Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III PO 40/04 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses judge's appeal regarding transfer to lower administrative court without prior delegation opinion.

Numero d'incarto III PO 40/04
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the judge's appeal against a decision transferring her from the Supreme Administrative Court to a regional administrative court. The judge argued the transfer violated procedural requirements for obtaining a Collegium opinion and lacked individualized reasoning under administrative procedure law. The court ruled that such transfers are not administrative decisions subject to the Administrative Procedure Code and that the statutory framework allowed transfers during the transitional period without prior delegation opinions.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 94 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Art. 95 § 1 przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: Decyzja o przeniesieniu sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego w okresie delegowania nie wymaga wcześniejszej opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego i nie podlega przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego.

Parole chiave

Generato dall'IA
transfer of judges Supreme Administrative Court delegation period administrative procedure code judicial independence transitional provisions procedural requirements

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych
r., wydaną na podstawie art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.
art. 95 § 1 przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
§ 1 i art. 95 wyżej wymienionej ustawy przez rozstrzygnięcie o przeniesieniu bez
art. 107 § 3 k.p.a.
zdaniem skarżona decyzja narusza także art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nie zawiera
art. 93 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych
zarzuciła naruszenie art. 93, art.
art. 94 § 1 i art. 95 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych
r., wydaną na podstawie art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.
art. 107 § 3 k.p
zdaniem skarżona decyzja narusza także art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nie zawiera
art. 180 ust. 5 Konstytucji
Naczelnego Sądu Administracyjnego, co odpowiada art. 180 ust. 5 Konstytucji.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III PO 40/04

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 marca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Herbert Szurgacz (sprawozdawca)

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

Protokolant Edyta Jastrzębska

w sprawie z odwołania sędziego M.Z.

od decyzji Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego

w przedmiocie przeniesienia na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu

administracyjnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...],

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 8 marca 2006 r.,

oddala odwołanie.

UZASADNIENIE

Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzją z dnia 1 marca 2004

r., wydaną na podstawie art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy

wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271

ze zm.), przeniósł sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego M.Z. na

stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego do Wojewódzkiego

Sądu Administracyjnego w [...].

W odwołaniu od tej decyzji sędzia M. Z. zarzuciła naruszenie art. 93, art. 94

§ 1 i art. 95 wyżej wymienionej ustawy przez rozstrzygnięcie o przeniesieniu bez

wymaganej opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz jego błędną

wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Wskazała, że w okresie delegowania

Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może skutecznie przenieść

sędziego na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jej

zdaniem skarżona decyzja narusza także art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nie zawiera

uzasadnienia faktycznego i prawnego odpowiadającego indywidualnej sprawie, o

której rozstrzyga a jedynie informację o dokonanej reformie ustroju sądownictwa

administracyjnego. Poza tym wskazała na naruszenie art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 i

art. 180 ust. 1, 2 i 5 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej wyrażające się w

rozstrzygnięciu o przeniesieniu w niedopuszczalnym trybie. Zastosowanie formy

przeniesienia

do

sądu niższej instancji zamiast delegacji z możliwością

przeniesienia w stan spoczynku przeczy zasadzie równości i proporcjonalności.

Wymaga to indywidualnego rozpoznania sprawy każdego sędziego, a dokonanie

wyboru co do przeniesienia, delegowania czy stanu spoczynku, musi znaleźć

odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

W tym kontekście domagała się: 1) uchylenia skarżonej decyzji, albo 2)

uchylenia skarżonej decyzji i umorzenia postępowania w sprawie przeniesienia,

albo 3) uchylenia skarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego

rozpatrzenia Prezesowi Naczelnego Sądu Administracyjnego, albo 4) uchylenia

zaskarżonej decyzji i zastosowania tryby delegowania do Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego do dnia 31 grudnia 2005 r.

W odpowiedzi na odwołanie, Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego

wniósł o jego oddalenie, podkreślając, że zmiany ustroju sądów administracyjnych

wymusiły przeniesienia niektórych sędziów NSA na stanowiska sędziów sądów

administracyjnych, z pozostawieniem im tytułu i wynagrodzenia sędziego

Naczelnego Sądu Administracyjnego, co odpowiada art. 180 ust. 5 Konstytucji.

Takie decyzje o przeniesieniu nie naruszały żadnych zasad konstytucyjnych, ale

były konieczne i zmierzały do realizacji reformy sądownictwa administracyjnego, a

przy tym zostały podjęte po wypracowaniu zasadniczych kryteriów przenoszenia

sędziów przez Kolegium NSA. Zostały one zaakceptowane przez Zgromadzenie

Ogólne tego Sądu w sposób, który umożliwiał każdemu sędziemu zgłoszenie

wniosków odrębnych lub propozycji odmiennych oraz odniesienia się do każdego

indywidualnego przypadku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Odwołanie zostało oparte przede wszystkim na zarzutach niezgodności art.

94 § 1 ustawy reformującej sądownictwo administracyjne z art. 2, 32, 178 i 180

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Badanie zgodności przepisów ustaw z

Konstytucją należy do Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 7

listopada 2005 r., P 20/04, uznał, że art. 94 § 1 ustawy reformującej sądownictwo

administracyjne

jest

zgodny

z

powoływanymi

wyżej

regulacjami

ustawy

zasadniczej. Sąd Najwyższy nie może więc kwestionować orzeczenia Trybunału

Konstytucyjnego o zgodności przepisów ustawowych z Konstytucją, zważywszy że

również odwołująca zasadniczo zmierzała do poddania tego zakresu jej sprawy

osądowi Trybunału Konstytucyjnego i wskutek wydania powołanego wyroku

uzyskała jednoznaczne wyjaśnienie swoich wątpliwości. Z tego też powodu nie ma

potrzeby powtarzania przez Sąd Najwyższy przeprowadzonych tam wywodów.

