Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III PK 69/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed claim for 20% bonus for ER staff, ruling they are not ambulance workers under the law.

Numero d'incarto III PK 69/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiffs' cassation appeal regarding a 20% bonus for medical staff in emergency departments. The lower court had granted the bonus by interpreting the statute to include hospital emergency units, while the defendant argued the law strictly covers only ambulance services. The court ruled that the statutory text explicitly distinguishes between hospitals and emergency services, meaning hospital emergency staff do not qualify for the bonus.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 32ł ust. 2 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej; The provision granting a 20% bonus applies exclusively to medical personnel employed in emergency services (ambulance), not in hospital emergency departments, as these constitute distinct legal entities.

Parole chiave

Generato dall'IA
emergency services bonus hospital emergency department ambulance service distinction statutory interpretation medical staff remuneration cassation appeal dismissal labor law Poland

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 32ł ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej
W uzasadnieniu stwierdzono, że treść art. 32ł ust.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2007 r., I PZP 5/07
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2011 r., II PK 183/10
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 1987 r., III PZP 26/87
II PK 183/10
Supreme Court dismisses claim for higher overtime pay for ER staff, ruling ER units differ from ambulances.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III PK 69/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 maja 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski (przewodniczący)

SSN Bogusław Cudowski (sprawozdawca)

SSN Maciej Pacuda

w sprawie z powództwa K. M. i in. ,

przeciwko Szpitalowi Specjalistycznemu […]

o zapłatę wynagrodzenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 24 maja 2011 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 28 maja 2010 r.,

1. uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej /.../, i oddala

apelację w tej części,

2. odstępuje od obciążania powódek kosztami postępowania

w sprawie.

Uzasadnienie

Powódki wystąpiły z powództwem o zapłatę 20% dodatku na podstawie art.

32ł ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007

r., Nr 14, poz. 89 ze zm.). Sąd Rejonowy wyrokiem z 28 stycznia 2010 r. oddalił

powództwa. W uzasadnieniu stwierdzono, że treść art. 32ł ust. 2 ustawy o

zakładach opieki zdrowotnej nie pozostawia wątpliwości, że prawo do 20% dodatku

uzależnione jest oprócz osobistych kwalifikacji, jakimi dany pracownik powinien się

legitymować (pracownik medyczny), także od rodzaju zakładu opieki zdrowotnej, w

którym pracownik jest zatrudniony. Powódki nie są zatrudnione w pogotowiu

ratunkowym, dlatego wskazany dodatek im nie przysługuje. Wyrok w całości

zaskarżyły powódki, zarzucając naruszenie art. 32ł ust. 2 ustawy o zakładach opieki

zdrowotnej.

Sąd Okręgowy Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 28

maja 2010 r. zmienił wyrok Sądu I instancji w ten sposób, że zasądził od

pozwanego na rzecz powódek: /.../. Wszystkim zasądzono kwoty z ustawowymi

odsetkami od 10 lipca 2009 r.

W uzasadnieniu stwierdzono, że art. 32ł ustawy o zakładach opieki

zdrowotnej nie ogranicza się tylko do pracowników pogotowia ratunkowego. Użycie

sformułowania: „zatrudnionym w pogotowiu ratunkowym (pomocy doraźnej) poza

zespołem wyjazdowym" wskazuje, że regulacją objęci są także pracownicy

wykonujący zawód medyczny zatrudnieni poza zespołem wyjazdowym świadczący

pomoc doraźną w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej.

Dotyczy to także w szpitali, jeżeli jednostki te takich świadczeń zdrowotnych

udzielają.

Pozwany wniósł skargę kasacyjną na powyższy wyrok Sądu Okręgowego.

