Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III PO 4/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses second retrial appeal due to failure to engage a lawyer, citing strict procedural rules.

Numero d'incarto III PO 4/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected a second retrial appeal filed by a former student against a vocational school. The applicant argued that the court ignored constitutional rights and EU directives regarding dignity and information obligations. The court dismissed the appeal because it was filed without legal representation, violating mandatory procedural requirements that preclude substantive review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 871 § 1 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.: A retrial appeal before the Supreme Court must be filed by a lawyer; failure to comply results in dismissal without substantive examination of constitutional or EU law arguments.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial appeal mandatory legal representation Supreme Court procedure dismissal without merits procedural admissibility

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 871 § 1 k.p.c.
Skarżąca podniosła również, że „przerzucanie na nią następstw ujemnych skutków swoich własnych niedopuszczalnych czynności i zaniechań przez ponowne żądanie zachowania wymogu określonego w art. 871 § 1 ustawy procesowej pozostaje w jaskrawej sprzeczności z wyrażoną w art.
Art. 410 § 1 k.p.c.
przymus adwokacko-radcowski, którego niedochowanie powoduje, z mocy art. 410 § 1 k.p.c., odrzucenie skargi bez poddania sformułowanych w niej zarzutów merytorycznej ocenie, nawet jeśli odwołują się one do przepisów Konstytucji RP.
Art. 30 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
Art. 77 ust. 2 Konstytucji
art. 77 ust. 2 Konstytucji, zgodnie z którym zamykanie w ustawie zwykłej drogi sądowej w sprawach dotyczących sfery praw/wolności człowieka i obywatela unormowanych w ustawie zasadniczej jest niedopuszczalne i zakazane.
Art. 2 Konstytucji
Art. 8 ust. 1 dyrektywy Rady z dnia 14 października 1991 r.
art. 8 ust. 1 dyrektywy Rady z dnia 14 października 1991 r. w sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy (91/533/EWG).
art. 30 Konstytucji
art. 77 ust. 2 Konstytucji
art. 77 ust. 2 Konstytucji, zgodnie z którym zamykanie w ustawie zwykłej drogi sądowej w sprawach dotyczących sfery praw/wolności człowieka i obywatela unormowanych w ustawie zasadniczej jest niedopuszczalne i zakazane.
art. 2 Konstytucji
art. 871 k.p.c
Obszernie wyjaśniono również przyczyny, dla których w odniesieniu skargi o wznowienie postępowania wnoszonej do Sądu Najwyższego obowiązuje przewidziany w art. 871 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III PO 4/15 POSTANOWIENIE Dnia 15 lipca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Iwulski (przewodniczący)‎SSN Dawid Miąsik‎SSN Maciej Pacuda (sprawozdawca) w sprawie z powództwa A. K. ‎przeciwko Zespołowi Szkół Kształcenia Ustawicznego‎o ustalenie istnienia stosunku pracy,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 lipca 2015 r.,‎skargi powódki o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt III PK 74/10, odrzuca skargę.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 19 maja 2011 r., III PK 74/10, oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez powódkę A. K. od wyroku Sądu Okręgowego w Krośnie z dnia 21 kwietnia 2010 r., którym oddalono apelację powódki od wyroku Sądu Rejonowego w Krośnie z dnia 10 grudnia 2009 r.W dniu 11 maja 2015 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła, druga już, osobiście sporządzona przez A. K. skarga o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej powołanym wyżej wyrokiem Sądu Najwyższego, w której domagała się ona uchylenia tego wyroku oraz poprzedzających go wyroków Sądu Okręgowego i Sądu Rejonowego w Krośnie.

Ponadto autorka skargi żądała uchylenia postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 2015 r., III PO 1/15, odrzucającego jej pierwszą skargę o wznowienie postępowania. Powołała się przy tym na naruszenie „zasady godności z art. 30 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej”.Skarżąca zaznaczyła też, że Sąd Najwyższy w uzasadnieniu swojego postanowienia pominął zupełnym milczeniem powołaną podstawę konstytucyjną wniosku o przyjęcie skargi do merytorycznego rozpoznania, tj. art. 77 ust. 2 Konstytucji, zgodnie z którym zamykanie w ustawie zwykłej drogi sądowej w sprawach dotyczących sfery praw/wolności człowieka i obywatela unormowanych w ustawie zasadniczej jest niedopuszczalne i zakazane.

Skarżąca podniosła również, że „przerzucanie na nią następstw ujemnych skutków swoich własnych niedopuszczalnych czynności i zaniechań przez ponowne żądanie zachowania wymogu określonego w art. 871 § 1 ustawy procesowej pozostaje w jaskrawej sprzeczności z wyrażoną w art. 2 Konstytucji zasadą sprawiedliwości społecznej, którą Trybunał Konstytucyjny w swoim orzecznictwie łączy również z zakazem arbitralnego, niesprawiedliwego traktowania jednostek przez Państwo”.Zdaniem wnoszącej skargę, Sąd Najwyższy nie odniósł się również do drugiej podstawy skargi o wznowienie postępowania, tj. art. 8 ust. 1 dyrektywy Rady z dnia 14 października 1991 r. w sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy (91/533/EWG).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jak to już wyżej zostało podniesione, obecnie oceniana skarga o wznowienie postępowania wniesiona przez A. K. jest już drugim takim pismem będącym przedmiotem postępowania przed Sądem Najwyższym. Wypada też przypomnieć, że poprzednia skarga została odrzucona przez Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 11 marca 2015 r., III PO 1/15, w którego uzasadnieniu wyczerpująco omówiono nadzwyczajny charakter skargi o wznowienie postępowania oraz szczególne rygory, którym musi ona podlegać, zarówno w zakresie formy, jak i treści. Obszernie wyjaśniono również przyczyny, dla których w odniesieniu skargi o wznowienie postępowania wnoszonej do Sądu Najwyższego obowiązuje przewidziany w art. 871 k.p.c. przymus adwokacko-radcowski, którego niedochowanie powoduje, z mocy art. 410 § 1 k.p.c., odrzucenie skargi bez poddania sformułowanych w niej zarzutów merytorycznej ocenie, nawet jeśli odwołują się one do przepisów Konstytucji RP.

Podzielając w pełni te zapatrywania, Sąd Najwyższy w obecnym składzie stwierdza zatem, że skoro obecnie oceniana skarga powódki jest dotknięta tą samą nieusuwalną wadą, to także musi podlegać odrzuceniu. Dlatego, na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. w związku z art. art. 871 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.