Supreme Court dismisses appeal regarding transfer of administrative court judge to regional court without prior delegation revocation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the judge's appeal against the President of the Supreme Administrative Court's decision to transfer him to a regional administrative court. The court found that the transfer was a service-related act governed by labor law rather than administrative procedure, thus bypassing the requirement for a prior opinion from the Collegium. Consequently, the court ruled that the President's decision was legal and did not infringe upon the judge's acquired rights.
Regesto Legislator
Generato dall'IAart. 94 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; art. 95 § 1 Przepisów wprowadzających; art. 106 k.p.a.: The President of the Supreme Administrative Court may transfer a judge to a regional court without prior revocation of delegation if the transfer occurs before the delegation period expires, as the transfer is a service act not subject to administrative procedure rules.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III PO 57/04
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 marca 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Andrzej Wróbel (przewodniczący)
SSN Katarzyna Gonera (sprawozdawca)
SSN Jerzy Kwaśniewski
Protokolant Halina Kurek
w sprawie z odwołania T.W.
od decyzji Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 1 marca 2004 r., znak L. Prez. Ia/S-1102/11/04
w przedmiocie przeniesienia na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu
administracyjnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...],
po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 16 marca 2006 r.,
oddala odwołanie.
Uzasadnienie
Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzją z dnia 1 marca 2004
r., wydaną na podstawie art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy
wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271
ze zm.), przeniósł sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego T.W. na
stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego do Wojewódzkiego
Sądu Administracyjnego w [...].
W uzasadnieniu decyzji Prezes NSA podniósł, że podstawowym celem
reformy sądownictwa administracyjnego było zapewnienie sprawnego wykonywania
działalności orzeczniczej przez 14 wojewódzkich sądów administracyjnych,
utworzonych rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie
utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i
obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652). Osiągnięcie tego celu było możliwe
w drodze przenoszenia sędziów NSA na stanowiska sędziowskie w odpowiednich
wojewódzkich sądach administracyjnych na podstawie art. 94 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające, który upoważnia Prezesa NSA do przeniesienia sędziego
NSA na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego, po
zasięgnięciu opinii Kolegium NSA.
W skład NSA wchodziło 280 sędziów powołanych na te stanowiska na
podstawie dotychczasowych przepisów. Na wniosek Zgromadzenia Ogólnego
Sędziów NSA Prezydent RP rozporządzeniem z dnia 18 lutego 2004 r. w sprawie
ustalenia liczby stanowisk sędziowskich w Naczelnym Sądzie Administracyjnym
oraz liczby wiceprezesów (Dz. U. Nr 26, poz. 228) ustalił liczbę stanowisk
sędziowskich na 50. W konsekwencji – potrzebne stało się przeniesienie znacznej
liczby
powołanych
wcześniej
sędziów
NSA
do
wojewódzkich
sądów
administracyjnych.
Właśnie
wobec
sędziów
NSA,
zajmujących
dotychczas
stanowiska
sędziowskie w zniesionych z dniem 1 stycznia 2004 r. ośrodkach zamiejscowych
NSA, Kolegium NSA i Zgromadzenie Ogólne Sędziów NSA przyjęły regułę, że będą
oni wykonywać obowiązki sędziowskie w wojewódzkich sądach administracyjnych,
utworzonych w miejscowościach siedzib zniesionych ośrodków zamiejscowych
NSA, w których sędziowie dotychczas pełnili służbę. Decyzja o przeniesieniu
sędziego NSA T.W. została podjęta w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...].
W odwołaniu od tej decyzji sędzia T.W. zarzucił naruszenie:
1) art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed
sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) przez rozstrzygnięcie
o przeniesieniu sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego na stanowisko
sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego bez wymaganej tym przepisem
opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego;
2) naruszenie art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy
wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez błędną wykładnię
tego przepisu i niewłaściwe jego zastosowanie, oparte na przesłankach
pozaprawnych;
3) naruszenie art. 2, art. 32, art. 178 ust. 1 i art. 180 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483) przez rozstrzygnięcie o
przeniesieniu sędziego na inne stanowisko w niedopuszczalnym trybie, na
podstawie niekonstytucyjnego przepisu ustawy.
Odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że art. 94 § 1 ustawy z dnia 30
sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające, wskazany jako podstawa prawna
zaskarżonej decyzji, przewiduje obowiązek współdziałania Prezesa Naczelnego
Sądu Administracyjnego z Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego przy
podejmowaniu rozstrzygnięcia w sprawie ewentualnego przeniesienia sędziego
NSA na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z istoty
indywidualnego charakteru takiego rozstrzygnięcia i takiego współdziałania wynika,
że zarówno decyzja Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i opinia
Kolegium
Naczelnego
Sądu
Administracyjnego,
nie
mogą
mieć
postaci
normatywnej ani nawet generalnej.
W ocenie skarżącego, Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego nie
dopełnił obowiązku współdziałania z Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego
i nie zasięgnął jego opinii. Wynika to jednoznacznie z treści uzasadnienia
zaskarżonej decyzji, w której wskazana została jedynie uchwała tegoż Kolegium,
ustanawiająca „regułę" dotyczącą sędziów zajmujących dotychczas stanowiska w
ośrodkach zamiejscowych NSA. Uchwała ta nie tylko pod względem materialnym
koliduje z istotą opinii przewidzianej w art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.,
ale także nie czyni zadość wymogom współdziałania z punktu widzenia
procesowego. Zainteresowani sędziowie nie zostali o tej uchwale powiadomieni
przed podjęciem decyzji przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Odwołujący się jako sprzeczne z prawem ocenił prowadzenie całego
postępowania w sprawie przeniesienia sędziego na inne stanowisko bez jego
wiedzy i udziału. Według odwołującego się nie ulega wątpliwości, że sędzia
powinien być zawiadomiony o toczącym się postępowaniu i powinien mieć
możliwość przedstawienia swojego stanowiska w sprawie. Konkluzja ta, zdaniem
sędziego, wydaje się oczywista na tle przepisów procesowych, a nadto znajduje
dodatkowe potwierdzenie w treści stosowanego odpowiednio art. 75 § 3 Prawa o
ustroju sądów powszechnych. Z przepisu tego wynika bowiem, że przeniesienie
sędziego z przyczyn wymienionych w art. 75 § 2 pkt 1 jest dopuszczalne tylko
wtedy, gdy uwzględnienie wniosku sędziego co do nowego miejsca służbowego nie
jest możliwe. Z istoty rzeczy implikuje to konieczność zapewnienia sędziemu
warunków do złożenia ewentualnych wniosków w tej mierze, a niestworzenie
sędziemu takich możliwości i w konsekwencji niezapoznanie się z ewentualnymi
wnioskami przez organ orzekający - Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego,
oznacza
wadliwość
rozstrzygnięcia,
skoro
negatywna
ocena
możliwości
uwzględnienia takich wniosków jest jedną z koniecznych przesłanek przeniesienia
sędziego na inne stanowisko bez jego zgody. Tymczasem odwołujący się w ogóle
nie został przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego zawiadomiony o
wszczęciu postępowania dotyczącego przeniesienia, ani też nie miał możliwości
przedstawienia swojego stanowiska w sprawie.
Odwołujący się podniósł, że wykładnia art. 94 § 1 ustawy z dnia 30
sierpnia 2002 r. powinna być zgodna z Konstytucją. Konstytucja Rzeczypospolitej
Polskiej statuuje zasadę niezawisłości (art. 178 ust. 1) i ściśle z nią związaną
zasadę nieusuwalności sędziów (art. 180 ust. 1). Przepis art. 94 § 1 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. musi być zatem traktowany jako przepis o charakterze
wyjątkowym, co ma kluczowe znaczenie dla jego wykładni i zakresu zastosowania.
Po
pierwsze,
ustanowiona
nim
kompetencja
Prezesa
NSA
może
być
wykorzystywana tylko wtedy, gdy jest to niezbędne z punktu widzenia dobra
wymiaru sprawiedliwości i gdy zamierzonego celu nie można osiągnąć za pomocą
innych środków; po drugie, przesłanki jego stosowania nie mogą być ustalone
dyskrecjonalnie
i
nie
mogą
mieć
charakteru
pozaprawnego;
po
trzecie,
rozstrzygnięcie podjęte na jego podstawie w odniesieniu do określonego sędziego
powinno zawierać szczegółowe uzasadnienie. W ocenie odwołującego się,
zaskarżona decyzja została wydana w oderwaniu od wspomnianych zasad
konstytucyjnych.