Zaskarżono go w całości. Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do

rozpoznania wskazano na wystąpienie w sprawie istotnego zagadnienie prawnego

oraz potrzebę wykładni art. 32ł ust. 2 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. W

opinii skarżącego należy rozstrzygnąć, czy w art. 32ł ust. 2 ustawy o zakładach

opieki zdrowotnej, pod pojęciem pracowników wykonujących zawód medyczny

zatrudnionych w pogotowiu ratunkowym (pomocy doraźnej) należy rozumieć tylko

pracowników

wykonujących

ratunkowym

(pomocy

zawód

doraźnej),

medyczny

czy

też

zatrudnionych

przepis

obejmuje

w

pogotowiu

pracowników

wykonujących czynności pomocy doraźnej, w tym pracowników szpitalnych

oddziałów ratunkowych. Potrzebę wykładni uzasadniono istnieniem rozbieżnych

orzeczeń sądów powszechnych w tym przedmiocie. Wskazano na zaskarżony

wyrok Sądu Okręgowego oraz wyrok Sądu Okręgowego Wydział Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych z 25 lipca 2006 r., i poprzedzający go wyrok Sądu

Rejonowego Wydział Pracy z 13 grudnia 2005 r.

Jako podstawę skargi podano naruszenie prawa materialnego: 1) art. 32ł ust.

2 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej przez niewłaściwe zastosowanie tego

przepisu do pracowników zatrudnionych w szpitalnym oddziale ratunkowym i

przyznanie im dodatku w wysokości 20% stawki godzinowej wynagrodzenia

zasadniczego za każdą godzinę pracy.

W uzasadnieniu skargi podniesiono przede wszystkim, że przepisy

odnoszące się do wynagrodzenia za pracę muszą być wykładane ściśle i

niedopuszczalna jest ich rozszerzająca interpretacja (uchwała SN z 4 lipca 2007 r.,

I PZP 5/07, OSNP 2007, nr 23-24, poz. 341, wyrok SN z 13 października 1999 r. I

PKN 159/99, OSNP 2001, nr 4, poz. 109). Art. 32ł ust. 2 ustawy o zakładach opieki

zdrowotnej przyznaje 20% dodatek pracownikom, którzy spełniają dwie przesłanki;

wykonują zawód medyczny w rozumieniu ustawy o zakładach opieki zdrowotnej

poza zespołem wyjazdowym i są zatrudnieni w pogotowiu ratunkowym (pomocy

doraźnej). Wnioskowanie na podstawie tego przepisu, że pracownikom szpitalnych

oddziałów ratunkowych działających w ramach struktur szpitala wskazany dodatek

przysługuje, jest nieuprawnione. Zgodnie z art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 8 września

2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. z 2006 r., Nr 191, poz.

1410 ze zm.) szpitalny oddział ratunkowy jest komórką organizacyjną szpitala w

rozumieniu przepisów o zakładach opieki zdrowotnej, stanowiącą jednostkę

systemu, o której mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej,

udzielającą świadczeń opieki zdrowotnej osobom w stanie nagłego zagrożenia

zdrowotnego, spełniającą wymagania określone w ustawie. Zadania oraz struktura

oddziału ratunkowego są określone w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 15

marca 2007 r. w sprawie szpitalnego oddziału ratunkowego (Dz. U. z 2007 r., Nr 55,

poz. 365). Pogotowie ratunkowe jest natomiast „innym rodzajem zakładu opieki

zdrowotnej" w rozumieniu Rozdziału 3 Działu I ustawy o zakładach opieki

zdrowotnej, którego zadania określone są w art. 28 tej ustawy. Zadania obu tych

jednostek są podobne, jednak ustawodawca wyraźnie je rozróżnia.

Wniesiono również o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego

i orzeczenie co do istoty sprawy przez oddalenie powództw, ewentualnie 2)

uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

Sądowi Okręgowemu, 3) zasądzenie na rzecz pozwanego od powódek kosztów

postępowania według norm przepisanych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa

procesowego w wysokości taryfowej oraz 17 zł opłaty skarbowej od złożenia

dokumentu pełnomocnictwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna pozwanego okazała się mieć uzasadnione podstawy.

W skardze słusznie zarzucono bowiem naruszenie art. 32 ł ust. 2 ustawy z

dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (jednolity tekst Dz. U. z 2007

r., Nr 14, poz. 89, ze zm. – dalej ustawa).

Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miała interpretacja art. 32 ł

ust. 2 ustawy. Przepis ten stanowi, że pracownikom wykonującym zawód medyczny

zatrudnionym w pogotowiu ratunkowym (pomocy doraźnej) poza zespołem

wyjazdowym

przysługuje

dodatek

w

wysokości

20%

stawki

godzinowej

wynagrodzenia zasadniczego za każdą godzinę pracy. Powódki były zatrudnione w

Szpitalu Specjalistycznym w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym. W sprawie

powstało więc zagadnienie prawne, czy przepis ten obejmuje swoim zakresem

także pracowników zatrudnionych w szpitalnym oddziale ratunkowym.

Należy wstępnie zauważyć, że przepis art. 32 ł ust. 2 ustawy jest przepisem

regulującym prawo do wynagrodzenia. Tak więc w tym przypadku niedopuszczalna

jest wykładnia rozszerzająca lub per analogiam (por. uchwałę Sądu Najwyższego z

dnia 4 lipca 2007 r., I PZP 5/07, OSNP 2007, nr 23-24, poz. 341). Podkreślenia

wymaga także to, że przepis ten jest jednoznaczny. Stanowi bowiem wprost o

zatrudnieniu w „pogotowiu ratunkowym”. Sformułowanie zawarte w nawiasie „pomocy doraźnej” należy rozumieć jedynie jako doprecyzowanie kategorii

pracowników pogotowia (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 stycznia 2011 r., II

PK 183/10, niepublikowany).

Wniosek powyższy potwierdza również wyliczenie rodzajów zakładów opieki

zdrowotnej w art. 2 ustawy. W pkt 1 wymieniony jest bowiem szpital, a w pkt 3

pogotowie ratunkowe. Jest zatem oczywiste, że pogotowie ratunkowe jest obok

szpitala odrębnym zakładem opieki zdrowotnej i nie może stanowić jego jednostki

organizacyjnej. Natomiast szpitalny oddział ratunkowy stanowi oddział szpitala.

Oznacza to więc, że pracownicy zatrudnieni w szpitalnym oddziale ratunkowym nie

mogą być traktowani jako pracownicy pogotowia ratunkowego.

Z powyższych względów należało przyjąć, że dodatek przewidziany w art.

32ł ust. 2 ustawy przysługuje wyłącznie pracownikom wykonującym zawód

medyczny, którzy są zatrudnieni w pogotowiu ratunkowym.

Można jedynie zauważyć, że pomimo pewnych podobieństw praca oraz cele

i zadania pogotowia ratunkowego nie są identyczne z pracą i zadaniami szpitalnych

oddziałów ratunkowych. Z uwagi na jednoznaczną treść zaskarżonego przepisu

należy jednak stwierdzić, że przyznanie spornego dodatku byłoby możliwe jedynie

poprzez zmianę przepisów. Ustawodawca miał ku temu wielokrotne możliwości. Po

uchwaleniu w 2006 r. ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym ustawa o

zakładach opieki zdrowotnej była nowelizowana kilkanaście razy. Pomimo tych

zmian pogotowie ratunkowe i szpitalny oddział ratunkowy stanowią odrębne rodzaje

zakładów opieki zdrowotnej. W tej sytuacji świadczenia przysługujące pracownikom

pogotowia ratunkowego nie mogą być przyznane w drodze analogii pracownikom

szpitalnych

oddziałów

ratunkowych.

Ustawodawca

różnicuje

bowiem

wynagrodzenie według kryterium podmiotu zatrudniającego, pomimo pewnych

podobieństw wykonywanej pracy i zadań tych jednostek. Bez znaczenia dla

rozstrzygnięcia pozostaje uchwała Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 1987 r., III

PZP 26/87, gdyż została podjęta w całkowicie odmiennym stanie prawnym.

Należy także zauważyć, że pozwany zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w

całości. Jednak w istocie z uwagi na wskazanie w skardze jedynie 23 powódek,

gdzie wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła powyżej 10 tys. złotych, zakres

zaskarżenia dotyczył jedynie tej części wyroku, która odnosiła się do tych powódek.

Z tych względów orzeczono, jak w sentencji wyroku.