Competency dispute dismissed because administrative complaints do not establish administrative unfitness alongside court dismissal.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed Wirgiliusz O.'s request to determine jurisdiction between the Regional Court and the Police Commander. The applicant had previously filed civil claims and administrative complaints regarding the same alleged violations, but the Regional Court rejected his lawsuit for inadmissibility of the legal path. The Court held that a competency dispute only arises when both the court dismisses the suit and an administrative body declares itself incompetent in an individual administrative case, which was not met here. Consequently, the request was rejected as it did not address a genuine jurisdictional conflict between administrative and judicial bodies.
Regesto Legislator
Generato dall'IAart. 190 § 1 i 192 § 1 pkt 2 k.p.a.; A competency dispute between administrative bodies and courts arises only when the court rejects a lawsuit for inadmissibility of the legal path and an administrative body simultaneously declares itself incompetent in an individual administrative case.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 14 maja 1996 r.
III PO 10/96
Spór kompetencyjny powstaje wówczas, gdy w tej samej sprawie, między
tymi samymi stronami, sąd powszechny odrzucił pozew z powodu
niedopuszczalności drogi sądowej, a organ administracji, uznał się niewłaściwym
w indywidualnej sprawie podlegającej załatwieniu w drodze decyzji
administracyjnej ( art. 190 § 1 i 192 § 1 pkt 2 w zw. z art. 1 § 1 pkt 1 k.p.a.). Spór
kompetencyjny nie powstaje jeżeli strona zwracała się do organów administracji
wyłącznie w ramach postępowania skargowego (art. 2 i dział XIII k.p.a.).
Przewodniczący Sędzia SN: Andrzej Wróbel, Sędziowie SN: Józef Iwulski
(sprawozdawca), Andrzej Kijowski, przedstawiciel Ministerstwa Sprawiedliwości
Zdzisław Zaziemski, Przedstawiciel Ministra Spraw Wewnętrznych Beata Smal,
Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym, po rozpoznaniu w dniu 14
maja 1996 r. na posiedzeniu jawnym sprawy z wniosku Wirgiliusza O. o rozstrzygnięcie
sporu kompetencyjnego między Sądem Rejonowym w P.T. a Komendantem
Wojewódzkim Policji w P.T. o ustalenie organu właściwego do rozpoznania sprawy o
odszkodowanie.
p o s t a n o w i ł o:
odrzucić wniosek
Uzasadnienie
Wirgiliusz O., powołując się na art. 192 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania
administracyjnego wniósł o ustalenie Sądu Rejonowego w P.T. jako właściwego do
merytorycznego rozpoznania jego powództwa przeciwko Wojciechowi K.-Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w P.T.o uznanie wielokrotnego złamania prawa i zasądzenie odszkodowania oraz wniósł o odrzucenie postanowienia Sądu Rejonowego z dnia
26 lutego 1996 r.
Wnioskodawca podniósł, że w sprawie "złamania prawa" przez Komendanta
Policji w P.T. wystąpił z ponad 40 skargami, m.in. do Komendy Głównej Policji i Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, lecz żadna z nich nie została załatwiona zgodnie ze
stanem faktycznym i prawem. Wystąpił z pozwem do Sądu Rejonowego w P.T., lecz w
dniu 26 lutego 1996 r. uzyskał postanowienie "odrzucające jego prawo do sądu".
Wnioskodawca uważa, że Sąd Rejonowy niewłaściwie powołuje się na art. 2 § 2
Kodeksu postępowania cywilnego, gdyż przedmiotem pozwu nie są działania Komendanta Policji o charakterze decyzji administracyjnych, lecz inne działania.
Komendant Policji w P.T. wniósł o odrzucenie wniosku, gdyż w sprawie żaden
organ administracji nie uznał się niewłaściwym.
Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym ustaliło, że w pozwie z dnia
31 sierpnia 1995 r. Wirgiliusz O. wniósł o uznanie winnym Wojciecha K.-Komendanta
Policji w P.T. wielokrotnego złamania ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.
