Appeal dismissed: Employee cannot challenge termination if they failed to sue within seven days, even if employer misclassified the relationship.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a teacher who sought to establish an employment relationship based on appointment rather than a contract. The plaintiff argued the employer incorrectly treated her as a contract employee, but the court found she failed to file a lawsuit within the strict seven-day deadline required to challenge the termination. Consequently, the termination became final and irrevocable, rendering her request to declare the termination invalid inadmissible due to lack of legal interest.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 264 § 1 k.p.; Art. 189 k.p.c.: The principle of res judicata regarding the effects of a defective termination of an employment contract applies only upon the employee's request to the court; if the employee fails to file a lawsuit within the seven-day period specified in Art. 264 § 1 k.p., they lose the right to question the consequences of the termination regardless of the employer's misclassification of the relationship.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Wyrok z dnia 19 maja 2011 r.
III PK 74/10
Zasada wzruszalności skutków wadliwego wypowiedzenia umowy o
pracę tylko na żądanie pracownika wyrażone przez wystąpienie do sądu z roszczeniami określonymi w art. 45 k.p. odnosi się także do wypowiedzenia w sytuacji, w której pracodawca błędnie uznał, że stosunek pracy opiera się na umowie o pracę, podczas gdy ma on charakter stosunku z mianowania.
Przewodniczący SSN Andrzej Wróbel, Sędziowie SN: Zbigniew Hajn (sprawozdawca), Roman Kuczyński.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 maja
2011 r. sprawy z powództwa Anny K. przeciwko Zespołowi Szkół Kształcenia Ustawicznego w K. o ustalenie istnienia stosunku pracy, na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krośnie z dnia 21 kwietnia 2010 r. […]
1. o d d a l i ł skargę kasacyjną,
2. zasądził od powódki na rzecz strony pozwanej 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym,
3. przyznał adwokatowi Dariuszowi F. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego
w Krośnie kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł zwiększoną o 23% podatku VAT tytułem
kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
W pozwie z dnia 9 października 2009 r. skierowanym przeciwko Zespołowi
Szkół Kształcenia Ustawicznego w K. powódka Anna K. domagała się ustalenia, że
od 1 września 2004 r. pozostaje w stosunku pracy na podstawie mianowania u pozwanego i ustalenia, że rozwiązanie z nią umowy o pracę pismem z 15 maja 2009 r.
z zachowaniem 3-miesięcznego okresu wypowiedzenia jest nieważne z mocy prawa.
Ponadto powódka wniosła o zasądzenie kosztów procesu od pozwanego na jej
rzecz.
W odpowiedzi na pozew strona pozwana Zespół Szkół Kształcenia Ustawicznego w K. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych.
Sąd Rejonowy w Krośnie wyrokiem z 10 grudnia 2009 r. oddalił powództwo i
odstąpił od obciążenia powódki kosztami procesu. Sąd ustalił, że powódka zawarła z
pozwanym umowę o pracę na czas określony od 1 września 2004 r. do 31 sierpnia
2005 r. na stanowisku nauczyciela języka niemieckiego w pełnym wymiarze czasu
pracy. Następnie, 1 września 2005 r., strony zawarły umowę o pracę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze godzin zajęć dydaktycznych. Pismem z 15 maja 2009 r.
