Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III PK 74/10 Generato dall'IA

Appeal dismissed: Employee cannot challenge termination if they failed to sue within seven days, even if employer misclassified the relationship.

Numero d'incarto III PK 74/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a teacher who sought to establish an employment relationship based on appointment rather than a contract. The plaintiff argued the employer incorrectly treated her as a contract employee, but the court found she failed to file a lawsuit within the strict seven-day deadline required to challenge the termination. Consequently, the termination became final and irrevocable, rendering her request to declare the termination invalid inadmissible due to lack of legal interest.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 264 § 1 k.p.; Art. 189 k.p.c.: The principle of res judicata regarding the effects of a defective termination of an employment contract applies only upon the employee's request to the court; if the employee fails to file a lawsuit within the seven-day period specified in Art. 264 § 1 k.p., they lose the right to question the consequences of the termination regardless of the employer's misclassification of the relationship.

Parole chiave

Generato dall'IA
termination of employment seven-day deadline res judicata effects misclassification of contract lack of legal interest inadmissible claim cassation appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 264 § 1 k.p.
odwołania wniesionego w terminie określonym w art. 264 § 1 k.p., lecz ich skutkiem
Art. 189 k.p.c.
istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a mianowicie: (-) art. 189 k.p.c. w związku z art.
Art. 398 § 14 k.p.c.
art. 39814 k.p.c., a o kosztach postępowania kasacyjnego - na podstawie art.
Art. 98 § 1 k.p.c.
39814 k.p.c., a o kosztach postępowania kasacyjnego - na podstawie art. 98 § 1
art. 45 k.p
pracę tylko na żądanie pracownika wyrażone przez wystąpienie do sądu z roszczeniami określonymi w art. 45 k.p.
art. 264 § 1 k.p
odwołania wniesionego w terminie określonym w art. 264 § 1 k.p., lecz ich skutkiem
art. 265 § 1 k.p
tym samym Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, iż brak jest podstaw do przywrócenia tego terminu na podstawie art. 265 § 1 k.p.
art. 264 k.p
Sąd Okręgowy wskazał, że niedochowanie przez pracownika terminów zaskarżenia, o których stanowi art. 264 k.p.,
art. 385 k.p.c
podstawie art. 385 k.p.c.
art. 45 § 1 k.p
roszczeń, o jakich mowa w art. 45 § 1 k.p.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I PKN 45/00
wyrok z 26 września 2000 r., I PKN 45/00, niepublikowany).
I PK 686/03
Najwyższego z dnia 21 października 2004 r., I PK 686/03, LEX nr 532130).
I PK 250/05
Supreme Court allows appeal against dismissal of claim to correct employment certificate under Civil Procedure Code.
I PK 270/05
539; 9 maja 2006 r., I PK 270/05, OSNP 2007 nr 9-10, poz.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 19 maja 2011 r.

III PK 74/10

Zasada wzruszalności skutków wadliwego wypowiedzenia umowy o

pracę tylko na żądanie pracownika wyrażone przez wystąpienie do sądu z roszczeniami określonymi w art. 45 k.p. odnosi się także do wypowiedzenia w sytuacji, w której pracodawca błędnie uznał, że stosunek pracy opiera się na umowie o pracę, podczas gdy ma on charakter stosunku z mianowania.

Przewodniczący SSN Andrzej Wróbel, Sędziowie SN: Zbigniew Hajn (sprawozdawca), Roman Kuczyński.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 maja

2011 r. sprawy z powództwa Anny K. przeciwko Zespołowi Szkół Kształcenia Ustawicznego w K. o ustalenie istnienia stosunku pracy, na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krośnie z dnia 21 kwietnia 2010 r. […]

1. o d d a l i ł skargę kasacyjną,

2. zasądził od powódki na rzecz strony pozwanej 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym,

3. przyznał adwokatowi Dariuszowi F. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego

w Krośnie kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł zwiększoną o 23% podatku VAT tytułem

kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie

W pozwie z dnia 9 października 2009 r. skierowanym przeciwko Zespołowi

Szkół Kształcenia Ustawicznego w K. powódka Anna K. domagała się ustalenia, że

od 1 września 2004 r. pozostaje w stosunku pracy na podstawie mianowania u pozwanego i ustalenia, że rozwiązanie z nią umowy o pracę pismem z 15 maja 2009 r.

z zachowaniem 3-miesięcznego okresu wypowiedzenia jest nieważne z mocy prawa.

