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2016 r., I PK 59/16, LEX nr 2160130; z dnia 10 marca 2016 r., II CSK 10/16, LEX nr 2009500; z dnia 26 lutego 2016 r., V CSK 518/15, LEX nr 2015640; z dnia 24 września 2015 r., II PK 27/15, LEX nr 2019527).Ujęta w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka ma miejsce wtedy, gdy zasadność podniesionych w niej zarzutów wynika prima facie, bez głębszej analizy prawnej.

Dotyczy to więc jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo procesowego, zarzucanym sądowi drugiej instancji, o charakterze elementarnym polegających w szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał, względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2015 r., IV CSK 263/15, LEX nr 1940571).

Oczywiste jest przy tym tylko to, co można dostrzec bez potrzeby głębszej analizy, czy przeprowadzenia dłuższych badań lub dociekań. Zarzucane uchybienia muszą zatem mieć kwalifikowany charakter i być dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001 nr 3, poz. 52; z dnia z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001 nr 10, poz. 156). Dla stwierdzenia, że w sprawie tak rozumiana przesłanka wystąpiła skarżący powinien był wskazać konkretne, naruszone przez sąd przepisy, a także powinien był przytoczyć odpowiednie argumenty wyjaśniające, dlaczego te przepisy zostały, jego zdaniem, w tak ewidentny sposób naruszone (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 2018 r., I CSK 42/18, LEX nr 2508120).

W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wskazał w naruszenie jakich przepisów upatruje oczywistej zasadności skargi.Odnosząc się do drugiej okoliczności przemawiającej, zdaniem skarżącego, za przyjęciem skargi do rozpoznania zauważyć należy, że wskazanie zagadnienia prawnego uzasadniającego wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno nastąpić przez określenie przepisów prawa, w związku z którymi zostało sformułowane i wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Chodzi więc o przedstawienie wyraźnych wątpliwości co do określonego przepisu (normy) lub zespołu przepisów (norm), albo szerzej i bardziej ogólnie - wątpliwości co do pewnego uregulowania prawnego (instytucji prawnej).

Ponadto skarżący ma obowiązek nie tylko sformułować samo zagadnienie, ale także - w uzasadnieniu wniosku - przedstawić odpowiednią jurydyczną argumentację wskazującą na dopuszczalność i celowość rozwiązania problemu prawnego w sposób preferowany przez skarżącego, a odmienny od sposobu rozstrzygnięcia tego problemu przy wykorzystaniu zapatrywań wyrażonych przez sąd drugiej instancji (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2018 r., I UK 252/17, LEX nr 2533238). W celu spełnienia przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. nie wystarczy samo sformułowanie pytania do Sądu Najwyższego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2018 r., II CSK 12/18, LEX nr 2499783).Nadto łączenie przesłanki oczywistej zasadności skargi z występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, budzi poważne zastrzeżenia.

W dotychczasowym orzecznictwie Sąd Najwyższy zwracał już uwagę, że jednoczesne uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi występującymi w sprawie wątpliwościami prawnymi (zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów) generalnie wyklucza możliwość oczywistej zasadności skargi. Przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zawarte w pkt 1 i 4 art. 3989 § 1 k.p.c. wzajemnie się krzyżują i wykluczają możliwość przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zarówno z uwagi na interes publiczny (pkt 1 powołanego przepisu), jak i prywatny skarżącego (pkt 4 powołanego przepisu).

Trudno sobie bowiem wyobrazić sytuację, w której wyrok jest oczywiście wadliwy a jednocześnie w sprawie występuje tak poważna wątpliwość prawna, że wymaga interwencji i rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2013 r., I UK 291/13, LEX nr 1430990). Co jest sporne nie może być oczywiste (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2016 r., I UK 466/15, LEX nr 2159122; z dnia 9 kwietnia 2014 r., V CSK 383/13, LEX nr 1771724).Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.

O kosztach procesu rozstrzygnięto na podstawie reguły z art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.