Zdaniem odwołującego się, przeniesienie sędziego Naczelnego Sądu
Administracyjnego na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego
nie jest jedynym rozwiązaniem służącym realizacji celu w postaci „zapewniania
sprawnego wykonywania działalności orzeczniczej przez 14 wojewódzkich sądów
administracyjnych”. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. przewiduje także możliwość
delegowania
sędziego
Naczelnego
Sądu
Administracyjnego
do
pełnienia
obowiązków w wojewódzkim sądzie administracyjnym (art. 95 § 1). W tej sytuacji,
wobec istnienia alternatywy, co do zasady powinno być stosowane rozwiązanie
korzystniejsze dla sędziego, a mianowicie delegacja (delegowanie). Prezes
Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wskazał przyczyn, dla których od
rozwiązania tego odstąpił, zastępując je przeniesieniem, powodującym dalej
idącą, niekorzystną zmianę w statusie prawnym sędziego. Jedyną wskazaną
przez Prezesa NSA przesłanką faktyczną, która została wzięta pod uwagę, było
zajmowanie dotychczas przez skarżącego stanowiska w zniesionym obecnie
ośrodku
zamiejscowym
indywidualnych
Naczelnego
rozstrzygnięć
doszło
Sądu
w
Administracyjnego.
konsekwencji
do
Na
skutek
zróżnicowania
identycznego dotychczas statusu sędziów w oparciu o kryterium pozaprawne i do
wyodrębnienia aż trzech kategorii sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego: 1)
sędziów zajmujących stanowisko sędziego NSA, 2) sędziów delegowanych i 3)
sędziów przeniesionych do wojewódzkich sądów administracyjnych, którym
pozostawiono jedynie tytuł i „prawo do wynagrodzenia”.
W ocenie odwołującego się, waloru normatywnego nie ma wspomniana
„reguła” przyjęta przez Kolegium NSA i Zgromadzenie Ogólne Sędziów NSA,
gdyż organy te nie zostały ustawowo upoważnione do stanowienia prawa w tym
zakresie. Według odwołującego się, uchwała Kolegium NSA ustanawiająca
„regułę” w tej mierze jest w ogóle niedopuszczalna, a już na pewno nie może
stanowić podstawy do orzekania w indywidualnej sprawie sędziego. Nie może
ona stanowić elementu podstawy prawnej podjętej decyzji, choć w uzasadnieniu
decyzji użyto zwrotu: „kierując się tą regułą podjąłem decyzję o przeniesieniu
...”, traktując ją właśnie jako podstawę prawną. „Reguła” ta - wbrew stanowisku
zaprezentowanemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - w sposób oczywisty
koliduje z intencją i założeniami ustawodawcy, znajdującymi wyraz w art. 93
ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające. Z przepisu tego
wynika zasada, że osoby powołane na stanowiska sędziów Naczelnego Sądu
Administracyjnego
sędziami
na
Naczelnego
podstawie
Sądu
dotychczasowych
Administracyjnego.
przepisów
pozostają
Przyjmowanie
„reguły”
przeciwstawnej do tej zasady i wprowadzanie jej w życie za pomocą
indywidualnych rozstrzygnięć Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego jest
praktyką, której nie sposób zaakceptować. Wykorzystanie w tym celu - mającej
w założeniu charakter wyjątkowy - kompetencji przewidzianej w art. 94 ustawy z
dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające jest sprzeczne z jej istotą i
stanowi jej nadużycie.
Zdaniem odwołującego się, uzasadnienie zaskarżonej decyzji również pod
względem formalnym trudno uznać za wystarczające. W gruncie rzeczy ma ono
charakter pozorny, bowiem zawiera niemal wyłącznie twierdzenia ogólne i
właściwie nie odnosi się do przedmiotowej sprawy jako sprawy indywidualnej
skarżącego. Naruszono zatem wymogi art. 107 § 3 k.p.a.