Ponadto powódka wniosła o zasądzenie kosztów procesu od pozwanego na jej

rzecz.

W odpowiedzi na pozew strona pozwana Zespół Szkół Kształcenia Ustawicznego w K. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych.

Sąd Rejonowy w Krośnie wyrokiem z 10 grudnia 2009 r. oddalił powództwo i

odstąpił od obciążenia powódki kosztami procesu. Sąd ustalił, że powódka zawarła z

pozwanym umowę o pracę na czas określony od 1 września 2004 r. do 31 sierpnia

2005 r. na stanowisku nauczyciela języka niemieckiego w pełnym wymiarze czasu

pracy. Następnie, 1 września 2005 r., strony zawarły umowę o pracę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze godzin zajęć dydaktycznych. Pismem z 15 maja 2009 r.

pozwany rozwiązał z powódką umowę o pracę, z zachowaniem trzymiesięcznego

okresu wypowiedzenia na dzień 31 sierpnia 2009 r., w związku ze zmianami organizacyjnymi powodującymi zmniejszenie liczby oddziałów w szkole ponadgimnazjalnej

dla młodzieży i wynikający stąd brak możliwości dalszego zatrudniania powódki.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji wskazana w wypowiedzeniu umowy o pracę

podstawa rozwiązania z powódką umowy, tj. zmiany organizacyjne powodujące

zmniejszenie liczby oddziałów w szkole, umożliwia pracodawcy rozwiązanie umowy o

pracę zarówno z nauczycielem mianowanym na podstawie art. 20 ustawy - Karta

Nauczyciela, jak i z nauczycielem zatrudnionym na podstawie umowy o pracę na

czas nieokreślony. Obydwie te grupy pracownicze mogą kwestionować wypowiedzenie stosunku pracy w sposób przewidziany w przepisach prawa pracy, na podstawie

odwołania wniesionego w terminie określonym w art. 264 § 1 k.p., lecz ich skutkiem

nie może być stwierdzenie nieważności rozwiązania stosunku pracy. Rozwiązanie

przez pozwanego stosunku pracy z powódką jest ważne, bowiem jego dokonanie z

przyczyn organizacyjnych jest szczególną podstawą wymienioną w art. 20 ust. 1 pkt

2 Karty Nauczyciela i dotyczy zarówno nauczyciela zatrudnionego na podstawie mianowania, jak i na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. Bez badania podstawy zatrudnienia powódki jej żądanie ustalenia nieważności rozwiązania umowy o

pracę należało więc uznać za nieuzasadnione, a ponieważ powództwo zostało wytoczone znacznie po upływie siedmiodniowego terminu z art. 264 § 1 k.p., to nie wchodzi w grę również przywrócenie powódki do pracy na poprzednich warunkach. W

opinii Sądu także żądanie ustalenia istnienia nadal jej zatrudnienia na podstawie

mianowania nie może zostać uwzględnione, bowiem, jak przesądzono, powódka od

1 września 2009 r. nie jest już pracownicą pozwanego. Natomiast, skoro powódka

żądała w pozwie ustalenia, że jest nadal zatrudniona u pozwanego na podstawie

mianowania, to ewentualne orzeczenie, że była ona w określonym czasie zatrudniona przez pozwanego na takiej podstawie wyszłoby ponad żądanie.

Powyższy wyrok zaskarżyła apelacją powódka, wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie jej roszczenia ustalenia istnienia stosunku

pracy na podstawie mianowania w okresie świadczenia pracy powódki u pozwanego

od 1 września 2005 r. (ewentualnie od 1 września 2004 r.) do 31 sierpnia 2009 r.

oraz dopuszczenia jej do pracy, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji.

Sąd Okręgowy wyrokiem zaskarżonym rozpoznawaną skargą kasacyjną oddalił apelację i odstąpił od obciążenia powódki kosztami procesu za drugą instancję.

