Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III PO 57/04 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal regarding transfer of administrative court judge to regional court without prior delegation revocation.

Numero d'incarto III PO 57/04
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the judge's appeal against the President of the Supreme Administrative Court's decision to transfer him to a regional administrative court. The court found that the transfer was a service-related act governed by labor law rather than administrative procedure, thus bypassing the requirement for a prior opinion from the Collegium. Consequently, the court ruled that the President's decision was legal and did not infringe upon the judge's acquired rights.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

art. 94 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; art. 95 § 1 Przepisów wprowadzających; art. 106 k.p.a.: The President of the Supreme Administrative Court may transfer a judge to a regional court without prior revocation of delegation if the transfer occurs before the delegation period expires, as the transfer is a service act not subject to administrative procedure rules.

Parole chiave

Generato dall'IA
transfer of judge Supreme Administrative Court delegation period service relationship administrative procedure acquired rights labor law

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 94 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
r., wydaną na podstawie art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.
art. 95 § 1 Przepisów wprowadzających
na podstawie art. 95 § 1 Przepisów wprowadzających, które miało służyć
art. 106 k.p.a.
szczególności art. 106 k.p.a. (por.
art. 180 Konstytucji
1 i art. 180 Konstytucji Rzeczypospolitej
art. 107 § 3 k.p
Naruszono zatem wymogi art. 107 § 3 k.p.a.
Art. 180 ust. 2 Konstytucji
Art. 180 ust. 2 Konstytucji statuuje
art. 180 ust. 5 Konstytucji
Naczelnego Sądu Administracyjnego, co odpowiada art. 180 ust. 5 Konstytucji.
art. 106 k.p
szczególności art. 106 k.p.a.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyrok SN z dnia 12 stycznia 2006 r., III PO 1/04

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III PO 57/04

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 marca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel (przewodniczący)

SSN Katarzyna Gonera (sprawozdawca)

SSN Jerzy Kwaśniewski

Protokolant Halina Kurek

w sprawie z odwołania T.W.

od decyzji Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 1 marca 2004 r., znak L. Prez. Ia/S-1102/11/04

w przedmiocie przeniesienia na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu

administracyjnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...],

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 16 marca 2006 r.,

oddala odwołanie.

Uzasadnienie

Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzją z dnia 1 marca 2004

r., wydaną na podstawie art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy

wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271

ze zm.), przeniósł sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego T.W. na

stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego do Wojewódzkiego

Sądu Administracyjnego w [...].

W uzasadnieniu decyzji Prezes NSA podniósł, że podstawowym celem

reformy sądownictwa administracyjnego było zapewnienie sprawnego wykonywania

działalności orzeczniczej przez 14 wojewódzkich sądów administracyjnych,

utworzonych rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie

utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i

obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652). Osiągnięcie tego celu było możliwe

w drodze przenoszenia sędziów NSA na stanowiska sędziowskie w odpowiednich

wojewódzkich sądach administracyjnych na podstawie art. 94 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające, który upoważnia Prezesa NSA do przeniesienia sędziego

NSA na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego, po

zasięgnięciu opinii Kolegium NSA.

W skład NSA wchodziło 280 sędziów powołanych na te stanowiska na

podstawie dotychczasowych przepisów. Na wniosek Zgromadzenia Ogólnego

Sędziów NSA Prezydent RP rozporządzeniem z dnia 18 lutego 2004 r. w sprawie

ustalenia liczby stanowisk sędziowskich w Naczelnym Sądzie Administracyjnym

oraz liczby wiceprezesów (Dz. U. Nr 26, poz. 228) ustalił liczbę stanowisk

sędziowskich na 50. W konsekwencji – potrzebne stało się przeniesienie znacznej

liczby

powołanych

wcześniej

sędziów

NSA

do

wojewódzkich

sądów

administracyjnych.

Właśnie

wobec

sędziów

NSA,

zajmujących

dotychczas

stanowiska

sędziowskie w zniesionych z dniem 1 stycznia 2004 r. ośrodkach zamiejscowych

NSA, Kolegium NSA i Zgromadzenie Ogólne Sędziów NSA przyjęły regułę, że będą

oni wykonywać obowiązki sędziowskie w wojewódzkich sądach administracyjnych,

utworzonych w miejscowościach siedzib zniesionych ośrodków zamiejscowych

NSA, w których sędziowie dotychczas pełnili służbę. Decyzja o przeniesieniu

sędziego NSA T.W. została podjęta w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...].