pozwany rozwiązał z powódką umowę o pracę, z zachowaniem trzymiesięcznego
okresu wypowiedzenia na dzień 31 sierpnia 2009 r., w związku ze zmianami organizacyjnymi powodującymi zmniejszenie liczby oddziałów w szkole ponadgimnazjalnej
dla młodzieży i wynikający stąd brak możliwości dalszego zatrudniania powódki.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji wskazana w wypowiedzeniu umowy o pracę
podstawa rozwiązania z powódką umowy, tj. zmiany organizacyjne powodujące
zmniejszenie liczby oddziałów w szkole, umożliwia pracodawcy rozwiązanie umowy o
pracę zarówno z nauczycielem mianowanym na podstawie art. 20 ustawy - Karta
Nauczyciela, jak i z nauczycielem zatrudnionym na podstawie umowy o pracę na
czas nieokreślony. Obydwie te grupy pracownicze mogą kwestionować wypowiedzenie stosunku pracy w sposób przewidziany w przepisach prawa pracy, na podstawie
odwołania wniesionego w terminie określonym w art. 264 § 1 k.p., lecz ich skutkiem
nie może być stwierdzenie nieważności rozwiązania stosunku pracy. Rozwiązanie
przez pozwanego stosunku pracy z powódką jest ważne, bowiem jego dokonanie z
przyczyn organizacyjnych jest szczególną podstawą wymienioną w art. 20 ust. 1 pkt
2 Karty Nauczyciela i dotyczy zarówno nauczyciela zatrudnionego na podstawie mianowania, jak i na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. Bez badania podstawy zatrudnienia powódki jej żądanie ustalenia nieważności rozwiązania umowy o
pracę należało więc uznać za nieuzasadnione, a ponieważ powództwo zostało wytoczone znacznie po upływie siedmiodniowego terminu z art. 264 § 1 k.p., to nie wchodzi w grę również przywrócenie powódki do pracy na poprzednich warunkach. W
opinii Sądu także żądanie ustalenia istnienia nadal jej zatrudnienia na podstawie
mianowania nie może zostać uwzględnione, bowiem, jak przesądzono, powódka od
1 września 2009 r. nie jest już pracownicą pozwanego. Natomiast, skoro powódka
żądała w pozwie ustalenia, że jest nadal zatrudniona u pozwanego na podstawie
mianowania, to ewentualne orzeczenie, że była ona w określonym czasie zatrudniona przez pozwanego na takiej podstawie wyszłoby ponad żądanie.
Powyższy wyrok zaskarżyła apelacją powódka, wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie jej roszczenia ustalenia istnienia stosunku
pracy na podstawie mianowania w okresie świadczenia pracy powódki u pozwanego
od 1 września 2005 r. (ewentualnie od 1 września 2004 r.) do 31 sierpnia 2009 r.
oraz dopuszczenia jej do pracy, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie
sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji.
Sąd Okręgowy wyrokiem zaskarżonym rozpoznawaną skargą kasacyjną oddalił apelację i odstąpił od obciążenia powódki kosztami procesu za drugą instancję.
Sąd podkreślił, że stan faktyczny jest w przedmiotowej sprawie bezsporny, natomiast
przedmiotem rozważań może być ocena prawna kwestii istnienia i zakończenia stosunku pracy między stronami. Powódka, mająca stopień nauczyciela dyplomowanego, zawarła z pozwanym umowę o pracę początkowo na czas określony, a następnie
na czas nieokreślony na stanowisku nauczyciela języka niemieckiego, a umowa ta
była przez strony realizowana do czasu wypowiedzenia powódce umowy o pracę
przez pracodawcę z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. Powódka, która otrzymała wypowiedzenie umowy o pracę w dniu 15 maja 2009 r., nie odwołała się od niego do sądu pracy, lecz w początkowych dniach sierpnia 2009 r.
