Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III PK 8/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal on procedural grounds, ruling it cannot define general legal terms.

Numero d'incarto III PK 8/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's cassation appeal against a lower court's refusal to restore the plaintiff to employment. The appellant argued that the lower court failed to properly assess whether a manager committed a serious breach of duties under Polish labor law. The court ruled that its role is limited to reviewing specific grounds for admissibility, not re-evaluating factual assessments or defining general legal concepts like 'serious breach'. Consequently, the appeal was rejected as it did not meet the criteria for Supreme Court intervention.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

art. 52 § 1 pkt 1 k.p.; art. 45 § 2 k.p.; art. 100 k.p.c.: The Supreme Court examines only grounds for admissibility and cannot redefine general legal terms or substitute lower courts' factual assessments.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation admissibility serious breach of duties managerial employees procedural prerequisites general legal terms labor law interpretation Supreme Court role

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 52 § 1 pkt 1 k.p.
Zarzucono naruszenie art. 52 § 1 pkt 1 k.p., 45 § 2 k.p., art.
art. 45 § 2 k.p.
art. 100 k.p.c.
52 § 1 pkt 1 k.p., 45 § 2 k.p., art. 100 k.p.c. W
art. 52 § 1 pkt 1 k.p
Zarzucono naruszenie art. 52 § 1 pkt 1 k.p., 45 § 2 k.p., art.
art. 100 k.p.c
52 § 1 pkt 1 k.p., 45 § 2 k.p., art. 100 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z 16 maja 2008 r., I UK 16/08
i ich uzasadnienie (postanowienie SN z 16 maja 2008 r., I UK 16/08, LexPolonica nr
postanowienie SN z 29 stycznia 2011 r., I UK 295/10
publiczny (postanowienie SN z 29 stycznia 2011 r., I UK 295/10, niepubl.).
postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99
w rozwój prawa i jurysprudencji (postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99,
postanowienie SN z 29 października 2009 r., III CZP 74/09
postanowienie SN z 29 października 2009 r., III CZP 74/09, LEX nr 551887).
postanowienie SN z 14 lipca 2004 r., II PK 139/04
postanowienie SN z 5 listopada 2008 r., III SK 22/08
postanowienie SN z 12 marca 2014 r., II PK 270/13
I UK 16/08
i ich uzasadnienie (postanowienie SN z 16 maja 2008 r., I UK 16/08, LexPolonica nr
I UK 295/10
publiczny (postanowienie SN z 29 stycznia 2011 r., I UK 295/10, niepubl.).
III CZP 74/09
Supreme Court refused to determine the value of a co-ownership share in a housing cooperative right due to lack of legal basis.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III PK 8/14

POSTANOWIENIE

Dnia 8 maja 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Bogusław Cudowski

w sprawie z powództwa M. K.

przeciwko (…) Bank (…) Spółce Akcyjnej w W.

o przywrócenie do pracy, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 8 maja 2014 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S.

z dnia 13 września 2013 r., sygn. akt VI Pa (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i

przyznaje od strony pozwanej na rzecz strony powodowej 120 zł

(sto

dwadzieścia)

tytułem

zwrotu

kosztów

postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Pozwana wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w S. z 13

września 2013 r.

Zarzucono naruszenie art. 52 § 1 pkt 1 k.p., 45 § 2 k.p., art. 100 k.p.c. W

ocenie skarżącej w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, które

przedstawiono w formie następującego pytania: „czy w przypadku osób na

stanowisku kierowniczym można mówić o ciężkim naruszeniu podstawowych

obowiązków pracowniczych w rozumieniu art. 52 § 1 pkt 1 k.p. nie tylko wówczas,

gdy świadomie lub z rażącym niedbalstwem naruszają określone procedury, ale

również gdy stopień niedbalstwa jest niższy niż rażące, w szczególności, jeśli

zaniedbanie pracownika istotnie zagraża interesom pracodawcy”.

W dalszej części skargi stwierdzono również, że dotyczy to: „określenia, czy

o ciężkim naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych można mówić

wówczas, gdy pracownik świadomie dokonuje złamania obowiązujących przepisów,

czy reguł, czy również wówczas, gdy do złamania takich reguł dochodzi w sytuacji,

gdy pracownik dopuszcza się takiego zachowania poprzez swoje zaniedbanie,

którego nie był świadomy”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze

okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne

i ich uzasadnienie (postanowienie SN z 16 maja 2008 r., I UK 16/08, LexPolonica nr

3058328). Ma to ma umożliwić wybór jedynie takich spraw, które powinny zostać

rozpoznane przez organ najwyższego szczebla sądownictwa ze względu na interes

publiczny (postanowienie SN z 29 stycznia 2011 r., I UK 295/10, niepubl.).

Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest bowiem ochrona interesu

publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego

w rozwój prawa i jurysprudencji (postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99,

OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147).

Zadaniem Sądu Najwyższego nie jest zastępowanie sądów powszechnych w

orzekaniu,

poprzez

dokonywanie

zwykłej,

przynależnej

każdemu

sądowi

interpretacji przepisów, z wykorzystaniem wiedzy, jaką niosą same przepisy oraz

ich rozumienie w dotychczasowym orzecznictwie i doktrynie prawa (przykładowo

postanowienie SN z 29 października 2009 r., III CZP 74/09, LEX nr 551887).

Skarżący sam we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powołał orzeczenia,

które wskazują, w jaki sposób oceniać naruszenia podstawowych obowiązków

pracowników na kierowniczych stanowiskach.

W

orzecznictwie

przyjmuje

się,

że

pojęcie

„ciężkiego

naruszenia

podstawowych obowiązków pracowniczych” w art. 52 § 1 pkt 1 k.p. jest klauzulą

generalną i nie ma możliwości wyjaśnienia tego pojęcia w taki sposób, aby w

każdej sprawie subsumcja stanu faktycznego do określeń „ciężkie naruszenie” oraz

„podstawowe obowiązki pracownicze” nie budziła wątpliwości (zob. postanowienie

SN z 14 lipca 2004 r., II PK 139/04, niepubl.).

Wiąże się to z rolą Sądu Najwyższego w systemie wymiaru sprawiedliwości

w RP. Skarżący, udowadniając spełnienie przesłanek przedsądu nie może

domagać się od Sądu Najwyższego, aby zastępował ogólne klauzule (zwroty

niedookreślone) przez opis sytuacji wyczerpujących te klauzule (postawienie SN z

5 listopada 2008 r., III SK 22/08, niepub.).

Sąd Najwyższy orzekł tak samo w sprawie II PK 270/13, w niemal

identycznym stanie faktycznym (postanowienie SN z 12 marca 2014 r.).

Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.