Zgodna z Konstytucją ustawowa kompetencja Prezesa Naczelnego Sądu

Administracyjnego do skutecznego przeniesienia sędziego NSA na stanowisko

sędziego wojewódzkiego w miejscowości, w której pełnił służbę, z pozostawieniem

mu prawa do wynagrodzenia i tytułu przysługującego sędziemu Naczelnego Sądu

Administracyjnego (art. 94 § 1 zdanie pierwsze ustawy), wymagała zatem jedynie

zasięgnięcia opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego, co zostało

dochowane przez wskazany w odpowiedzi na odwołanie proces wypracowywania

reguł przenoszenia sędziów NSA do wojewódzkich sądów administracyjnych, który

był przedmiotem kilku posiedzeń Kolegium NSA, a także spotkań odbywanych

przez prezesa i wiceprezesów NSA z zainteresowanymi sędziami wydziałów NSA

w Warszawie i ośrodkach zamiejscowych NSA. Zasady te zostały następnie

zaakceptowane przez Kolegium, a także Zgromadzenie Ogólne NSA w dniu 9

lutego 2004 r. Oparcie się na tych regułach spełnia ustawowe wymagania

zasięgnięcia opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego koniecznej dla

skutecznego przeniesienia sędziego w trybie art. 94 § 1 zdanie pierwsze ustawy,

zważywszy że regulacja ta nie ustanawia żadnych innych kryteriów lub warunków

przenoszenia sędziów NSA na stanowiska sędziów wojewódzkich sądów

administracyjnych,

w

szczególności

uzyskania

lub

zapytania

o

zgodę

przenoszonego sędziego. Zgoda taka jest wymagana wyłącznie w razie

przeniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego w miejscowości innej niż

ta, w której sędzia dotychczas pełnił służbę (zdanie drugie art. 94 § 1 ustawy), bądź

w razie ponownego przeniesienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego, po

zasięgnięciu opinii Kolegium tego Sądu (art. 94 § 2 ustawy).

W konsekwencji niezasadny okazał się zawarty w uzasadnieniu odwołania

zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w zaskarżonej decyzji

indywidualnych motywów, jakimi kierował się organ decyzyjny przy podejmowaniu

konkretnego rozstrzygnięcia, a powoływanie się jedynie na pozaustawową regułę.

Została ona wypracowania przez Kolegium i zaakceptowana przez Zgromadzenie

Ogólne Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponadto trafne jest

zaprezentowane w odpowiedzi na odwołanie przez Prezesa Naczelnego Sądu

Administracyjnego stanowisko, że rozstrzygnięcia w kwestii przeniesienia lub

delegowania sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego do wojewódzkiego

sądu administracyjnego – jako rozstrzygnięcia indywidualne podejmowane w

ramach istniejącego już i trwającego nadal stosunku służbowego – nie są

decyzjami administracyjnymi, a to oznacza, że nie stosuje się do nich przepisów

Kodeksu postępowania administracyjnego.

W tym kontekście należało uznać, że nie ma żadnych przeszkód prawnych

do podjęcia decyzji o przeniesieniu bez wcześniejszego uchylenia decyzji o

delegowaniu. W takiej sytuacji decyzja o przeniesieniu znosi delegowanie (czyni go

bezprzedmiotowym).

Ustawodawca,

wprowadzając

zmianę

ustroju

sądów

administracyjnych przyjął rozwiązanie, że sprawy sądowoadministracyjne będą

rozpoznawane do dnia 31 grudnia 2003 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny, a z

dniem 1 stycznia 2004 r. wejdzie w życie nowy ustrój sądów administracyjnych i z

tym dniem rozpoczną działalność orzeczniczą w tych sprawach wojewódzkie sądy

administracyjne. Oznacza to przyjęcie założenia, że wprowadzenie zmiany ustroju

sądów administracyjnych nie powinno spowodować przerw i zakłóceń w

rozpoznawaniu spraw przez sądy administracyjne. Wykonanie tego założenia w

okresie przejściowym, w sytuacji gdy przepisy ustawy wchodzą w życie z dniem 1

stycznia 2004 r., było możliwe jedynie dzięki skorzystaniu z przepisu art. 95 § 1

przepisów wprowadzających, który pozwalał delegować sędziów NSA do pełnienia

obowiązków w wojewódzkich sądach administracyjnych. Dlatego też przyjęto, że

delegowanie sędziów NSA do wojewódzkich sądów administracyjnych na

podstawie art. 95 § 1 przepisów wprowadzających, które ma służyć zapewnieniu

sprawności postępowania, poprzedzi podejmowanie decyzji o przenoszeniu

sędziów do tych sądów. W takiej sytuacji delegowanie sędziego do pełnienia

obowiązków w określonym wojewódzkim sądzie administracyjnym nie może

stanowić przeszkody do podjęcia decyzji o przeniesieniu sędziego w okresie

delegowania i gdy przeniesienie następuje przed upływem okresu delegowania. W

konsekwencji powyższego Sąd Najwyższy uznał legalność zaskarżonej decyzji o

przeniesieniu odwołującego się na podstawie art. 94 § 1 zdanie pierwsze ustawy,

która nie naruszała jego nabytych uprawnień do tytułu i wynagrodzenia

przysługującego sędziemu NSA.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.