Odwołujący się zwrócił uwagę, że zaskarżona decyzja zawiera pouczenie o
prawie wniesienia odwołania do Sądu Najwyższego, które zostało oparte m. in. na
podstawie art. 75 § 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów
powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.). Przepis ten nawiązuje do
zawartych w § 2 pkt 1 i pkt 2 tego samego artykułu przypadków, w których możliwe
jest przeniesienie sędziego na inne miejsce służbowe bez jego zgody. Chodzi tu w
szczególności
o
„zniesienie
stanowiska
wywołane
zmianą
w
organizacji
sądownictwa lub zniesienia danego sądu lub wydziału zamiejscowego albo
przeniesienie siedziby sądu". Skarżący podniósł, że z powołania się na ten przepis
(niezależnie od tego, że nastąpiło ono dopiero w pouczeniu o środku
odwoławczym, a w podstawie prawnej decyzji nie ma o nim mowy) wynika, że
Prezes NSA uznał art. 75 § 2 pkt 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych,
za jedną z podstaw swojej decyzji. Stanowisko takie jest, zdaniem odwołującego
się, błędne, bowiem z dniem 1 stycznia 2004 r. nie powstały zdarzenia, o których
mowa w tym przepisie. Nie można, według skarżącego, mówić o „zniesieniu
stanowiska wywołanym zmianami w organizacji sądownictwa”, gdyż w dalszym
ciągu istnieje stanowisko sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie
zniesiono również wydziałów NSA, ale jego ośrodki zamiejscowe. Z tego powodu
art. 75 Prawa o ustroju sądów powszechnych nie może być przesłanką zwolnienia
od obowiązku uzyskania zgody sędziego na jego przeniesienie z NSA do
wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Tryb przeniesienia sędziego, ustanowiony w art. 94 ustawy z dnia 30
sierpnia 2002 r. i zastosowany przy wydaniu zaskarżonej decyzji, budzi też
wątpliwości co do jego zgodności z Konstytucją. Art. 180 ust. 2 Konstytucji statuuje
zasadę, w myśl której przeniesienie sędziego na inne stanowisko wbrew jego woli
może nastąpić jedynie na mocy orzeczenia sądu i tylko w przypadkach określonych
w ustawie. Według odwołującego się, nie można przyjąć, że art. 180 ust. 5
Konstytucji, odnoszący się do zmiany ustroju sądów lub zmiany granic okręgów
sądowych i dotyczący w istocie tylko kwestii pozostawienia uposażenia, mógł być
interpretowany w oderwaniu od wspomnianej zasady; nie wydaje się, aby w razie
zmiany ustroju sądów lub zmiany granic okręgów sądowych ustawodawca był
zwolniony z obowiązku precyzyjnego określenia przesłanek przeniesienia sędziego
i dysponował swobodą w wyborze organu mającego podejmować indywidualne
rozstrzygnięcia w tym zakresie.
Zasada nieusuwalności sędziów wyklucza powierzenie samodzielnym
decyzjom władzy wykonawczej jakichkolwiek rozstrzygnięć dotyczących sytuacji
prawnej sędziów (por. uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24
czerwca 1998r., K 3/98, OTK z 1998 r. nr 4). Odwołujący się podniósł, że
przyznanie daleko idącej kompetencji w tym zakresie organowi monokratycznemu,
pozostającemu wprawdzie w systemie organizacyjnym władzy sądowniczej, ale
pełniącemu funkcję o charakterze administracyjnym, również budzi zastrzeżenia co
do zgodności z art. 178 i 180 Konstytucji.
W ocenie odwołującego się, nie tylko mało precyzyjne sformułowanie art. 94
§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., ale także - czy może przede wszystkim praktyka jego stosowania pokazuje, że zyskał on treść i skutki naruszające zasadę
niezawisłości sędziowskiej oraz zasadę równego traktowania. Stanowi to, zdaniem
odwołującego
się,
podstawę
do
uznania
przedmiotowego
przepisu
za
niekonstytucyjny (uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 czerwca
1998 r., K 3/98).
Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł o oddalenie odwołania.
Zdaniem Prezesa NSA zmiany ustroju sądów administracyjnych wymusiły
przeniesienia niektórych sędziów NSA na stanowiska sędziów wojewódzkich sądów
administracyjnych, z pozostawieniem im tytułu i wynagrodzenia sędziego
Naczelnego Sądu Administracyjnego, co odpowiada art. 180 ust. 5 Konstytucji.