W odwołaniu od tej decyzji sędzia T.W. zarzucił naruszenie:

1) art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) przez rozstrzygnięcie

o przeniesieniu sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego na stanowisko

sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego bez wymaganej tym przepisem

opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego;

2) naruszenie art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy

wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez błędną wykładnię

tego przepisu i niewłaściwe jego zastosowanie, oparte na przesłankach

pozaprawnych;

3) naruszenie art. 2, art. 32, art. 178 ust. 1 i art. 180 Konstytucji Rzeczypospolitej

Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483) przez rozstrzygnięcie o

przeniesieniu sędziego na inne stanowisko w niedopuszczalnym trybie, na

podstawie niekonstytucyjnego przepisu ustawy.

Odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że art. 94 § 1 ustawy z dnia 30

sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające, wskazany jako podstawa prawna

zaskarżonej decyzji, przewiduje obowiązek współdziałania Prezesa Naczelnego

Sądu Administracyjnego z Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego przy

podejmowaniu rozstrzygnięcia w sprawie ewentualnego przeniesienia sędziego

NSA na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z istoty

indywidualnego charakteru takiego rozstrzygnięcia i takiego współdziałania wynika,

że zarówno decyzja Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i opinia

Kolegium

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego,

nie

mogą

mieć

postaci

normatywnej ani nawet generalnej.

W ocenie skarżącego, Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego nie

dopełnił obowiązku współdziałania z Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego

i nie zasięgnął jego opinii. Wynika to jednoznacznie z treści uzasadnienia

zaskarżonej decyzji, w której wskazana została jedynie uchwała tegoż Kolegium,

ustanawiająca „regułę" dotyczącą sędziów zajmujących dotychczas stanowiska w

ośrodkach zamiejscowych NSA. Uchwała ta nie tylko pod względem materialnym

koliduje z istotą opinii przewidzianej w art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.,

ale także nie czyni zadość wymogom współdziałania z punktu widzenia

procesowego. Zainteresowani sędziowie nie zostali o tej uchwale powiadomieni

przed podjęciem decyzji przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Odwołujący się jako sprzeczne z prawem ocenił prowadzenie całego

postępowania w sprawie przeniesienia sędziego na inne stanowisko bez jego

wiedzy i udziału. Według odwołującego się nie ulega wątpliwości, że sędzia

powinien być zawiadomiony o toczącym się postępowaniu i powinien mieć

możliwość przedstawienia swojego stanowiska w sprawie. Konkluzja ta, zdaniem

sędziego, wydaje się oczywista na tle przepisów procesowych, a nadto znajduje

dodatkowe potwierdzenie w treści stosowanego odpowiednio art. 75 § 3 Prawa o

ustroju sądów powszechnych. Z przepisu tego wynika bowiem, że przeniesienie

sędziego z przyczyn wymienionych w art. 75 § 2 pkt 1 jest dopuszczalne tylko

wtedy, gdy uwzględnienie wniosku sędziego co do nowego miejsca służbowego nie

jest możliwe. Z istoty rzeczy implikuje to konieczność zapewnienia sędziemu

warunków do złożenia ewentualnych wniosków w tej mierze, a niestworzenie

sędziemu takich możliwości i w konsekwencji niezapoznanie się z ewentualnymi

wnioskami przez organ orzekający - Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego,

oznacza

wadliwość

rozstrzygnięcia,

skoro

negatywna

ocena

możliwości

uwzględnienia takich wniosków jest jedną z koniecznych przesłanek przeniesienia

sędziego na inne stanowisko bez jego zgody. Tymczasem odwołujący się w ogóle

nie został przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego zawiadomiony o

wszczęciu postępowania dotyczącego przeniesienia, ani też nie miał możliwości

przedstawienia swojego stanowiska w sprawie.

Odwołujący się podniósł, że wykładnia art. 94 § 1 ustawy z dnia 30

sierpnia 2002 r. powinna być zgodna z Konstytucją. Konstytucja Rzeczypospolitej

Polskiej statuuje zasadę niezawisłości (art. 178 ust. 1) i ściśle z nią związaną

zasadę nieusuwalności sędziów (art. 180 ust. 1). Przepis art. 94 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. musi być zatem traktowany jako przepis o charakterze

wyjątkowym, co ma kluczowe znaczenie dla jego wykładni i zakresu zastosowania.

