Supreme Court dismisses cassation as inadmissible due to lack of significant legal issues and obvious lack of merit.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ruling it inadmissible under Article 393 of the Civil Procedure Code. The plaintiff argued for compensation for occupational disease but failed to file the claim within the three-year limitation period after discovering the injury in 1995. The court determined that the appeal raised no significant legal questions or serious interpretative doubts, rendering the cassation obviously groundless.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 393 § 1, § 2 k.p.c.; The Supreme Court may refuse to accept a cassation appeal for consideration if the appealed judgment does not obviously violate rights, no significant legal issues exist, and the appeal is obviously groundless.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III PK 89/04
POSTANOWIENIE
Dnia 28 stycznia 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kwaśniewski
w sprawie z powództwa K. M.
przeciwko Lasom Państwowym Nadleśnictwu w M.
o rentę wyrównawczą,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 28 stycznia 2005 r.,
na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w L.
z dnia 9 czerwca 2004 r., sygn. akt III APa …/04,
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 393 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty
nie narusza prawa ani nie zachodzi nieważność postępowania (§ 2), Sąd
Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie
występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w
orzecznictwie sądów, a ponadto gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna (§ 1).
W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 393 §
2 k.p.c., a rozważenie sprawy pod kątem okoliczności z § 1 tego przepisu
uzasadnia odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania.
Podstawę zaskarżonego kasacją powoda wyroku stanowi ustalenie, że o
wszystkich okolicznościach szkody i o osobie zobowiązanej do jej naprawienia
(okolicznościach istotnych ze względu na dochodzone w sprawie roszczenie w
oparciu o art. 444 § 2 Kodeksu cywilnego), dowiedział się powód w 1995 r., w
którym nastąpiło zdarzenie powodujące u powoda chorobę zawodową, ustalenie z
tego względu niezdolności do pracy i ustalenie prawa do renty. W związku z tym, że
z pozwem wystąpił powód dopiero w lipcu 2001 r. Sąd rozpatrywał zarzut
przedawnienia dochodzonego roszczenia, które – stosownie do art. 442 § 1 k.c.
podlegało przedawnieniu trzyletniemu od dnia, w którym powód dowiedział się o
szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Blisko trzyletnie przekroczenie
tego terminu nie wynikało z żadnych szczególnych okoliczności i nie wchodzi w
rachubę sprzeczność z zasadami współżycia społecznego prawa strony pozwanej
do uchylenia się od zaspokojenia roszczenia przedawnionego (por. art. 117 § 2
k.c.).
W świetle, z jednej strony powyższych podstaw zaskarżonego wyroku, a z
drugiej podstawy kasacji ograniczonej do zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c.
(por. art. 39311 § 1 k.p.c.), postawienie w kasacji pytań o to, czy zasadne jest
uwzględnienie zarzutu przedawnienia i czy prawidłowo określono początek biegu
przedawnienia nie zawiera przedstawienia zagadnień prawnych, nie zawiera nawet
wskazania przepisów – jak należy sądzić przepisów prawa materialnego – których
postawione pytania dotyczą.
Z powyższych przyczyn postanowiono zgodnie z art. 393 § 1 i § 3 k.p.c.