W piśmie z dnia 27 września 1995 r. wnioskodawca wniósł o rozszerzenie pozwu i
wprowadzenie do niego nowego żądania, zasądzenia od pozwanego Wojciecha K.
równowartości kwoty 415,95 guldenów holenderskich z tytułu rachunku za przymusowe
parkowanie złomu samochodu. Postanowieniem z dnia 26 lutego 1996 r, [...], Sąd Rejonowy w P.T. odrzucił pozew ze względu na niedopuszczalność drogi sądowej. Sąd
Rejonowy uznał, że pozew nie zawiera żądania rozpoznania sprawy cywilnej lecz
dotyczy "kwestii z zakresu stosunków prawa administracyjnego". Niespornym jest, że
wnioskodawca w trybie skargowym wielokrotnie przedstawiał zarzuty dotyczące
czynności Komendanta Policji w P.T.
Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym zważyło, co następuje:
Zgodnie z przepisami art. 190 § 1 i 192 § 1 pkt 2 k.p.a. negatywny spór kompetencyjny między organami administracji a sądami powstaje tylko wówczas, gdy w tej
samej sprawie i między tymi samymi stronami organy administracji uznają się niewłaściwymi, a sąd powszechny odrzuci pozew po przyjęciu niedopuszczalności drogi
sądowej (por. postanowienie kolegium kompetencyjnego z dnia 13 czerwca 1991 r., III
PO 7/91, OSNCP 1992 z. 6 poz. 113). Konieczna jest więc podmiotowa i przedmiotowa
tożsamość spraw rozpoznawanych w postępowaniu administracyjnym i sądowym.
Chodzi przy tym o postępowanie administracyjne określone przepisem art. 1 § 1 pkt 1
k.p.a., czyli o indywidualne sprawy rozstrzygane w drodze decyzji administracyjnych.
Zwrócenie się do organów administracji ze skargą w zasadzie nie wszczyna takiego
postępowania i jest regulowane przepisami k.p.a. dotyczącymi tego szczególnego trybu
postępowania (art. 2 i dział VIII k.p.a.).
W niniejszej sprawie wnioskodawca wystąpił z pozwem do sądu powszechnego i
ten odrzucił go przyjmując niedopuszczalność drogi sądowej. Jest to jednak dopiero
pierwszy z elementów powstania sporu kompetencyjnego. Dla jego zaistnienia
konieczne byłoby jeszcze aby w tej samej sprawie i między tymi samymi stronami organ
administracji uznał się niewłaściwym w sprawie indywidualnej, która podlegałaby
załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. Tego drugiego elementu koniecznego
dla zaistnienia sporu kompetencyjnego nie spełnia zwrócenie się do organów
administracji ze skargą, zwłaszcza jeżeli została ona w tym trybie załatwiona.
Kolegium Kompetencyjne nie wnika w prawidłowość postanowienia Sądu Rejonowego o odrzuceniu pozwu, zwłaszcza, że wnioskodawca nie wykorzystał możliwości jego zaskarżenia. Można jednak stwierdzić, że żądanie zasądzenia odszkodowania jest klasycznym przykładem sprawy z zakresu prawa cywilnego, a zgodnie
z art. 130 § 1 zd. drugie k.p.c. mylne oznaczenie pisma procesowego lub inne
oczywiste niedokładności nie stanowią przeszkody do nadania pismu biegu i
rozpoznania go we właściwym trybie. Postanowienie o odrzuceniu pozwu nie stwarza
powagi rzeczy osądzonej i wnioskodawca zawsze może ponownie wystąpić z
roszczeniem, co oczywiście nie oznacza jego zasadności.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Kolegium Kompetencyjnego, jeżeli
wniosek nie dotyczy rozstrzygnięcia sporu o właściwość między organami administracji
a sądami (a tak jest w istocie w rozpoznawanej sprawie), to podlega on odrzuceniu,
gdyż nie otwiera się droga postępowania przed Kolegium Kompetencyjnym przy Sądzie
Najwyższym (art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c. w związku z art. 195 k.p.a. - por. postanowienie z
dnia 29 marca 1995 r., III PO 4/95, OSNAPiUS 1995 nr 20 poz. 255 i postanowienie z
dnia 23 sierpnia 1995 r., III PO 13/95, OSNAPiUS 1996 nr 6 poz. 90). Biorąc to pod
rozwagę orzeczono jak w sentencji.