Sąd podkreślił, że stan faktyczny jest w przedmiotowej sprawie bezsporny, natomiast

przedmiotem rozważań może być ocena prawna kwestii istnienia i zakończenia stosunku pracy między stronami. Powódka, mająca stopień nauczyciela dyplomowanego, zawarła z pozwanym umowę o pracę początkowo na czas określony, a następnie

na czas nieokreślony na stanowisku nauczyciela języka niemieckiego, a umowa ta

była przez strony realizowana do czasu wypowiedzenia powódce umowy o pracę

przez pracodawcę z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. Powódka, która otrzymała wypowiedzenie umowy o pracę w dniu 15 maja 2009 r., nie odwołała się od niego do sądu pracy, lecz w początkowych dniach sierpnia 2009 r.

podjęła korespondencję z dyrektorem pozwanego Zespołu Szkół w celu „anulowania”

dokonanego jej wypowiedzenia umowy o pracę. W tej sytuacji nie można przyjąć, że

powódka nie ponosi winy w przekroczeniu terminu określonego w art. 264 § 1 k.p., a

tym samym Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, iż brak jest podstaw do przywrócenia tego terminu na podstawie art. 265 § 1 k.p. Przedmiotem rozpoznania Sądu

pierwszej instancji, zgodnie z żądaniem powódki zawartym w pkt 2 pozwu, była kwestia rozwiązania z nią umowy o pracę za wypowiedzeniem. Zasadność tego wypowiedzenia powódka winna kwestionować w trybie przewidzianym w art. 264 § 1 k.p.,

tj. złożyć odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę w określonym w tym przepisie

terminie. Natomiast określone przez nią roszczenie o ustalenie nieważności rozwiązania umowy o pracę (bądź ustalenie innego skutku prowadzącego do dalszego

trwania stosunku pracy) nie może być skutecznie dochodzone, bowiem stanowiłoby

obejście obowiązujących przepisów prawa pracy w zakresie zaskarżalności w okre-

ślonym czasie pewnych aktów zachowań pracodawcy, takich jak rozwiązanie (ustanie) stosunku pracy lub odmowa jego nawiązania. Sąd Okręgowy wskazał, że niedochowanie przez pracownika terminów zaskarżenia, o których stanowi art. 264 k.p.,

zawsze prowadzi do oddalenia powództwa, bez względu na to, czy rozwiązanie

umowy o pracę przez pracodawcę było zgodne z prawem lub uzasadnione. Przesądzenie o braku podstaw do przywrócenia uchybionego terminu zaskarżenia decyzji

pracodawcy rozwiązującej stosunek pracy z pracownikiem wystarczy i prowadzi do

oddalenia powództwa, którego sąd pracy nie mógłby uwzględnić nawet wówczas,

gdyby następnie ustalił, że rozwiązanie stosunku pracy było nieuzasadnione, nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa lub stanowiło jego nadużycie (tak: wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 21 października 2004 r., I PK 686/03, LEX nr 532130). Bez znaczenia zatem na obecnym etapie postępowania były podnoszone przez powódkę w

apelacji okoliczności związane z rozwiązaniem z nią umowy o pracę, w szczególności zaś niedochowanie odpowiedniej procedury doboru pracowników do zwolnienia,

brak określenia kryteriów ich oceny, brak konsultacji itd., zmierzające do wykazania

niezgodności z prawem tego działania pracodawcy. Kwestie zasadności rozwiązania

z powódką umowy o pracę i zgodności z prawem nie podlegają już na obecnym etapie sprawy ocenie sądu pracy z powodu uchybienia przez powódkę terminowi do

złożenia odwołania.

Sąd zgodził się także z oceną Sądu pierwszej instancji, że powódka nie ma interesu prawnego w ustaleniu istnienia stosunku pracy u pozwanego na podstawie

mianowania. Z uwagi bowiem na niemożność kwestionowania zasadności rozwiązania z powódką umowy o pracę stosunek pracy definitywnie uległ rozwiązaniu z dniem

31 sierpnia 2009 r. Z punktu widzenia przysługujących powódce praw pracowniczych

u kolejnych możliwych pracodawców, ewentualnie z uwagi na możliwe uprawnienia

emerytalne nie ma znaczenia rodzaj umowy o pracę, na podstawie której powódka

wykonywała pracę u pozwanego, w szczególności czy była to umowa o pracę na

czas nieokreślony, czy „umowa o pracę na podstawie mianowania”. Ani wskazane

przez powódkę nieokreślone względy praworządności, ani potrzeba usunięcia stanu

niepewności wynikającego z zakończonego już stosunku prawnego, ani niekonkretne

zasady współżycia społecznego nie uzasadniają wszczęcia i kontynuowania postępowania o ustalenie istnienia stosunku pracy na podstawie mianowania. Powództwo

