Supreme Court dismisses cassation appeal on procedural grounds, ruling it cannot define general legal terms.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defendant's cassation appeal against a lower court's refusal to restore the plaintiff to employment. The appellant argued that the lower court failed to properly assess whether a manager committed a serious breach of duties under Polish labor law. The court ruled that its role is limited to reviewing specific grounds for admissibility, not re-evaluating factual assessments or defining general legal concepts like 'serious breach'. Consequently, the appeal was rejected as it did not meet the criteria for Supreme Court intervention.
Regesto Legislator
Generato dall'IAart. 52 § 1 pkt 1 k.p.; art. 45 § 2 k.p.; art. 100 k.p.c.: The Supreme Court examines only grounds for admissibility and cannot redefine general legal terms or substitute lower courts' factual assessments.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III PK 8/14
POSTANOWIENIE
Dnia 8 maja 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Bogusław Cudowski
w sprawie z powództwa M. K.
przeciwko (…) Bank (…) Spółce Akcyjnej w W.
o przywrócenie do pracy, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 8 maja 2014 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S.
z dnia 13 września 2013 r., sygn. akt VI Pa (…),
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i
przyznaje od strony pozwanej na rzecz strony powodowej 120 zł
(sto
dwadzieścia)
tytułem
zwrotu
kosztów
postępowania
kasacyjnego.
Uzasadnienie
Pozwana wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w S. z 13
września 2013 r.
Zarzucono naruszenie art. 52 § 1 pkt 1 k.p., 45 § 2 k.p., art. 100 k.p.c. W
ocenie skarżącej w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, które
przedstawiono w formie następującego pytania: „czy w przypadku osób na
stanowisku kierowniczym można mówić o ciężkim naruszeniu podstawowych
obowiązków pracowniczych w rozumieniu art. 52 § 1 pkt 1 k.p. nie tylko wówczas,
gdy świadomie lub z rażącym niedbalstwem naruszają określone procedury, ale
również gdy stopień niedbalstwa jest niższy niż rażące, w szczególności, jeśli
zaniedbanie pracownika istotnie zagraża interesom pracodawcy”.
W dalszej części skargi stwierdzono również, że dotyczy to: „określenia, czy
o ciężkim naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych można mówić
wówczas, gdy pracownik świadomie dokonuje złamania obowiązujących przepisów,
czy reguł, czy również wówczas, gdy do złamania takich reguł dochodzi w sytuacji,
gdy pracownik dopuszcza się takiego zachowania poprzez swoje zaniedbanie,
którego nie był świadomy”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze
okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne
i ich uzasadnienie (postanowienie SN z 16 maja 2008 r., I UK 16/08, LexPolonica nr
3058328). Ma to ma umożliwić wybór jedynie takich spraw, które powinny zostać
rozpoznane przez organ najwyższego szczebla sądownictwa ze względu na interes
publiczny (postanowienie SN z 29 stycznia 2011 r., I UK 295/10, niepubl.).
Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest bowiem ochrona interesu
publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego
w rozwój prawa i jurysprudencji (postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99,
OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147).
Zadaniem Sądu Najwyższego nie jest zastępowanie sądów powszechnych w
orzekaniu,
poprzez
dokonywanie
zwykłej,
przynależnej
każdemu
sądowi
interpretacji przepisów, z wykorzystaniem wiedzy, jaką niosą same przepisy oraz
ich rozumienie w dotychczasowym orzecznictwie i doktrynie prawa (przykładowo
postanowienie SN z 29 października 2009 r., III CZP 74/09, LEX nr 551887).
Skarżący sam we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powołał orzeczenia,
które wskazują, w jaki sposób oceniać naruszenia podstawowych obowiązków
pracowników na kierowniczych stanowiskach.
W
orzecznictwie
przyjmuje
się,
że
pojęcie
„ciężkiego
naruszenia
podstawowych obowiązków pracowniczych” w art. 52 § 1 pkt 1 k.p. jest klauzulą
generalną i nie ma możliwości wyjaśnienia tego pojęcia w taki sposób, aby w
każdej sprawie subsumcja stanu faktycznego do określeń „ciężkie naruszenie” oraz
„podstawowe obowiązki pracownicze” nie budziła wątpliwości (zob. postanowienie
SN z 14 lipca 2004 r., II PK 139/04, niepubl.).
Wiąże się to z rolą Sądu Najwyższego w systemie wymiaru sprawiedliwości
w RP. Skarżący, udowadniając spełnienie przesłanek przedsądu nie może
domagać się od Sądu Najwyższego, aby zastępował ogólne klauzule (zwroty
niedookreślone) przez opis sytuacji wyczerpujących te klauzule (postawienie SN z
5 listopada 2008 r., III SK 22/08, niepub.).
Sąd Najwyższy orzekł tak samo w sprawie II PK 270/13, w niemal
identycznym stanie faktycznym (postanowienie SN z 12 marca 2014 r.).
Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.