Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III PO 11/96 Generato dall'IA

Competency dispute between common courts and administrative court dismissed as no actual conflict exists.

Numero d'incarto III PO 11/96
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The applicant requested the Supreme Court's Competency Collegium to resolve a jurisdictional dispute between common courts and the Supreme Administrative Court regarding police officer benefits. The court found that both the administrative authority and the lower courts agreed the matter belonged solely to the administrative body, meaning no genuine jurisdictional conflict existed. Consequently, the Collegium ruled that its function is limited to resolving conflicts where parties disagree on jurisdiction, not reviewing final administrative decisions or common court rulings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 190 § 1 k.p.a.; Art. 192 § 1 k.p.a.: The Competency Collegium may only resolve jurisdictional disputes between state administrative bodies and courts; it cannot adjudicate cases where both parties agree on the competent authority or where the matter has already been substantively decided by the administrative body.

Parole chiave

Generato dall'IA
jurisdictional dispute administrative law police officer benefits competency collegium common courts supreme administrative court substantive decision

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 190 § 1 k.p.a.
Na podstawie art. 190 § 1 k.p.a. nie może powstać spór kompetencyjny
art. 192 § 1 k.p.a.
Według art. 192 § 1 k.p.a. należący do właściwości Kolegium Kompetencyjnego
art. 16 § 1 k.p.a.
art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego
m.in. art. 105 w zw. z art. 78 ustawy o Policji i art. 481 § 1 k.c. Naczelny Sąd
art. 12 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego
10 i art. 12 ustawy z dnia 1
art. 190 § 1 k.p
Na podstawie art. 190 § 1 k.p.a.
art. 196 § 1 k.p
Sądu Administracyjnego (art. 196 § 1 k.p.a.).
art. 481 § 1 k.c
78 ustawy o Policji i art. 481 § 1 k.c.
art. 196 § 4 pkt 7 k.p
należących do właściwości innych sądów (art. 196 § 4 pkt 7 k.p.a.)".
art. 198 k.p
toku instancji w postępowaniu administracyjnym (art. 198 k.p.a.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 20 czerwca 1996 r.

III PO 11/96

Na podstawie art. 190 § 1 k.p.a. nie może powstać spór kompetencyjny

między sądami powszechnymi a Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Przewodniczący Sędzia SN: Janusz Łętowski, Sędziowie SN: Andrzej Kijowski,

Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca), przedstawiciel Ministerstwa Sprawiedliwości

Zdzisław Zaziemski, przedstawiciel Ministra Spraw Wewnętrznych Beata Smal,

Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym, po rozpoznaniu w dniu 20

czerwca 1996 r. na posiedzeniu jawnym sprawy z wniosku Adama S. o rozstrzygnięcie

sporu kompetencyjnego między Naczelnym Sądem Administracyjnym w W. a Sądem

Rejonowym-Sądem Pracy w R. o ustalenie organu właściwego do rozpoznania sprawy

o zasądzenie odsetek od opóźnionych świadczeń związanych ze służbą w Policji.

p o s t a n o w i ł o:

oddalić

wniosek.

Uzasadnienie

We wniosku złożonym 6 maja 1996 r. do Kolegium Kompetencyjnego przy

Sądzie Najwyższym Adam S. wniósł o rozstrzygnięcie sporu negatywnego o właściwość

między Sądem Rejonowym-Sądem Pracy w R., Sądem Wojewódzkim-Sądem Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w R. oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym w W. W

uzasadnieniu wnioskodawca powołał się na to, że żaden ze wskazanych organów

sądowych nie uznał się właściwym do rozpoznania jego sprawy dotyczącej roszczenia o

zasądzenie odpowiednich odsetek z tytułu opóźnionego wypłacenia należnych mu

świadczeń związanych ze służbą w Policji. Sądy orzekły w ten sposób w następujących

postanowieniach:

1. Sąd Rejonowy w R. Wydział [...] Pracy postanowieniem z dnia 7 listopada

1995 r. [...] uznał się niewłaściwym i przekazał sprawę do rozpoznania Komendantowi