o ustalenie prawa lub stosunku prawnego jest możliwe tylko wówczas, gdy interes

prawny wynika z bezpośredniego zagrożenia prawa powoda. O interesie prawnym

może być mowa tylko wówczas, gdy w danej sytuacji prawnej powód wykaże potrzebę prawną w ustaleniu jakiegoś prawa lub stosunku prawnego. Jeżeli natomiast z

prawa przedmiotowego nie wynika, że powód ma taką potrzebę dokonania ustaleń,

to wyrok ustalający jest zbyteczny. Prawa powódki w żaden bezpośredni sposób nie

pozostają zagrożone, bowiem stosunek prawny między stronami ustał i zasadność

jego rozwiązania nie może być obecnie kwestionowana, a ustalenie trwania stosunku

pracy na podstawie mianowania w okresie od 1 września 2005 r. (ewentualnie od 1

września 2004 r.) do 31 sierpnia 2009 r. lub brak takiego ustalenia nie wpływa w żaden sposób na sytuację prawną powódki jako pracownika lub emeryta. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy apelację powódki jako nieuzasadnioną oddalił na

podstawie art. 385 k.p.c.

W skardze kasacyjnej, odniesionej do całości wyroku Sądu Okręgowego, powódka, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, zarzuciła temu wyrokowi

obrazę art. 264 § 1 k.p. w związku z art. 91 c ust. 1 Karty Nauczyciela, przez błędną

jego wykładnią, polegającą na przyjęciu, że ustanowiony w nim siedmiodniowy termin

dochodzenia roszczeń znajduje zastosowanie do każdego roszczenia pracownika

wynikającego z wadliwego rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy, podczas

gdy taka wykładnia art. 264 § 1 k.p. pozostaje w ewidentnej sprzeczności z interpretacją tego przepisu przyjętą przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 października

1990 r., I PR 273/90, a zaaprobowaną wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2002 r., I PKN 16/01 73/90, zgodnie z którą termin ten odnosi się wyłącznie do

roszczeń, o jakich mowa w art. 45 § 1 k.p.

Powódka zarzuciła także obrazę przepisów prawa procesowego mogącej mieć

istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a mianowicie: (-) art. 189 k.p.c. w związku z art. 10

ust 5 i 5a, w związku z art. 20 ust. 1 pkt. 2 Karty Nauczyciela, przez niczym nieuzasadnione przyjęcie, że upadł jej interes prawny w ustaleniu istnienia w przeszłości

stosunku pracy na podstawie mianowania po stwierdzeniu przez Sąd jego definitywnego rozwiązania, podczas gdy wyartykułowania wymaga fakt, a co pomija zupełnie

w swych wywodach tak Sąd pierwszej jak i Sąd drugiej instancji, że interes prawny

pracownika w ustaleniu istnienia stosunku pracy na podstawie art. 189 k.p.c. z reguły

nie wyczerpuje się w możliwości dochodzenia świadczeń należnych z tego stosunku

prawnego. Interes prawny może mieć również charakter niemajątkowy. Decydujące

znaczenie ma w tym przypadku szczególny charakter realizowanego stosunku pracy

określający osobiste przymioty (kwalifikacje zawodowe) pracownika (por. wyroki

Sądu Najwyższego z: dnia 2 czerwca 2006 r., I PK 250/05; dnia 5 grudnia 2002 r., I

PKN 629/01; dnia 29 marca 2001 r., I PKN 333/00); (-) art. 469 k.p.c. w ten sposób,

że Sąd nie wykazał dbałości o interesy pracownika oraz nie dokonał oceny legalności

czynności pracodawcy w aspekcie wykonywania prawa podmiotowego, (por. wyrok

Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 1997 r., I PKN 161/97), co miało doniosły skutek

prawny dla powódki, ambitnej nauczycielki wykonującej wzorowo swoje obowiązki

służbowe, w postaci odebrania jej najważniejszych gwarantowanych ustawowo

uprawnień.

Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku przez jego uchylenie oraz o

zmianę wyroku Sądu pierwszej instancji i w konsekwencji przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji w całości do ponownego rozpoznania przy uwzględnieniu

kosztów postępowania kasacyjnego jako części kosztów postępowania w sprawie

oraz o zasądzenie kosztów udzielonej, a nieopłaconej przez powódkę pomocy prawnej z urzędu.