Po

pierwsze,

ustanowiona

nim

kompetencja

Prezesa

NSA

może

być

wykorzystywana tylko wtedy, gdy jest to niezbędne z punktu widzenia dobra

wymiaru sprawiedliwości i gdy zamierzonego celu nie można osiągnąć za pomocą

innych środków; po drugie, przesłanki jego stosowania nie mogą być ustalone

dyskrecjonalnie

i

nie

mogą

mieć

charakteru

pozaprawnego;

po

trzecie,

rozstrzygnięcie podjęte na jego podstawie w odniesieniu do określonego sędziego

powinno zawierać szczegółowe uzasadnienie. W ocenie odwołującego się,

zaskarżona decyzja została wydana w oderwaniu od wspomnianych zasad

konstytucyjnych.

Zdaniem odwołującego się, przeniesienie sędziego Naczelnego Sądu

Administracyjnego na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego

nie jest jedynym rozwiązaniem służącym realizacji celu w postaci „zapewniania

sprawnego wykonywania działalności orzeczniczej przez 14 wojewódzkich sądów

administracyjnych”. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. przewiduje także możliwość

delegowania

sędziego

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego

do

pełnienia

obowiązków w wojewódzkim sądzie administracyjnym (art. 95 § 1). W tej sytuacji,

wobec istnienia alternatywy, co do zasady powinno być stosowane rozwiązanie

korzystniejsze dla sędziego, a mianowicie delegacja (delegowanie). Prezes

Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wskazał przyczyn, dla których od

rozwiązania tego odstąpił, zastępując je przeniesieniem, powodującym dalej

idącą, niekorzystną zmianę w statusie prawnym sędziego. Jedyną wskazaną

przez Prezesa NSA przesłanką faktyczną, która została wzięta pod uwagę, było

zajmowanie dotychczas przez skarżącego stanowiska w zniesionym obecnie

ośrodku

zamiejscowym

indywidualnych

Naczelnego

rozstrzygnięć

doszło

Sądu

w

Administracyjnego.

konsekwencji

do

Na

skutek

zróżnicowania

identycznego dotychczas statusu sędziów w oparciu o kryterium pozaprawne i do

wyodrębnienia aż trzech kategorii sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego: 1)

sędziów zajmujących stanowisko sędziego NSA, 2) sędziów delegowanych i 3)

sędziów przeniesionych do wojewódzkich sądów administracyjnych, którym

pozostawiono jedynie tytuł i „prawo do wynagrodzenia”.

W ocenie odwołującego się, waloru normatywnego nie ma wspomniana

„reguła” przyjęta przez Kolegium NSA i Zgromadzenie Ogólne Sędziów NSA,

gdyż organy te nie zostały ustawowo upoważnione do stanowienia prawa w tym

zakresie. Według odwołującego się, uchwała Kolegium NSA ustanawiająca

„regułę” w tej mierze jest w ogóle niedopuszczalna, a już na pewno nie może

stanowić podstawy do orzekania w indywidualnej sprawie sędziego. Nie może

ona stanowić elementu podstawy prawnej podjętej decyzji, choć w uzasadnieniu

decyzji użyto zwrotu: „kierując się tą regułą podjąłem decyzję o przeniesieniu

...”, traktując ją właśnie jako podstawę prawną. „Reguła” ta - wbrew stanowisku

zaprezentowanemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - w sposób oczywisty

koliduje z intencją i założeniami ustawodawcy, znajdującymi wyraz w art. 93

ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające. Z przepisu tego

wynika zasada, że osoby powołane na stanowiska sędziów Naczelnego Sądu

Administracyjnego

sędziami

na

Naczelnego

podstawie

Sądu

dotychczasowych

Administracyjnego.

przepisów

pozostają

Przyjmowanie

„reguły”

przeciwstawnej do tej zasady i wprowadzanie jej w życie za pomocą

indywidualnych rozstrzygnięć Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego jest

praktyką, której nie sposób zaakceptować. Wykorzystanie w tym celu - mającej

w założeniu charakter wyjątkowy - kompetencji przewidzianej w art. 94 ustawy z

dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające jest sprzeczne z jej istotą i

stanowi jej nadużycie.

Zdaniem odwołującego się, uzasadnienie zaskarżonej decyzji również pod

względem formalnym trudno uznać za wystarczające. W gruncie rzeczy ma ono

charakter pozorny, bowiem zawiera niemal wyłącznie twierdzenia ogólne i

właściwie nie odnosi się do przedmiotowej sprawy jako sprawy indywidualnej

skarżącego. Naruszono zatem wymogi art. 107 § 3 k.p.a.