Takie decyzje o przeniesieniu nie naruszały żadnych zasad konstytucyjnych, ale
były konieczne i zmierzały do realizacji reformy sądownictwa administracyjnego, a
przy tym zostały podjęte po wypracowaniu zasadniczych kryteriów przenoszenia
sędziów przez Kolegium NSA, które zostały zaakceptowane przez Zgromadzenie
Ogólne Sędziów tego Sądu w sposób, który umożliwiał każdemu sędziemu
zgłoszenie wniosków odrębnych lub propozycji odmiennych oraz odniesienie się do
każdego indywidualnego przypadku.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Odwołanie zostało oparte przede wszystkim na zarzutach naruszenia art. 94
§ 1 ustawy wprowadzającej przepisy reformujące sądownictwo administracyjne
oraz art. 2, art. 32, art. 178 ust. 1 i art. 180 Konstytucji Rzeczypospolitej przez
rozstrzygnięcie o przeniesieniu sędziego na inne stanowisko w niedopuszczalnym
trybie, na podstawie niekonstytucyjnego przepisu ustawy.
Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 listopada 2005 r., P 20/04, orzekł
że art. 94 § 1 ustawy - Przepisy wprowadzające jest zgodny z art. 2, art. 32, art.
178 ust. 1 oraz art. 180 Konstytucji. Przesądza to rozstrzygnięcie przedstawionego
w odwołaniu problemu konstytucyjności regulacji prawnych dotyczących reformy
sadownictwa administracyjnego zgodnie ze stanowiskiem Prezesa Naczelnego
Sądu Administracyjnego, a mianowicie, że kompetencja Prezesa NSA do
skutecznego
przeniesienia
sędziego
tego
Sądu
na
stanowisko
sędziego
wojewódzkiego sądu administracyjnego do wojewódzkiego sądu administracyjnego
w miejscowości, w której dotychczas pełnił służbę, jest zgodna z Konstytucją.
Zgodna z Konstytucją ustawowa kompetencja Prezesa Naczelnego Sądu
Administracyjnego do skutecznego przeniesienia sędziego NSA na stanowisko
sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego w miejscowości, w której
dotychczas pełnił służbę, z pozostawieniem mu prawa do wynagrodzenia i tytułu
przysługującego sędziemu Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 94 § 1 zdanie
pierwsze
ustawy),
wymagała
zatem
jedynie
zasięgnięcia
opinii
Kolegium
Naczelnego Sądu Administracyjnego, co zostało dopełnione przez opisany w
odpowiedzi na odwołanie proces wypracowywania reguł przenoszenia sędziów
NSA do wojewódzkich sądów administracyjnych. Tryb ten był przedmiotem kilku
posiedzeń Kolegium NSA, a także spotkań odbywanych przez prezesa i
wiceprezesów NSA z zainteresowanymi sędziami wydziałów NSA w Warszawie i
ośrodków zamiejscowych NSA. Zasady te zostały następnie zaakceptowane przez
Kolegium NSA, a także Zgromadzenie Ogólne Sędziów NSA w dniu 9 lutego 2004
r. Zauważyć przy tym należy, że: (1) zastosowany tryb opiniowania przez Kolegium
NSA propozycji decyzji dotyczących poszczególnych sędziów Naczelnego Sądu
Administracyjnego, podejmowanych następnie przez Prezesa Naczelnego Sądu
Administracyjnego na podstawie art. 94 § 1 Przepisów wprowadzających ustawę –
Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed
sądami administracyjnymi i mających na celu ich „przeniesienie do wojewódzkiego
sądu
administracyjnego”,
faktycznie
i
realnie
umożliwiał
indywidualizację
formułowania tego typu opinii w stosunku do poszczególnych sędziów; (2) tryb ten
był wprowadzony po uprzedniej konsultacji oraz akceptacji przez całe środowisko
sędziowskie sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego (zarówno przez
Kolegium NSA, jak przez Zgromadzenia Ogólnego Sędziów NSA); (3) tryb ten
zapewniał przy tym obiektywnie sprawne i szybkie przeprowadzenie tej procedury
w stosunku do wszystkich przenoszonych sędziów; a w konsekwencji (4) zapewniał
także skuteczne wywiązanie się upoważnionych organów NSA z ciążącego na nich
obowiązku wprowadzenia w życie tego etapu reformy ustrojowej sądownictwa
administracyjnego; i wreszcie (5) tryb ten nie naruszał żadnych obowiązujących w
tym zakresie przepisów ustawowych (por. wyrok SN z 12 stycznia 2006 r., III PO
1/04).