W odpowiedzi na skargę strona pozwana wniosła o jej oddalenie i orzeczenie

o kosztach postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona. Sąd Okręgowy, a wcześniej Sąd Rejonowy,

słusznie przypisał decydujące znaczenie kwestii skuteczności wypowiedzenia przez

pozwanego w dniu 15 maja 2009 r. umowy o pracę z powódką. Zdaniem skarżącej

wypowiedzenie to było nieważne, skoro nieważna była jej umowa o pracę (z 1 września 2005 r., jak można przypuszczać, bo skarżąca tego wyraźnie nie wskazuje) jako

zawarta w sytuacji, w której, zgodnie z art. 10 ust. 5 Karty Nauczyciela został nawiązany z mocy prawa stosunek pracy z mianowania. Pogląd ten jest nietrafny. Nawet

gdyby uznać, co nie było przedmiotem rozważań Sądów w niniejszej sprawie, że na

podstawie art. 10 ust. 5a Karty Nauczyciela nastąpiło przekształcenie umownego

stosunku pracy powódki w stosunek pracy z mianowania, to nie ulega wątpliwości

samo istnienie stosunku pracy w dacie wypowiedzenia. Bezsporny jest również fakt

złożenia przez pracodawcę oświadczenia woli o wypowiedzeniu. W tej sytuacji bez

żadnej wątpliwości nastąpiło wypowiedzenie przez pracodawcę istniejącego stosunku pracy. Wobec tego należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego kardynalną regułą prawa pracy jest możliwość wzruszenia

skutków prawnych wadliwego wypowiedzenia, tj. wypowiedzenia nieuzasadnionego

lub naruszającego przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, wyłącznie na drodze sądowej, uruchamianej przez odwołanie się pracownika do sądu rejonowego - sądu

pracy (art. 44 i 45 k.p.), w kodeksowym terminie prawa materialnego 7 dni od dnia

doręczenia mu pisma wypowiadającego umowę o pracę (art. 264 § 1 k.p.). Oznacza

to, że wadliwe wypowiedzenie jest czynnością prawną zaskarżalną, niekiedy określaną jako względnie bezskuteczną, ale nie jest działaniem bezskutecznym samoistnie, ponieważ bez jego zaskarżenia w kodeksowym terminie do sądu pracy, także

wadliwe wypowiedzenie doprowadza do skutecznego rozwiązania stosunku pracy z

upływem okresu wypowiedzenia. W szczególności wskazana zasada oznacza niedopuszczalność stosowania sankcji bezwzględnej nieważności wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę. Zasada wzruszalności skutków wadliwego wypowiedzenia

umowy o pracę tylko na żądanie pracownika wyrażone przez wystąpienie przez

niego do sądu z roszczeniami określonymi w art. 45 k.p. odnosi się do wadliwości

wynikających z niezasadności wypowiedzenia, z naruszenia przepisów dotyczących

współdziałania ze związkami zawodowymi, ochrony szczególnej, niezachowania pisemnej formy wypowiedzenia, jak i z niewłaściwej reprezentacji pracodawcy (zob.

wyroki Sądu Najwyższego z: 13 grudnia 1996 r., I PKN 41/96, OSNAPiUS 1997 nr

15, poz. 268; 7 marca 1997 r., I PKN 33/97, OSNAPiUS 1997 nr 22 poz. 431; 17 listopada 1997 r., I PKN 351/97, OSNAPiUS 1998 nr 17, poz. 501; 16 maja 1997 r., I

PKN 170/97, OSNAPiUS 1998 nr 8, poz. 239; 22 kwietnia 1998 r., I PKN 58/98,

OSNAPiUS 1999, nr 8, poz. 280; 16 czerwca 1999 r., I PKN 117/99, OSNAPiUS

2000 nr 17, poz. 646; 11 maja 1999 r., I PKN 662/98, OSNAPiUS 2000 nr 14, poz.

