Supreme Court dismisses cassation appeal due to lack of obvious merit and procedural defects in the lower court's reasoning.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the plaintiff's cassation appeal for substantive review, citing a lack of obvious merit under the Civil Procedure Code. The plaintiff argued that the regional court failed to address specific appeal grounds and ignored relevant facts regarding a voluntary departure program. The court rejected these claims, noting the lower court properly applied procedural rules and that the plaintiff's arguments lacked persuasive legal foundation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is not accepted for substantive review if it does not meet the statutory criteria for obvious merit, particularly when the lower court's reasoning is procedurally sound and the appellant fails to provide compelling argumentation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III PSK 10/21 POSTANOWIENIE Dnia 21 stycznia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Staryk w sprawie z powództwa S. K.przeciwko P. S.A. Centrum [...] w W.o odszkodowanie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 21 stycznia 2021 r.,na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W.z dnia 22 listopada 2018 r., sygn. akt VIII Pa (...), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
2. zasądza od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w W. na rzecz radcy prawnego J. B. kwotę 900 (dziewięćset) zł, powiększoną o stawkę należnego podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
W wyroku z dnia 22 listopada 2018 r., sygn. akt VIII Pa (…), Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. – w sprawie z powództwa S. K. przeciwko P. S.A. Centrum [...] w W. – oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 11 maja 2018 r., sygn. akt IV P (…), w którym Sąd Rejonowy oddalił powództwo o odszkodowanie. Pozwem z dnia 28 listopada 2016 r., powódka S. K. wniosła o zasądzenie od strony pozwanej P. S.A. w W., odszkodowania w wysokości 23.434,51 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 7 marca 2016 r. do dnia zapłaty.Powyższy wyrok Sądu Okręgowego powódka zaskarżyła skargą kasacyjną.
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na przyczynę przyjęcia skargi do rozpoznania określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W ocenie autora skargi, jego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Sąd Okręgowy w składzie trzech zawodowych sędziów zważył, że „Apelacja strony pozwanej nie zasługiwała na uwzględnienie” tyle, że apelacja strony pozwanej nie istnieje. Sąd Okręgowy naruszył podstawowy nakaz rozważenia wszystkich przedstawionych zwięźle w apelacji powoda zarzutów zawartych w pkt 1,2,3,4,5 apelacji (art. 368 § 1 pkt 2) KPC).
Arbitralne ogólnikowe stwierdzenie tego rodzaju, że „Sąd Okręgowy uznał, iż zarzuty apelacji są chybione” jest wyrazem nieakceptowanej w praworządnym państwie prawa arogancji procesowej władzy sądowniczej (na poziomie sądu odwoławczego, który wydaje prawomocne wyroki) pozbawionej merytorycznego fundamentu. Takim frazesem można konformistycznie skwitować każdą apelację w każdej sprawie, co nie ma nic wspólnego ze sprawowaniem wymiaru sprawiedliwości i sprawiedliwym rozpoznaniem sprawy w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona pozwana wniosła o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna powódki nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania uzasadniony twierdzeniem o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).
Nie można jednak uznać, że skarżąca wykazała istnienie przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Wykazanie podnoszonej w skardze oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) – jako przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania – wymagałoby przedstawienia tego, w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06 LEX nr 198531; z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 204/06, LEX nr 421035; z dnia 9 stycznia 2008 r., III PK 70/07, LEX nr 448289; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, LEX nr 448205; z dnia 3 kwietnia 2008 r., II PK 352/07, LEX nr 465859 i z dnia 5 września 2008 r., I CZ 64/08).
Podczas, gdy dla uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla przyjęcia skargi do rozpoznania – z uwagi na jej oczywistą zasadność w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. – niezbędne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły, czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274; z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, LEX nr 375616; z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/ 07, LEX nr 453107; z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, LEX nr 490364; z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, LEX nr 491538 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, LEX nr 494134).
