Supreme Court dismisses judge's appeal regarding transfer to lower administrative court without prior delegation opinion.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the judge's appeal against a decision transferring her from the Supreme Administrative Court to a regional administrative court. The judge argued the transfer violated procedural requirements for obtaining a Collegium opinion and lacked individualized reasoning under administrative procedure law. The court ruled that such transfers are not administrative decisions subject to the Administrative Procedure Code and that the statutory framework allowed transfers during the transitional period without prior delegation opinions.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 94 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Art. 95 § 1 przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: Decyzja o przeniesieniu sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego w okresie delegowania nie wymaga wcześniejszej opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego i nie podlega przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III PO 40/04
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 marca 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)
SSN Herbert Szurgacz (sprawozdawca)
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec
Protokolant Edyta Jastrzębska
w sprawie z odwołania sędziego M.Z.
od decyzji Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego
w przedmiocie przeniesienia na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu
administracyjnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...],
po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 8 marca 2006 r.,
oddala odwołanie.
UZASADNIENIE
Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzją z dnia 1 marca 2004
r., wydaną na podstawie art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy
wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271
ze zm.), przeniósł sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego M.Z. na
stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego do Wojewódzkiego
Sądu Administracyjnego w [...].
W odwołaniu od tej decyzji sędzia M. Z. zarzuciła naruszenie art. 93, art. 94
§ 1 i art. 95 wyżej wymienionej ustawy przez rozstrzygnięcie o przeniesieniu bez
wymaganej opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz jego błędną
wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Wskazała, że w okresie delegowania
Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może skutecznie przenieść
sędziego na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jej
zdaniem skarżona decyzja narusza także art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nie zawiera
uzasadnienia faktycznego i prawnego odpowiadającego indywidualnej sprawie, o
której rozstrzyga a jedynie informację o dokonanej reformie ustroju sądownictwa
administracyjnego. Poza tym wskazała na naruszenie art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 i
art. 180 ust. 1, 2 i 5 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej wyrażające się w
rozstrzygnięciu o przeniesieniu w niedopuszczalnym trybie. Zastosowanie formy
przeniesienia
do
sądu niższej instancji zamiast delegacji z możliwością
przeniesienia w stan spoczynku przeczy zasadzie równości i proporcjonalności.
Wymaga to indywidualnego rozpoznania sprawy każdego sędziego, a dokonanie
wyboru co do przeniesienia, delegowania czy stanu spoczynku, musi znaleźć
odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.
W tym kontekście domagała się: 1) uchylenia skarżonej decyzji, albo 2)
uchylenia skarżonej decyzji i umorzenia postępowania w sprawie przeniesienia,
albo 3) uchylenia skarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego
rozpatrzenia Prezesowi Naczelnego Sądu Administracyjnego, albo 4) uchylenia
zaskarżonej decyzji i zastosowania tryby delegowania do Wojewódzkiego Sądu
Administracyjnego do dnia 31 grudnia 2005 r.
W odpowiedzi na odwołanie, Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego
wniósł o jego oddalenie, podkreślając, że zmiany ustroju sądów administracyjnych
wymusiły przeniesienia niektórych sędziów NSA na stanowiska sędziów sądów
administracyjnych, z pozostawieniem im tytułu i wynagrodzenia sędziego
Naczelnego Sądu Administracyjnego, co odpowiada art. 180 ust. 5 Konstytucji.
Takie decyzje o przeniesieniu nie naruszały żadnych zasad konstytucyjnych, ale
były konieczne i zmierzały do realizacji reformy sądownictwa administracyjnego, a
przy tym zostały podjęte po wypracowaniu zasadniczych kryteriów przenoszenia
sędziów przez Kolegium NSA. Zostały one zaakceptowane przez Zgromadzenie
Ogólne tego Sądu w sposób, który umożliwiał każdemu sędziemu zgłoszenie
wniosków odrębnych lub propozycji odmiennych oraz odniesienia się do każdego
indywidualnego przypadku.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Odwołanie zostało oparte przede wszystkim na zarzutach niezgodności art.
94 § 1 ustawy reformującej sądownictwo administracyjne z art. 2, 32, 178 i 180
Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Badanie zgodności przepisów ustaw z
Konstytucją należy do Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 7
listopada 2005 r., P 20/04, uznał, że art. 94 § 1 ustawy reformującej sądownictwo
administracyjne
jest
zgodny
z
powoływanymi
wyżej
regulacjami
ustawy
zasadniczej. Sąd Najwyższy nie może więc kwestionować orzeczenia Trybunału
Konstytucyjnego o zgodności przepisów ustawowych z Konstytucją, zważywszy że
również odwołująca zasadniczo zmierzała do poddania tego zakresu jej sprawy
osądowi Trybunału Konstytucyjnego i wskutek wydania powołanego wyroku
uzyskała jednoznaczne wyjaśnienie swoich wątpliwości. Z tego też powodu nie ma
potrzeby powtarzania przez Sąd Najwyższy przeprowadzonych tam wywodów.