539; 9 maja 2006 r., I PK 270/05, OSNP 2007 nr 9-10, poz. 125). Należy ją również

odnieść do wypowiedzenia stosunku pracy w sytuacji, w której pracodawca błędnie

uznał, że stosunek ten opiera się na umowie o pracę, podczas, gdy w świetle przepisów prawa ma on charakter stosunku pracy z mianowania. W takim przypadku pracownik, dochodząc roszczeń określonych w art. 45 k.p., może kwestionować zastosowanie do niego przez pracodawcę przepisów o wypowiedzeniu umownego stosunku pracy zamiast przepisów dotyczących wypowiedzenia stosunku pracy z mianowania, jeśli miało to znaczenie dla jego sytuacji prawnej. Nieodwołanie się przez pracownika do sądu pracy w siedmiodniowym terminie wskazanym w art. 264 § 1 k.p.

pozbawia go, z zastrzeżeniem art. 265 k.p., możliwości kwestionowania skutków

rozwiązania stosunku pracy bez względu na wadliwości wypowiedzenia. Jak wynika

z wiążących Sąd Najwyższy ustaleń faktycznych przyjętych w podstawie zaskarżonego wyroku, powódka nie odwołała się skutecznie od wypowiedzenia umowy o

pracę. W związku z tym jej stosunek pracy z pozwanym pracodawcą uległ rozwiązaniu. W tym stanie rzeczy jej żądanie ustalenia nieważności rozwiązania z nią stosunku pracy jest niezasadne. Jak wyżej wskazano, pracownik w sytuacji będącej przedmiotem sporu nie może skutecznie żądać uznania nieważności wypowiedzenia, ponieważ takie roszczenie mu nie przysługuje. Nie może być więc mowy o istnieniu

interesu prawnego w takim ustaleniu. Uznanie dopuszczalności takiego roszczenia

prowadziłoby, jak trafnie wskazał Sąd Okręgowy, do obejścia obowiązujących przepisów prawa pracy w zakresie zaskarżalności wypowiedzenia stosunku pracy. Z tych

względów, związany ze wskazanym wyżej żądaniem powódki zarzut naruszenia art.

264 § 1 k.p. i art. 189 k.p.c., okazał się nieuzasadniony. Należy też zaznaczyć, że

wbrew twierdzeniu skargi, Sąd Okręgowy nie utożsamił żądania powódki dotyczącego ustalenia nieważności wypowiedzenia z roszczeniami z art. 45 § 1 k.p. i nie przyjął, że powództwo w zakresie rozważanego żądania podlegało oddaleniu z powodu

przekroczenia przez powódkę siedmiodniowego terminu z art. 264 § 1 k.p. na jego

złożenie, lecz uznał słusznie, że nieodwołanie się przez powódkę od wypowiedzenia

stosunku pracy w tym terminie spowodowało niedopuszczalność rozpatrywania jej

roszczeń związanych z rozwiązaniem stosunku pracy w niniejszej sprawie.

Trafnie też Sąd Okręgowy przyjął, że powódka nie miała także interesu prawnego w żądaniu ustalenia, iż pozostaje z pozwanym w stosunku pracy na podstawie

mianowania. Należy wskazać, że w sytuacji, gdy jak ustalono, stosunek pracy z powódką uległ definitywnemu rozwiązaniu i nie istnieje stan niepewności w tej kwestii,

to wykluczone jest istnienie interesu prawnego w ustaleniu istnienia stosunku pracy

(zob. wyrok z 26 września 2000 r., I PKN 45/00, niepublikowany). Powódka żądała

bowiem w pozwie ustalenia, że stosunek pracy z mianowania istnieje nadal, a nie że

istniał on w określonym czasie. Z tego względu, jak trafnie wskazał Sąd pierwszej

instancji w zaakceptowanych przez Sąd odwoławczy rozważaniach prawnych, wydanie przez sąd orzeczenia dotyczącego ustalenia istnienia takiego stosunku w określonym czasie w przeszłości byłoby wyjściem poza żądanie pozwu. Treści tego żądania nie mogły już zmienić, jako zgłoszone dopiero w apelacji, modyfikacje powództwa polegające na żądaniu ustalenia istnienia stosunku pracy na podstawie

mianowania w okresie od 1 września 2005 r. (ewentualnie od 1 września 2004) do 31

sierpnia 2009 r. Należy też dodać, że takie żądanie stało w sprzeczności logicznej z

kolejnym zmodyfikowanym żądaniem orzeczenia o dopuszczeniu powódki do pracy u

pozwanego.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie

art. 39814 k.p.c., a o kosztach postępowania kasacyjnego - na podstawie art. 98 § 1

k.p.c.