Odwołujący się zwrócił uwagę, że zaskarżona decyzja zawiera pouczenie o

prawie wniesienia odwołania do Sądu Najwyższego, które zostało oparte m. in. na

podstawie art. 75 § 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów

powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.). Przepis ten nawiązuje do

zawartych w § 2 pkt 1 i pkt 2 tego samego artykułu przypadków, w których możliwe

jest przeniesienie sędziego na inne miejsce służbowe bez jego zgody. Chodzi tu w

szczególności

o

„zniesienie

stanowiska

wywołane

zmianą

w

organizacji

sądownictwa lub zniesienia danego sądu lub wydziału zamiejscowego albo

przeniesienie siedziby sądu". Skarżący podniósł, że z powołania się na ten przepis

(niezależnie od tego, że nastąpiło ono dopiero w pouczeniu o środku

odwoławczym, a w podstawie prawnej decyzji nie ma o nim mowy) wynika, że

Prezes NSA uznał art. 75 § 2 pkt 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych,

za jedną z podstaw swojej decyzji. Stanowisko takie jest, zdaniem odwołującego

się, błędne, bowiem z dniem 1 stycznia 2004 r. nie powstały zdarzenia, o których

mowa w tym przepisie. Nie można, według skarżącego, mówić o „zniesieniu

stanowiska wywołanym zmianami w organizacji sądownictwa”, gdyż w dalszym

ciągu istnieje stanowisko sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie

zniesiono również wydziałów NSA, ale jego ośrodki zamiejscowe. Z tego powodu

art. 75 Prawa o ustroju sądów powszechnych nie może być przesłanką zwolnienia

od obowiązku uzyskania zgody sędziego na jego przeniesienie z NSA do

wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Tryb przeniesienia sędziego, ustanowiony w art. 94 ustawy z dnia 30

sierpnia 2002 r. i zastosowany przy wydaniu zaskarżonej decyzji, budzi też

wątpliwości co do jego zgodności z Konstytucją. Art. 180 ust. 2 Konstytucji statuuje

zasadę, w myśl której przeniesienie sędziego na inne stanowisko wbrew jego woli

może nastąpić jedynie na mocy orzeczenia sądu i tylko w przypadkach określonych

w ustawie. Według odwołującego się, nie można przyjąć, że art. 180 ust. 5

Konstytucji, odnoszący się do zmiany ustroju sądów lub zmiany granic okręgów

sądowych i dotyczący w istocie tylko kwestii pozostawienia uposażenia, mógł być

interpretowany w oderwaniu od wspomnianej zasady; nie wydaje się, aby w razie

zmiany ustroju sądów lub zmiany granic okręgów sądowych ustawodawca był

zwolniony z obowiązku precyzyjnego określenia przesłanek przeniesienia sędziego

i dysponował swobodą w wyborze organu mającego podejmować indywidualne

rozstrzygnięcia w tym zakresie.

Zasada nieusuwalności sędziów wyklucza powierzenie samodzielnym

decyzjom władzy wykonawczej jakichkolwiek rozstrzygnięć dotyczących sytuacji

prawnej sędziów (por. uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24

czerwca 1998r., K 3/98, OTK z 1998 r. nr 4). Odwołujący się podniósł, że

przyznanie daleko idącej kompetencji w tym zakresie organowi monokratycznemu,

pozostającemu wprawdzie w systemie organizacyjnym władzy sądowniczej, ale

pełniącemu funkcję o charakterze administracyjnym, również budzi zastrzeżenia co

do zgodności z art. 178 i 180 Konstytucji.

W ocenie odwołującego się, nie tylko mało precyzyjne sformułowanie art. 94

§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., ale także - czy może przede wszystkim praktyka jego stosowania pokazuje, że zyskał on treść i skutki naruszające zasadę

niezawisłości sędziowskiej oraz zasadę równego traktowania. Stanowi to, zdaniem

odwołującego

się,

podstawę

do

uznania

przedmiotowego

przepisu

za

niekonstytucyjny (uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 czerwca

1998 r., K 3/98).

Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł o oddalenie odwołania.

Zdaniem Prezesa NSA zmiany ustroju sądów administracyjnych wymusiły

przeniesienia niektórych sędziów NSA na stanowiska sędziów wojewódzkich sądów

administracyjnych, z pozostawieniem im tytułu i wynagrodzenia sędziego

Naczelnego Sądu Administracyjnego, co odpowiada art. 180 ust. 5 Konstytucji.

