Supreme Court dismisses severance claim when dismissal stems solely from employer's organizational restructuring.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the plaintiff's cassation appeal regarding a dismissal claim against the Agricultural Real Estate Agency. The plaintiff argued for severance pay based on a company regulation, claiming the dismissal was due to employer-initiated reasons. The court determined that the sole cause of dismissal was the employer's decision to refresh the workforce, which falls exclusively under employer-side reasons. Consequently, the statutory right to severance pay was not triggered, and the case was remanded for a new ruling on costs.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy o grupowych zwolnieniach; § 15 ust. 2 regulaminu wynagradzania: The right to severance pay under the collective dismissal act arises only when the sole cause of termination is unrelated to the employee, whereas compensation under internal regulations applies only when the cause relates to the employer.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III PK 83/06
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 grudnia 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Zbigniew Hajn
SSN Herbert Szurgacz
w sprawie z powództwa H. G.
przeciwko Agencji Nieruchomości Rolnych w W.
o odszkodowanie i odprawę pieniężną,
po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 6 grudnia 2006 r.,
skargi kasacyjnej powódki
od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w L. z dnia 18 lipca 2006 r.,
uchyla
zaskarżony
wyrok
i
sprawę
przekazuje
Sądowi
Okręgowemu w L. do ponownego rozpoznania i orzeczenia o
kosztach postępowania.
Uzasadnienie
Powódka H. G. w sprawie przeciwko Agencji Nieruchomości Rolnych w W. o
odszkodowanie i odprawę pieniężną wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu
Okręgowego w L. z dnia 18 lipca 2006 r. Zaskarżonym wyrokiem zmieniono wyrok
Sądu pierwszej instancji (zasądzający oba świadczenia) w ten sposób, że oddalono
powództwo.
Swe żądania powódka wywodzi z faktu odwołania jej ze stanowiska zastępcy
dyrektora Oddziału Terenowego strony pozwanej w L. Odprawy domagała się na
podstawie art. 8 w związku z art. 10 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych
zasadach
rozwiązywania
z
pracownikami
stosunków
pracy
z
przyczyn
niedotyczących pracowników (Dz. U. Nr 90, poz. 844 ze zm., dalej: ustawa o
grupowych zwolnieniach). Zdaniem powódki prawo do odszkodowania wynika z §
15 ust. 2 i3 obowiązującego u pozwanej regulaminu wynagradzania. Istotą sporu
jest interpretacja dwóch określeń będących przesłankami prawa do dochodzonych
świadczeń. Ustawa o grupowych zwolnieniach w art. 10 ust. 1 przyznaje prawo do
odprawy, gdy rozwiązanie umowy z pracownikiem nastąpiło wyłącznie z przyczyn
jego
niedotyczących,
natomiast
regulamin
wynagradzania
przewiduje
odszkodowanie w razie rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących
pracodawcy.
W skardze kasacyjnej powódka zarzuciła naruszenie art. 10 ust. 1 w związku
z art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy o grupowych zwolnieniach oraz § 15 ust. 2 regulaminu
wynagradzania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
1. Z przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o grupowych zwolnieniach wynika wprost,
że w razie rozwiązania stosunku pracy przez pracodawcę zatrudniającego co
najmniej 20 pracowników (co niespornie zachodzi w rozpoznawanej sprawie) z
przyczyn niedotyczących pracownika, to jeżeli przyczyny te były wyłącznym
powodem rozwiązania stosunku pracy, ma on prawo do odprawy z art. 8 tej ustawy.
Natomiast odnoszące się do powódki przepisy § 15 ust. 2 i 3 regulaminu
wynagradzania stanowią:
„2. Pracownikom Agencji, zatrudnionym na stanowiskach innych, niż wymienione w
ust. 1, w razie rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących pracodawcy, w
szczególności
zatrudnienia
wskutek
i
odszkodowawcze
zmian
likwidację
w
organizacyjnych
stanowisk
wysokości
pracy,
trzykrotności
powodujących
zmniejszenie
przysługuje
świadczenie
zasadniczego
wynagrodzenia
miesięcznego.
3. Świadczenia określone w ust. 1 i 2 przysługują niezależnie od świadczeń z tytułu
rozwiązani stosunku pracy, przewidzianych w odrębnych przepisach”.
2. Przyczyną odwołania powódki był zamiar strony pozwanej odmłodzenia
kadry przez zwalnianie pracowników mających możliwość przejścia na emeryturę,
do której prawo powódki ustalił ZUS dnia 9 listopada 2004 r.
3. Przyczyna ta leży wyłącznie po stronie pracodawcy. Sąd Najwyższy
podziela w tym zakresie pogląd tegoż Sądu wyrażony w wyroku z dnia 10
października 1990 r., I PR 319/90 (OSNCP 1992 nr 11, poz. 204), w którym
stwierdzono, że przez wyłączny powód uzasadniający rozwiązanie przez
pracodawcę stosunku pracy należy rozumieć sytuacje, w których bez jego
zaistnienia nie zostałaby podjęta indywidualna decyzja o zwolnieniu pracownika. W
rozpoznawanej sprawie dotyczy to decyzji pracodawcy o odmłodzeniu kadry
pracowników.
Z tego względu na podstawie art. 39815 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.