Zgodna z Konstytucją ustawowa kompetencja Prezesa Naczelnego Sądu
Administracyjnego do skutecznego przeniesienia sędziego NSA na stanowisko
sędziego wojewódzkiego w miejscowości, w której pełnił służbę, z pozostawieniem
mu prawa do wynagrodzenia i tytułu przysługującego sędziemu Naczelnego Sądu
Administracyjnego (art. 94 § 1 zdanie pierwsze ustawy), wymagała zatem jedynie
zasięgnięcia opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego, co zostało
dochowane przez wskazany w odpowiedzi na odwołanie proces wypracowywania
reguł przenoszenia sędziów NSA do wojewódzkich sądów administracyjnych, który
był przedmiotem kilku posiedzeń Kolegium NSA, a także spotkań odbywanych
przez prezesa i wiceprezesów NSA z zainteresowanymi sędziami wydziałów NSA
w Warszawie i ośrodkach zamiejscowych NSA. Zasady te zostały następnie
zaakceptowane przez Kolegium, a także Zgromadzenie Ogólne NSA w dniu 9
lutego 2004 r. Oparcie się na tych regułach spełnia ustawowe wymagania
zasięgnięcia opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego koniecznej dla
skutecznego przeniesienia sędziego w trybie art. 94 § 1 zdanie pierwsze ustawy,
zważywszy że regulacja ta nie ustanawia żadnych innych kryteriów lub warunków
przenoszenia sędziów NSA na stanowiska sędziów wojewódzkich sądów
administracyjnych,
w
szczególności
uzyskania
lub
zapytania
o
zgodę
przenoszonego sędziego. Zgoda taka jest wymagana wyłącznie w razie
przeniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego w miejscowości innej niż
ta, w której sędzia dotychczas pełnił służbę (zdanie drugie art. 94 § 1 ustawy), bądź
w razie ponownego przeniesienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego, po
zasięgnięciu opinii Kolegium tego Sądu (art. 94 § 2 ustawy).
W konsekwencji niezasadny okazał się zawarty w uzasadnieniu odwołania
zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w zaskarżonej decyzji
indywidualnych motywów, jakimi kierował się organ decyzyjny przy podejmowaniu
konkretnego rozstrzygnięcia, a powoływanie się jedynie na pozaustawową regułę.
Została ona wypracowania przez Kolegium i zaakceptowana przez Zgromadzenie
Ogólne Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponadto trafne jest
zaprezentowane w odpowiedzi na odwołanie przez Prezesa Naczelnego Sądu
Administracyjnego stanowisko, że rozstrzygnięcia w kwestii przeniesienia lub
delegowania sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego do wojewódzkiego
sądu administracyjnego – jako rozstrzygnięcia indywidualne podejmowane w
ramach istniejącego już i trwającego nadal stosunku służbowego – nie są
decyzjami administracyjnymi, a to oznacza, że nie stosuje się do nich przepisów
Kodeksu postępowania administracyjnego.
W tym kontekście należało uznać, że nie ma żadnych przeszkód prawnych
do podjęcia decyzji o przeniesieniu bez wcześniejszego uchylenia decyzji o
delegowaniu. W takiej sytuacji decyzja o przeniesieniu znosi delegowanie (czyni go
bezprzedmiotowym).
Ustawodawca,
wprowadzając
zmianę
ustroju
sądów
administracyjnych przyjął rozwiązanie, że sprawy sądowoadministracyjne będą
rozpoznawane do dnia 31 grudnia 2003 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny, a z
dniem 1 stycznia 2004 r. wejdzie w życie nowy ustrój sądów administracyjnych i z
tym dniem rozpoczną działalność orzeczniczą w tych sprawach wojewódzkie sądy
administracyjne. Oznacza to przyjęcie założenia, że wprowadzenie zmiany ustroju
sądów administracyjnych nie powinno spowodować przerw i zakłóceń w
rozpoznawaniu spraw przez sądy administracyjne. Wykonanie tego założenia w
okresie przejściowym, w sytuacji gdy przepisy ustawy wchodzą w życie z dniem 1
stycznia 2004 r., było możliwe jedynie dzięki skorzystaniu z przepisu art. 95 § 1
przepisów wprowadzających, który pozwalał delegować sędziów NSA do pełnienia
obowiązków w wojewódzkich sądach administracyjnych. Dlatego też przyjęto, że
delegowanie sędziów NSA do wojewódzkich sądów administracyjnych na
podstawie art. 95 § 1 przepisów wprowadzających, które ma służyć zapewnieniu
sprawności postępowania, poprzedzi podejmowanie decyzji o przenoszeniu
sędziów do tych sądów. W takiej sytuacji delegowanie sędziego do pełnienia
obowiązków w określonym wojewódzkim sądzie administracyjnym nie może
stanowić przeszkody do podjęcia decyzji o przeniesieniu sędziego w okresie
delegowania i gdy przeniesienie następuje przed upływem okresu delegowania. W
konsekwencji powyższego Sąd Najwyższy uznał legalność zaskarżonej decyzji o
przeniesieniu odwołującego się na podstawie art. 94 § 1 zdanie pierwsze ustawy,
która nie naruszała jego nabytych uprawnień do tytułu i wynagrodzenia
przysługującego sędziemu NSA.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.