Głównemu Policji. W uzasadnieniu Sąd ten, powołując uchwałę Sądu Najwyższego z

dnia 26 maja 1995 r., I PZP 13/95 stwierdził, że nie jest dopuszczalne dochodzenie

przed sądem powszechnym przez funkcjonariusza Policji uposażenia i innych

świadczeń pieniężnych przewidzianych w rozdziale 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o

Policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179 ze zm.), a także odsetek za opóźnienie w wypłaceniu

tych należności. Policjant nie jest bowiem pracownikiem w rozumieniu Kodeksu pracy,

lecz funkcjonariuszem wykonującym służbę na podstawie stosunku administracyjnoprawnego. Z tego względu policjantowi przysługuje droga postępowania administracyjnego do dochodzenia roszczeń wynikających ze stosunku służbowego, łącznie z możliwością zaskarżenia ostatecznej decyzji administracyjnej do Naczelnego

Sądu Administracyjnego (art. 196 § 1 k.p.a.).

2. Sąd Wojewódzki w R. rozpoznając sprawę w II instancji postanowieniem z

dnia 30 grudnia 1995 r. [...] oddalił zażalenie Adama S. na powyższe postanowienie

Sądu Rejonowego, podzielając w całości zawartą w nim wykładnię przepisów dotyczących trybu dochodzenia roszczeń wynikających ze stosunku służbowego policjanta. Sąd

Wojewódzki w R. powołał w uzasadnieniu swego postanowienia w szerszym zakresie

argumentację przedstawioną w uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 26

maja 1995 r., I PZP 13/95 (OSNAPiUS 1995 nr 23 poz. 286), a zwłaszcza to, iż brak

jest przepisów prawa materialnego i procesowego, które odsyłałyby do stosowania

Kodeksu cywilnego w odniesieniu do odsetek za opóźnienie wypłacenia świadczeń

wynikających ze stosunku administracyjno-prawnego oraz do Kodeksu postępowania

cywilnego w zakresie dopuszczalności drogi sądowej przed sądem powszechnym.

3. Naczelny Sąd Administracyjny w W. po rozpoznaniu sprawy ze skargi Adama

S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 4 października 1994 r. [...], o

odmowie naliczenia i wypłaty odsetek od opóźnionego świadczenia ze stosunku

służbowego, postanowieniem z dnia 2 marca 1995 r. [...] skargę tę odrzucił. Podstawę

tego orzeczenia stanowi pogląd, iż właściwym do rozstrzygania w sprawach o odsetki

od świadczeń z tytułu stosunku służbowego policjanta jest sąd powszechny. Przyjmując

takie założenie, zgodne z dokonaną przez Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 25

stycznia 1995 r. nr 14/94 (Dz. U. Nr 14, poz. 67) powszechnie obowiązującą wykładnią

m.in. art. 105 w zw. z art. 78 ustawy o Policji i art. 481 § 1 k.c. Naczelny Sąd

Administracyjny nie oceniał jednakże legalności zaskarżonej decyzji, tylko uznał, że nie

może skargi Adama S. na zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji

rozpoznać, gdyż: "zachodzi niedopuszczalność skargi na decyzje w sprawach

należących do właściwości innych sądów (art. 196 § 4 pkt 7 k.p.a.)".

W wyniku odrzucenia skargi Adama S. Naczelny Sąd Administracyjny odmówił

zatem kontroli co do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wydanej, po wyczerpaniu

toku instancji w postępowaniu administracyjnym (art. 198 k.p.a.).

Tymczasem z dołączonych akt tego postępowania wynika, że sprawa Adama S.

o odsetki za opóźnienie wypłaty należnych mu świadczeń pieniężnych z tytułu stosunku

służbowego została rozstrzygnięta co do jej istoty w dwuinstancyjnym postępowaniu

administracyjnym.

W pierwszej instancji rozstrzygnął sprawę Komendant Wojewódzki Policji w R.,

który decyzją z dnia 16 września 1994 r. [...], odmówił: "naliczenia i wypłaty odsetek za

zwłokę wypłaty świadczeń pieniężnych wynikających ze stosunku służbowego

policjanta". W uzasadnieniu wskazano, że żądane przez Adama S. odsetki nie należą

mu się, gdyż ustawa o Policji: "nie przewiduje możliwości domagania się odsetek od

świadczeń wynikających ze stosunku służbowego o takim charakterze".