podjęła korespondencję z dyrektorem pozwanego Zespołu Szkół w celu „anulowania”
dokonanego jej wypowiedzenia umowy o pracę. W tej sytuacji nie można przyjąć, że
powódka nie ponosi winy w przekroczeniu terminu określonego w art. 264 § 1 k.p., a
tym samym Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, iż brak jest podstaw do przywrócenia tego terminu na podstawie art. 265 § 1 k.p. Przedmiotem rozpoznania Sądu
pierwszej instancji, zgodnie z żądaniem powódki zawartym w pkt 2 pozwu, była kwestia rozwiązania z nią umowy o pracę za wypowiedzeniem. Zasadność tego wypowiedzenia powódka winna kwestionować w trybie przewidzianym w art. 264 § 1 k.p.,
tj. złożyć odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę w określonym w tym przepisie
terminie. Natomiast określone przez nią roszczenie o ustalenie nieważności rozwiązania umowy o pracę (bądź ustalenie innego skutku prowadzącego do dalszego
trwania stosunku pracy) nie może być skutecznie dochodzone, bowiem stanowiłoby
obejście obowiązujących przepisów prawa pracy w zakresie zaskarżalności w okre-
ślonym czasie pewnych aktów zachowań pracodawcy, takich jak rozwiązanie (ustanie) stosunku pracy lub odmowa jego nawiązania. Sąd Okręgowy wskazał, że niedochowanie przez pracownika terminów zaskarżenia, o których stanowi art. 264 k.p.,
zawsze prowadzi do oddalenia powództwa, bez względu na to, czy rozwiązanie
umowy o pracę przez pracodawcę było zgodne z prawem lub uzasadnione. Przesądzenie o braku podstaw do przywrócenia uchybionego terminu zaskarżenia decyzji
pracodawcy rozwiązującej stosunek pracy z pracownikiem wystarczy i prowadzi do
oddalenia powództwa, którego sąd pracy nie mógłby uwzględnić nawet wówczas,
gdyby następnie ustalił, że rozwiązanie stosunku pracy było nieuzasadnione, nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa lub stanowiło jego nadużycie (tak: wyrok Sądu
Najwyższego z dnia 21 października 2004 r., I PK 686/03, LEX nr 532130). Bez znaczenia zatem na obecnym etapie postępowania były podnoszone przez powódkę w
apelacji okoliczności związane z rozwiązaniem z nią umowy o pracę, w szczególności zaś niedochowanie odpowiedniej procedury doboru pracowników do zwolnienia,
brak określenia kryteriów ich oceny, brak konsultacji itd., zmierzające do wykazania
niezgodności z prawem tego działania pracodawcy. Kwestie zasadności rozwiązania
z powódką umowy o pracę i zgodności z prawem nie podlegają już na obecnym etapie sprawy ocenie sądu pracy z powodu uchybienia przez powódkę terminowi do
złożenia odwołania.
Sąd zgodził się także z oceną Sądu pierwszej instancji, że powódka nie ma interesu prawnego w ustaleniu istnienia stosunku pracy u pozwanego na podstawie
mianowania. Z uwagi bowiem na niemożność kwestionowania zasadności rozwiązania z powódką umowy o pracę stosunek pracy definitywnie uległ rozwiązaniu z dniem
31 sierpnia 2009 r. Z punktu widzenia przysługujących powódce praw pracowniczych
u kolejnych możliwych pracodawców, ewentualnie z uwagi na możliwe uprawnienia
emerytalne nie ma znaczenia rodzaj umowy o pracę, na podstawie której powódka
wykonywała pracę u pozwanego, w szczególności czy była to umowa o pracę na
czas nieokreślony, czy „umowa o pracę na podstawie mianowania”. Ani wskazane
przez powódkę nieokreślone względy praworządności, ani potrzeba usunięcia stanu
niepewności wynikającego z zakończonego już stosunku prawnego, ani niekonkretne
zasady współżycia społecznego nie uzasadniają wszczęcia i kontynuowania postępowania o ustalenie istnienia stosunku pracy na podstawie mianowania. Powództwo
o ustalenie prawa lub stosunku prawnego jest możliwe tylko wówczas, gdy interes
prawny wynika z bezpośredniego zagrożenia prawa powoda. O interesie prawnym
może być mowa tylko wówczas, gdy w danej sytuacji prawnej powód wykaże potrzebę prawną w ustaleniu jakiegoś prawa lub stosunku prawnego. Jeżeli natomiast z
prawa przedmiotowego nie wynika, że powód ma taką potrzebę dokonania ustaleń,
to wyrok ustalający jest zbyteczny. Prawa powódki w żaden bezpośredni sposób nie
pozostają zagrożone, bowiem stosunek prawny między stronami ustał i zasadność
jego rozwiązania nie może być obecnie kwestionowana, a ustalenie trwania stosunku
pracy na podstawie mianowania w okresie od 1 września 2005 r. (ewentualnie od 1
września 2004 r.) do 31 sierpnia 2009 r. lub brak takiego ustalenia nie wpływa w żaden sposób na sytuację prawną powódki jako pracownika lub emeryta. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy apelację powódki jako nieuzasadnioną oddalił na
podstawie art. 385 k.p.c.