Takie decyzje o przeniesieniu nie naruszały żadnych zasad konstytucyjnych, ale

były konieczne i zmierzały do realizacji reformy sądownictwa administracyjnego, a

przy tym zostały podjęte po wypracowaniu zasadniczych kryteriów przenoszenia

sędziów przez Kolegium NSA, które zostały zaakceptowane przez Zgromadzenie

Ogólne Sędziów tego Sądu w sposób, który umożliwiał każdemu sędziemu

zgłoszenie wniosków odrębnych lub propozycji odmiennych oraz odniesienie się do

każdego indywidualnego przypadku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Odwołanie zostało oparte przede wszystkim na zarzutach naruszenia art. 94

§ 1 ustawy wprowadzającej przepisy reformujące sądownictwo administracyjne

oraz art. 2, art. 32, art. 178 ust. 1 i art. 180 Konstytucji Rzeczypospolitej przez

rozstrzygnięcie o przeniesieniu sędziego na inne stanowisko w niedopuszczalnym

trybie, na podstawie niekonstytucyjnego przepisu ustawy.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 listopada 2005 r., P 20/04, orzekł

że art. 94 § 1 ustawy - Przepisy wprowadzające jest zgodny z art. 2, art. 32, art.

178 ust. 1 oraz art. 180 Konstytucji. Przesądza to rozstrzygnięcie przedstawionego

w odwołaniu problemu konstytucyjności regulacji prawnych dotyczących reformy

sadownictwa administracyjnego zgodnie ze stanowiskiem Prezesa Naczelnego

Sądu Administracyjnego, a mianowicie, że kompetencja Prezesa NSA do

skutecznego

przeniesienia

sędziego

tego

Sądu

na

stanowisko

sędziego

wojewódzkiego sądu administracyjnego do wojewódzkiego sądu administracyjnego

w miejscowości, w której dotychczas pełnił służbę, jest zgodna z Konstytucją.

Zgodna z Konstytucją ustawowa kompetencja Prezesa Naczelnego Sądu

Administracyjnego do skutecznego przeniesienia sędziego NSA na stanowisko

sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego w miejscowości, w której

dotychczas pełnił służbę, z pozostawieniem mu prawa do wynagrodzenia i tytułu

przysługującego sędziemu Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 94 § 1 zdanie

pierwsze

ustawy),

wymagała

zatem

jedynie

zasięgnięcia

opinii

Kolegium

Naczelnego Sądu Administracyjnego, co zostało dopełnione przez opisany w

odpowiedzi na odwołanie proces wypracowywania reguł przenoszenia sędziów

NSA do wojewódzkich sądów administracyjnych. Tryb ten był przedmiotem kilku

posiedzeń Kolegium NSA, a także spotkań odbywanych przez prezesa i

wiceprezesów NSA z zainteresowanymi sędziami wydziałów NSA w Warszawie i

ośrodków zamiejscowych NSA. Zasady te zostały następnie zaakceptowane przez

Kolegium NSA, a także Zgromadzenie Ogólne Sędziów NSA w dniu 9 lutego 2004

r. Zauważyć przy tym należy, że: (1) zastosowany tryb opiniowania przez Kolegium

NSA propozycji decyzji dotyczących poszczególnych sędziów Naczelnego Sądu

Administracyjnego, podejmowanych następnie przez Prezesa Naczelnego Sądu

Administracyjnego na podstawie art. 94 § 1 Przepisów wprowadzających ustawę –

Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi i mających na celu ich „przeniesienie do wojewódzkiego

sądu

administracyjnego”,

faktycznie

i

realnie

umożliwiał

indywidualizację

formułowania tego typu opinii w stosunku do poszczególnych sędziów; (2) tryb ten

był wprowadzony po uprzedniej konsultacji oraz akceptacji przez całe środowisko

sędziowskie sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego (zarówno przez

Kolegium NSA, jak przez Zgromadzenia Ogólnego Sędziów NSA); (3) tryb ten

zapewniał przy tym obiektywnie sprawne i szybkie przeprowadzenie tej procedury

w stosunku do wszystkich przenoszonych sędziów; a w konsekwencji (4) zapewniał

także skuteczne wywiązanie się upoważnionych organów NSA z ciążącego na nich

obowiązku wprowadzenia w życie tego etapu reformy ustrojowej sądownictwa

administracyjnego; i wreszcie (5) tryb ten nie naruszał żadnych obowiązujących w

tym zakresie przepisów ustawowych (por. wyrok SN z 12 stycznia 2006 r., III PO

1/04).