Oparcie się na tych regułach spełnia ustawowe wymagania zasięgnięcia
opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego koniecznej dla skutecznego
przeniesienia sędziego w trybie art. 94 § 1 zdanie pierwsze ustawy, zważywszy że
regulacja ta nie ustanawia żadnych innych kryteriów lub warunków przenoszenia
sędziów NSA na stanowiska sędziów wojewódzkich sądów administracyjnych, w
szczególności uzyskania lub zapytania o zgodę przenoszonego sędziego. Zgoda
taka jest wymagana wyłącznie w razie przeniesienia do wojewódzkiego sądu
administracyjnego w miejscowości innej niż ta, w której sędzia dotychczas pełnił
służbę (zdanie drugie art. 94 § 1 ustawy), bądź w razie ponownego przeniesienia
do Naczelnego Sądu Administracyjnego, po zasięgnięciu opinii Kolegium tego Sądu
(art. 94 § 2 ustawy).
W tym kontekście należało uznać, że nie było przeszkód prawnych do
podjęcia przez Prezesa NSA decyzji o przeniesieniu sędziego bez wcześniejszego
uchylenia decyzji o jego delegowaniu. Decyzja o przeniesieniu znosiła delegowanie
(czyniła je bezprzedmiotowym). Ustawodawca, wprowadzając zmianę ustroju
sądów administracyjnych przyjął rozwiązanie, że sprawy sądowoadministracyjne
będą rozpoznawane do dnia 31 grudnia 2003 r. przez Naczelny Sąd
Administracyjny, a z dniem 1 stycznia 2004 r. wejdzie w życie nowy ustrój sądów
administracyjnych i z tym dniem rozpoczną działalność orzeczniczą w tych
sprawach wojewódzkie sądy administracyjne. Oznacza to przyjęcie założenia, że
wprowadzenie zmiany ustroju sądów administracyjnych nie powinno spowodować
przerw i zakłóceń w rozpoznawaniu spraw przez sądy administracyjne. Wykonanie
tego założenia w okresie przejściowym, w sytuacji gdy przepisy ustawy weszły w
życie z dniem 1 stycznia 2004 r., było możliwe jedynie dzięki skorzystaniu z art. 95
§ 1 Przepisów wprowadzających, który pozwalał delegować sędziów NSA do
pełnienia obowiązków w wojewódzkich sądach administracyjnych. Dlatego też
przyjęto, że delegowanie sędziów NSA do wojewódzkich sądów administracyjnych
na podstawie art. 95 § 1 Przepisów wprowadzających, które miało służyć
zapewnieniu sprawności postępowania, poprzedzi podejmowanie decyzji o
przenoszeniu sędziów do tych sądów. W takiej sytuacji delegowanie sędziego do
pełnienia obowiązków w określonym wojewódzkim sądzie administracyjnym nie
mogło stanowić przeszkody do podjęcia decyzji o przeniesieniu sędziego w okresie
delegowania, gdy przeniesienie następowało przed upływem okresu delegowania.
W konsekwencji powyższego Sąd Najwyższy uznał legalność zaskarżonej decyzji
Prezesa NSA o przeniesieniu odwołującego się na podstawie art. 94 § 1 zdanie
pierwsze ustawy, która nie naruszała jego nabytych uprawnień do tytułu i
wynagrodzenia przysługującego sędziemu NSA.
Nie są uzasadnione argumenty odwołania przypisujące czynności Prezesa
NSA o przeniesieniu sędziego NSA na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu
administracyjnego,
administracyjnej
w
nazwanej
decyzją,
charakteru
rozumieniu
Kodeksu
postępowania
prawnego
decyzji
administracyjnego.
Czynność prezesa NSA jest czynnością z zakresu stosunku służbowego, bliższą
czynnościom z zakresu prawa pracy. W związku z tym zasięgnięcie opinii Kolegium
NSA nie wymagało takiego sformalizowania, jakie musi towarzyszyć wydaniu
decyzji administracyjnej po zasięgnięciu opinii innego organu. Czynność prezesa
NSA w przedmiocie przeniesienia sędziego NSA nie jest decyzją administracyjna w
rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc przy jej
podejmowaniu nie mają zastosowania przepisy tego Kodeksu, w tym w
szczególności art. 106 k.p.a. (por. wyrok SN 12 stycznia 2006 r., III PO 1/04) .
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.