W skardze kasacyjnej, odniesionej do całości wyroku Sądu Okręgowego, powódka, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, zarzuciła temu wyrokowi
obrazę art. 264 § 1 k.p. w związku z art. 91 c ust. 1 Karty Nauczyciela, przez błędną
jego wykładnią, polegającą na przyjęciu, że ustanowiony w nim siedmiodniowy termin
dochodzenia roszczeń znajduje zastosowanie do każdego roszczenia pracownika
wynikającego z wadliwego rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy, podczas
gdy taka wykładnia art. 264 § 1 k.p. pozostaje w ewidentnej sprzeczności z interpretacją tego przepisu przyjętą przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 października
1990 r., I PR 273/90, a zaaprobowaną wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2002 r., I PKN 16/01 73/90, zgodnie z którą termin ten odnosi się wyłącznie do
roszczeń, o jakich mowa w art. 45 § 1 k.p.
Powódka zarzuciła także obrazę przepisów prawa procesowego mogącej mieć
istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a mianowicie: (-) art. 189 k.p.c. w związku z art. 10
ust 5 i 5a, w związku z art. 20 ust. 1 pkt. 2 Karty Nauczyciela, przez niczym nieuzasadnione przyjęcie, że upadł jej interes prawny w ustaleniu istnienia w przeszłości
stosunku pracy na podstawie mianowania po stwierdzeniu przez Sąd jego definitywnego rozwiązania, podczas gdy wyartykułowania wymaga fakt, a co pomija zupełnie
w swych wywodach tak Sąd pierwszej jak i Sąd drugiej instancji, że interes prawny
pracownika w ustaleniu istnienia stosunku pracy na podstawie art. 189 k.p.c. z reguły
nie wyczerpuje się w możliwości dochodzenia świadczeń należnych z tego stosunku
prawnego. Interes prawny może mieć również charakter niemajątkowy. Decydujące
znaczenie ma w tym przypadku szczególny charakter realizowanego stosunku pracy
określający osobiste przymioty (kwalifikacje zawodowe) pracownika (por. wyroki
Sądu Najwyższego z: dnia 2 czerwca 2006 r., I PK 250/05; dnia 5 grudnia 2002 r., I
PKN 629/01; dnia 29 marca 2001 r., I PKN 333/00); (-) art. 469 k.p.c. w ten sposób,
że Sąd nie wykazał dbałości o interesy pracownika oraz nie dokonał oceny legalności
czynności pracodawcy w aspekcie wykonywania prawa podmiotowego, (por. wyrok
Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 1997 r., I PKN 161/97), co miało doniosły skutek
prawny dla powódki, ambitnej nauczycielki wykonującej wzorowo swoje obowiązki
służbowe, w postaci odebrania jej najważniejszych gwarantowanych ustawowo
uprawnień.
Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku przez jego uchylenie oraz o
zmianę wyroku Sądu pierwszej instancji i w konsekwencji przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji w całości do ponownego rozpoznania przy uwzględnieniu
kosztów postępowania kasacyjnego jako części kosztów postępowania w sprawie
oraz o zasądzenie kosztów udzielonej, a nieopłaconej przez powódkę pomocy prawnej z urzędu.