Oparcie się na tych regułach spełnia ustawowe wymagania zasięgnięcia

opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego koniecznej dla skutecznego

przeniesienia sędziego w trybie art. 94 § 1 zdanie pierwsze ustawy, zważywszy że

regulacja ta nie ustanawia żadnych innych kryteriów lub warunków przenoszenia

sędziów NSA na stanowiska sędziów wojewódzkich sądów administracyjnych, w

szczególności uzyskania lub zapytania o zgodę przenoszonego sędziego. Zgoda

taka jest wymagana wyłącznie w razie przeniesienia do wojewódzkiego sądu

administracyjnego w miejscowości innej niż ta, w której sędzia dotychczas pełnił

służbę (zdanie drugie art. 94 § 1 ustawy), bądź w razie ponownego przeniesienia

do Naczelnego Sądu Administracyjnego, po zasięgnięciu opinii Kolegium tego Sądu

(art. 94 § 2 ustawy).

W tym kontekście należało uznać, że nie było przeszkód prawnych do

podjęcia przez Prezesa NSA decyzji o przeniesieniu sędziego bez wcześniejszego

uchylenia decyzji o jego delegowaniu. Decyzja o przeniesieniu znosiła delegowanie

(czyniła je bezprzedmiotowym). Ustawodawca, wprowadzając zmianę ustroju

sądów administracyjnych przyjął rozwiązanie, że sprawy sądowoadministracyjne

będą rozpoznawane do dnia 31 grudnia 2003 r. przez Naczelny Sąd

Administracyjny, a z dniem 1 stycznia 2004 r. wejdzie w życie nowy ustrój sądów

administracyjnych i z tym dniem rozpoczną działalność orzeczniczą w tych

sprawach wojewódzkie sądy administracyjne. Oznacza to przyjęcie założenia, że

wprowadzenie zmiany ustroju sądów administracyjnych nie powinno spowodować

przerw i zakłóceń w rozpoznawaniu spraw przez sądy administracyjne. Wykonanie

tego założenia w okresie przejściowym, w sytuacji gdy przepisy ustawy weszły w

życie z dniem 1 stycznia 2004 r., było możliwe jedynie dzięki skorzystaniu z art. 95

§ 1 Przepisów wprowadzających, który pozwalał delegować sędziów NSA do

pełnienia obowiązków w wojewódzkich sądach administracyjnych. Dlatego też

przyjęto, że delegowanie sędziów NSA do wojewódzkich sądów administracyjnych

na podstawie art. 95 § 1 Przepisów wprowadzających, które miało służyć

zapewnieniu sprawności postępowania, poprzedzi podejmowanie decyzji o

przenoszeniu sędziów do tych sądów. W takiej sytuacji delegowanie sędziego do

pełnienia obowiązków w określonym wojewódzkim sądzie administracyjnym nie

mogło stanowić przeszkody do podjęcia decyzji o przeniesieniu sędziego w okresie

delegowania, gdy przeniesienie następowało przed upływem okresu delegowania.

W konsekwencji powyższego Sąd Najwyższy uznał legalność zaskarżonej decyzji

Prezesa NSA o przeniesieniu odwołującego się na podstawie art. 94 § 1 zdanie

pierwsze ustawy, która nie naruszała jego nabytych uprawnień do tytułu i

wynagrodzenia przysługującego sędziemu NSA.

Nie są uzasadnione argumenty odwołania przypisujące czynności Prezesa

NSA o przeniesieniu sędziego NSA na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu

administracyjnego,

administracyjnej

w

nazwanej

decyzją,

charakteru

rozumieniu

Kodeksu

postępowania

prawnego

decyzji

administracyjnego.

Czynność prezesa NSA jest czynnością z zakresu stosunku służbowego, bliższą

czynnościom z zakresu prawa pracy. W związku z tym zasięgnięcie opinii Kolegium

NSA nie wymagało takiego sformalizowania, jakie musi towarzyszyć wydaniu

decyzji administracyjnej po zasięgnięciu opinii innego organu. Czynność prezesa

NSA w przedmiocie przeniesienia sędziego NSA nie jest decyzją administracyjna w

rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc przy jej

podejmowaniu nie mają zastosowania przepisy tego Kodeksu, w tym w

szczególności art. 106 k.p.a. (por. wyrok SN 12 stycznia 2006 r., III PO 1/04) .

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.