W judykaturze podkreśla się, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 nr 13, poz. 230, z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, LEX nr 442743; z dnia 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08, LEX nr 469185 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, LEX nr 494133 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2013 r., III SK 11/13, LEX nr 1380967).Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia powyższych wymogów; nie wykazuje, aby w sprawie występował stan „oczywistej zasadności” skargi kasacyjnej w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Autor skargi oczywistą zasadność jego skargi kasacyjnej wiąże ze stwierdzeniem zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w W., że „Apelacja strony pozwanej nie zasługiwała na uwzględnienie.” podczas, gdy w sprawie nie było w ogóle apelacji strony pozwanej, a - apelacja powódki.Zacytowane wyżej stwierdzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu drugiej instancji samo w sobie nie świadczy o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Zarówno z komparycji, sentencji jak i z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w W. wynika, że Sąd ten rozpoznawał apelację powódki wniesioną od wyroku Sądu pierwszej instancji – Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 11 maja 2018 r., sygn. akt IV P (…).Nie przekonuje także o oczywistej zasadności rozpatrywanej skargi kasacyjnej twierdzenie autora skargi, że „Sąd Okręgowy naruszył podstawowy nakaz rozważenia wszystkich przedstawionych zwięźle w apelacji powoda zarzutów zawartych w pkt 1,2,3,4,5 apelacji (art. 368 § 1 pkt 2) KPC).” Zasadnicza wadliwość takiego sformułowania uzasadnienia wniosku polega na tym, że autor skargi nie wiąże przedstawionego twierdzenia z konkretnie wskazanymi przepisami prawa procesowego określającymi charakter postępowania apelacyjnego i zakres rozpoznania przez Sąd drugiej instancji środka odwoławczego (apelacji) w postępowaniu drugoinstancyjnym (por. art. 378 § 1 k.p.c. i art. 382 k.p.c.).Niezależnie od powyżej wskazanej wadliwości uzasadnienia wniosku o przyjęcie do rozpoznania rozpatrywanej skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że Sąd drugiej instancji rozpoznał apelację powódki wniesioną od wyroku Sądu pierwszej instancji z zachowaniem reguł określonych w art. 378 § 1 k.p.c. oraz art. 382 k.p.c. Nie jest przy tym tak jak twierdzi autor rozpatrywanej skargi, że Sąd drugiej instancji całkowicie zignorował wyrok Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt IV P (…).
Powołany wyrok został uwzględniony przez Sąd pierwszej instancji. Sąd drugiej instancji podzielił zaś w całości i przyjął za własną podstawę faktyczną wyroku Sądu pierwszej instancji; podzielił także jego ocenę prawną. Autor skargi w uzasadnieniu wniosku nie uwzględnia w ogóle zasadniczego ustalenia zaskarżonego wyroku, że w 2014 r. Program Dobrowolnych Odejść nie miał zastosowania do pracowników zatrudnionych w jednostce Centrum [...] P. S. A., w którym była zatrudniona powódka. Wynika to zarówno z pisma z dnia 25 kwietnia 2014 r. (Nr I (…)) Pełnomocnika Zarządu ds.
Pracowniczych, w którym zostało wskazane, że każda jednostka organizacyjna jest odpowiedzialna za przyjęcie lub nieprzyjęcie Porozumienia w sprawie Realizacji Programu Dobrowolnych Odejść, jak i z zeznań świadków. Powódka będąca wówczas pracownicą wiedziała o Programie Dobrowolnych Odejść, co potwierdziła swoim własnoręcznym podpisem. Powódka miała możliwość przystąpienia do programu na wniosek, czego nie zrobiła, pomimo, że miała czas na zapoznanie się z treścią Programu Dobrowolnych Odejść i podjęcie decyzji w tym zakresie.Skarżąca – w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania – nie przedstawiła przekonującej argumentacji polemicznej, którą zakwestionowałaby prawidłowość stanowiska zaskarżonego wyroku Sądu drugiej instancji.
Brakuje odpowiedniej argumentacji, którą autor skargi wykazałby walor oczywistej zasadności jego skargi kasacyjnej w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c. (pkt 1.). Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2. niniejszego postanowienia ma podstawę w § 16 ust. 4 pkt 2 w związku z § 15 ust. 1 pkt 2 w związku z § 8 pkt 5 w związku z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2019 r., poz. 68).