W odpowiedzi na skargę strona pozwana wniosła o jej oddalenie i orzeczenie
o kosztach postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga jest nieuzasadniona. Sąd Okręgowy, a wcześniej Sąd Rejonowy,
słusznie przypisał decydujące znaczenie kwestii skuteczności wypowiedzenia przez
pozwanego w dniu 15 maja 2009 r. umowy o pracę z powódką. Zdaniem skarżącej
wypowiedzenie to było nieważne, skoro nieważna była jej umowa o pracę (z 1 września 2005 r., jak można przypuszczać, bo skarżąca tego wyraźnie nie wskazuje) jako
zawarta w sytuacji, w której, zgodnie z art. 10 ust. 5 Karty Nauczyciela został nawiązany z mocy prawa stosunek pracy z mianowania. Pogląd ten jest nietrafny. Nawet
gdyby uznać, co nie było przedmiotem rozważań Sądów w niniejszej sprawie, że na
podstawie art. 10 ust. 5a Karty Nauczyciela nastąpiło przekształcenie umownego
stosunku pracy powódki w stosunek pracy z mianowania, to nie ulega wątpliwości
samo istnienie stosunku pracy w dacie wypowiedzenia. Bezsporny jest również fakt
złożenia przez pracodawcę oświadczenia woli o wypowiedzeniu. W tej sytuacji bez
żadnej wątpliwości nastąpiło wypowiedzenie przez pracodawcę istniejącego stosunku pracy. Wobec tego należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego kardynalną regułą prawa pracy jest możliwość wzruszenia
skutków prawnych wadliwego wypowiedzenia, tj. wypowiedzenia nieuzasadnionego
lub naruszającego przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, wyłącznie na drodze sądowej, uruchamianej przez odwołanie się pracownika do sądu rejonowego - sądu
pracy (art. 44 i 45 k.p.), w kodeksowym terminie prawa materialnego 7 dni od dnia
doręczenia mu pisma wypowiadającego umowę o pracę (art. 264 § 1 k.p.). Oznacza
to, że wadliwe wypowiedzenie jest czynnością prawną zaskarżalną, niekiedy określaną jako względnie bezskuteczną, ale nie jest działaniem bezskutecznym samoistnie, ponieważ bez jego zaskarżenia w kodeksowym terminie do sądu pracy, także
wadliwe wypowiedzenie doprowadza do skutecznego rozwiązania stosunku pracy z
upływem okresu wypowiedzenia. W szczególności wskazana zasada oznacza niedopuszczalność stosowania sankcji bezwzględnej nieważności wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę. Zasada wzruszalności skutków wadliwego wypowiedzenia
umowy o pracę tylko na żądanie pracownika wyrażone przez wystąpienie przez
niego do sądu z roszczeniami określonymi w art. 45 k.p. odnosi się do wadliwości
wynikających z niezasadności wypowiedzenia, z naruszenia przepisów dotyczących
współdziałania ze związkami zawodowymi, ochrony szczególnej, niezachowania pisemnej formy wypowiedzenia, jak i z niewłaściwej reprezentacji pracodawcy (zob.
wyroki Sądu Najwyższego z: 13 grudnia 1996 r., I PKN 41/96, OSNAPiUS 1997 nr
15, poz. 268; 7 marca 1997 r., I PKN 33/97, OSNAPiUS 1997 nr 22 poz. 431; 17 listopada 1997 r., I PKN 351/97, OSNAPiUS 1998 nr 17, poz. 501; 16 maja 1997 r., I
PKN 170/97, OSNAPiUS 1998 nr 8, poz. 239; 22 kwietnia 1998 r., I PKN 58/98,
OSNAPiUS 1999, nr 8, poz. 280; 16 czerwca 1999 r., I PKN 117/99, OSNAPiUS
2000 nr 17, poz. 646; 11 maja 1999 r., I PKN 662/98, OSNAPiUS 2000 nr 14, poz.
539; 9 maja 2006 r., I PK 270/05, OSNP 2007 nr 9-10, poz. 125). Należy ją również
odnieść do wypowiedzenia stosunku pracy w sytuacji, w której pracodawca błędnie
uznał, że stosunek ten opiera się na umowie o pracę, podczas, gdy w świetle przepisów prawa ma on charakter stosunku pracy z mianowania. W takim przypadku pracownik, dochodząc roszczeń określonych w art. 45 k.p., może kwestionować zastosowanie do niego przez pracodawcę przepisów o wypowiedzeniu umownego stosunku pracy zamiast przepisów dotyczących wypowiedzenia stosunku pracy z mianowania, jeśli miało to znaczenie dla jego sytuacji prawnej. Nieodwołanie się przez pracownika do sądu pracy w siedmiodniowym terminie wskazanym w art. 264 § 1 k.p.