W drugiej instancji, wskutek odwołania Adama S., sprawę na podstawie

art. 138 § 1 k.p.a. rozstrzygnął Komendant Główny Policji, który decyzją z dnia 4

października 1994 r., [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu stwierdza się bezzasadność roszczenia zgłoszonego przez Adama S.

Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym po rozważeniu w kontekście

własnej kompetencji powyższego stanu faktycznego sprawy uznało, że wniosek Adama

S. jest bezzasadny.

Stosownie do przepisów działu V k.p.a. określającego: "Rozstrzyganie sporów o

właściwość między organami administracji państwowej a sądami" Kolegium Kompetencyjne nie ma innej możliwości niż rozstrzygnięcie sporu o właściwość między

organami administracji państwowej a sądami (art. 190 § 1 k.p.a.). Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym nie może rozpoznawać innych kategorii sporów o

właściwość, np. między organami administracji państwowej lub między sądami, w tym

np. między sądem powszechnym a Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Według art. 192 § 1 k.p.a. należący do właściwości Kolegium Kompetencyjnego

przy Sądzie Najwyższym spór między organem administracji a sądem może mieć

dwojaką postać. Po pierwsze, może to być "spór pozytywny", gdy oba uznają się

równocześnie za właściwe do załatwienia sprawy, tzn. zarówno zainteresowany organ

administracji państwowej, jak i sąd. Po drugie może to być "spór negatywny", gdy w

sprawie za niewłaściwy uznaje się zarówno organ administracji państwowej, jaki i sąd.

Kolegium Kompetencyjne stwierdza, że w przedstawionej z wniosku Adama S.

sprawie o wypłacenie mu określonej kwoty z tytułu odsetek nie zachodzi żadne z wyżej

wymienionych kategorii sporu o właściwość między organem administracji państwowej

a sądem.

Jak to bowiem wyżej przedstawiono, sprawa Adama S. została rozpoznana co

do istoty w dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym przez organy administracji

państwowej I i II instancji. Sprawa ta w tym postępowaniu została zakończona

ostateczną decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia 4 października 1994 r. [...] (art.

16 § 1 k.p.a.). Tego ostatecznego charakteru decyzji Komendanta Głównego Policji w

żadnym stopniu nie zmieniło postępowanie sądowo-administracyjne, skoro Naczelny

Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 2 marca 1995 r., [...] - skargę odrzucił.

Z drugiej strony Sądy (Sąd Rejonowy w R. i Sąd Wojewódzki w R.) uznały się za

niewłaściwe do rozpoznania sprawy Adama S., przyjmując że właściwy jest Komendant

Główny Policji.

Jeżeli więc zarówno organ administracji państwowej, jak i sądy powszechne

zgodne są między sobą, że właściwy do rozpoznania sprawy jest wyłącznie organ

administracji państwowej, to oczywiście nie występuje sytuacja sporu o właściwość.

Bezzasadny jest wniosek o rozpatrzenie sporu przez Kolegium Kompetencyjne, skoro w

przedstawionej sytuacji sprawa została już merytorycznie (co do istoty) rozstrzygnięta

ostateczną decyzją organu administracji państwowej.

Powołana przez wnioskodawcę rozbieżność miedzy wskazanymi wyżej orzeczeniami NSA oraz Sądów Rejonowego i Wojewódzkiego w R. może prowadzić do

wniosku o wadliwości któregoś z tych orzeczeń. Jednakże wobec braku sporu o właściwość Kolegium Kompetencyjne nie jest powołane do oceny prawomocnych orzeczeń

Sądów. Może to natomiast nastąpić w odpowiednim postępowaniu przed Sądem

Najwyższym w drodze rewizji nadzwyczajnej lub kasacji (art. 10 i art. 12 ustawy z dnia 1

marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta

Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu

postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. Nr 43, poz. 189).

Z powyższych przyczyn Kolegium Kompetencyjne oddaliło wniosek wobec jego

bezzasadności.