pozbawia go, z zastrzeżeniem art. 265 k.p., możliwości kwestionowania skutków
rozwiązania stosunku pracy bez względu na wadliwości wypowiedzenia. Jak wynika
z wiążących Sąd Najwyższy ustaleń faktycznych przyjętych w podstawie zaskarżonego wyroku, powódka nie odwołała się skutecznie od wypowiedzenia umowy o
pracę. W związku z tym jej stosunek pracy z pozwanym pracodawcą uległ rozwiązaniu. W tym stanie rzeczy jej żądanie ustalenia nieważności rozwiązania z nią stosunku pracy jest niezasadne. Jak wyżej wskazano, pracownik w sytuacji będącej przedmiotem sporu nie może skutecznie żądać uznania nieważności wypowiedzenia, ponieważ takie roszczenie mu nie przysługuje. Nie może być więc mowy o istnieniu
interesu prawnego w takim ustaleniu. Uznanie dopuszczalności takiego roszczenia
prowadziłoby, jak trafnie wskazał Sąd Okręgowy, do obejścia obowiązujących przepisów prawa pracy w zakresie zaskarżalności wypowiedzenia stosunku pracy. Z tych
względów, związany ze wskazanym wyżej żądaniem powódki zarzut naruszenia art.
264 § 1 k.p. i art. 189 k.p.c., okazał się nieuzasadniony. Należy też zaznaczyć, że
wbrew twierdzeniu skargi, Sąd Okręgowy nie utożsamił żądania powódki dotyczącego ustalenia nieważności wypowiedzenia z roszczeniami z art. 45 § 1 k.p. i nie przyjął, że powództwo w zakresie rozważanego żądania podlegało oddaleniu z powodu
przekroczenia przez powódkę siedmiodniowego terminu z art. 264 § 1 k.p. na jego
złożenie, lecz uznał słusznie, że nieodwołanie się przez powódkę od wypowiedzenia
stosunku pracy w tym terminie spowodowało niedopuszczalność rozpatrywania jej
roszczeń związanych z rozwiązaniem stosunku pracy w niniejszej sprawie.
Trafnie też Sąd Okręgowy przyjął, że powódka nie miała także interesu prawnego w żądaniu ustalenia, iż pozostaje z pozwanym w stosunku pracy na podstawie
mianowania. Należy wskazać, że w sytuacji, gdy jak ustalono, stosunek pracy z powódką uległ definitywnemu rozwiązaniu i nie istnieje stan niepewności w tej kwestii,
to wykluczone jest istnienie interesu prawnego w ustaleniu istnienia stosunku pracy
(zob. wyrok z 26 września 2000 r., I PKN 45/00, niepublikowany). Powódka żądała
bowiem w pozwie ustalenia, że stosunek pracy z mianowania istnieje nadal, a nie że
istniał on w określonym czasie. Z tego względu, jak trafnie wskazał Sąd pierwszej
instancji w zaakceptowanych przez Sąd odwoławczy rozważaniach prawnych, wydanie przez sąd orzeczenia dotyczącego ustalenia istnienia takiego stosunku w określonym czasie w przeszłości byłoby wyjściem poza żądanie pozwu. Treści tego żądania nie mogły już zmienić, jako zgłoszone dopiero w apelacji, modyfikacje powództwa polegające na żądaniu ustalenia istnienia stosunku pracy na podstawie
mianowania w okresie od 1 września 2005 r. (ewentualnie od 1 września 2004) do 31
sierpnia 2009 r. Należy też dodać, że takie żądanie stało w sprzeczności logicznej z
kolejnym zmodyfikowanym żądaniem orzeczenia o dopuszczeniu powódki do pracy u
pozwanego.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie
art. 39814 k.p.c., a o kosztach postępowania kasacyjnego - na podstawie art. 98 § 1
k.p.c.