Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III PK 69/04 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation against labor court ruling on salary classification changes without notice.

Numero d'incarto III PK 69/04
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by the plaintiff against the lower court's dismissal of her claim for unpaid salary and bonuses. The plaintiff argued that the employer failed to issue a changing notice when reclassifying her from the 12th to the 10th salary category after a new regulation took effect. The court determined that since the new regulation resulted in a higher monetary payment, the reclassification did not constitute a detriment requiring a formal notice of change. Consequently, the cassation was rejected under the procedural rules governing the admissibility of appeals.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 393 § 1, Art. 393 § 2, Art. 393 § 7 k.p.c.; A change in salary classification that results in a higher monetary payment does not require a changing notice as it does not diminish the employee's remuneration.

Parole chiave

Generato dall'IA
labor law salary classification changing notice cassation appeal remuneration increase labor dispute employee rights

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 393 § 1 k.p.c.
wymienione w art. 393 § 1 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącą.
Art. 393 § 2 k.p.c.
wymienione w art. 393 § 1 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącą.
Art. 393 § 7 k.p.c.
wymienione w art. 393 § 1 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącą.
art. 24113 k.p
oraz art. 24113 k.p. polegające na uznaniu, że po wprowadzeniu nowego
art. 42 k.p
art. 393 § 1 k.p.c
wymienione w art. 393 § 1 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącą.
art. 393 § 2 k.p
rozważeniu przesłanek określonych w art. 393 § 2 k.p.c, Sąd Najwyższy uznał
art. 3937 § 1 k.p.c
podstawie tych przepisów w związku z art. 3937 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 12 marca 1981 r., V PZP 4/80
wyrok z dnia 8 lutego 1984 r., I PR 5/84
też wyrok z dnia 8 lutego 1984 r., I PR 5/84, OSNCP 1984 nr
wyrok z dnia 7 maja 1998 r., I PKN 73/98
wyrok z dnia 5 listopada 1999 r., I PKN 338/99

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III PK 69/04

POSTANOWIENIE

Dnia 23 grudnia 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Iwulski

w sprawie z powództwa Z. M.

przeciwko Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Z.

o zapłatę wynagrodzenia, nagrodę jubileuszową i odprawę emerytalną,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 23 grudnia 2004 r.,

na skutek kasacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w R.

z dnia 20 maja 2004 r.,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 20 maja 2004 r.,

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w R. zmienił wyrok Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w

L. z dnia 25 lutego 2004 r.,

i oddalił powództwo Z.M. przeciwko Poradni

Psychologiczno Pedagogicznej w Z. o wynagrodzenie za pracę, nagrodę

jubileuszową i odprawę emerytalną. Podstawą tego rozstrzygnięcia było

ustalenie, że powódka, zatrudniona na stanowisku samodzielnego referenta,

otrzymywała wynagrodzenie w XII kategorii zaszeregowania w kwocie 1.000 zł.

Regulamin wynagradzania przewidywał dla stanowiska zajmowanego przez

powódkę zaszeregowanie w kategoriach od IX do XII. W dniu 24 stycznia 2001

r. wprowadzono nowy regulamin wynagradzania, w którym określono, że

samodzielny referent może posiadać kategorię zaszeregowania od VII do XIII.

Według XII kategorii zaszeregowania powódce przysługiwałoby wynagrodzenie

w kwocie 1.243 zł. Po zmianie regulaminu pracodawca określił wynagrodzenie

powódki na kwotę 1.050 zł, a następnie na 1.100 zł, bez podania kategorii

zaszeregowania. Od 25 marca 2003 r. zaszeregowano powódkę do X kategorii

wynagrodzenia i ustalono je na kwotę 1.144 zł. Sąd Okręgowy uznał, że po

zmianie regulaminu wynagrodzenie powódki uległo podwyższeniu, co powódka

akceptowała,

a

więc

nie

było

potrzeby

dokonania

wypowiedzenia

zmieniającego.

Wyrok ten kasacją zaskarżyła powódka. Zarzuciła naruszenie art. 77 1

oraz art. 24113 k.p. polegające na uznaniu, że po wprowadzeniu nowego

regulaminu wynagradzania pracodawca nie był zobowiązany wypłacać jej

wynagrodzenia

okoliczności

przewidzianego

uzasadniające

w

XII

kategorii

rozpoznanie

kasacji

zaszeregowania.

powódka

Jako

wskazała

występowanie zagadnienia prawnego (pytania), "czy w przypadku wejścia w

życie nowego regulaminu wynagradzania pozwany mógł w aspekcie treści art.

42 k.p. wypłacać wynagrodzenie niższe od przewidywanego dla powódki, bez

dokonania wypowiedzenia zmieniającego".

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Występujący w sprawie problem prawny polega na ocenie, czy jest

zmianą na niekorzyść pracownika, powodującą konieczność dokonania

wypowiedzenia

zmieniającego,

zmiana

zaszeregowania

wynikającej

regulaminu

płacowych),

jeżeli

z

równocześnie

(obniżenie)

jego

kategorii

wynagradzania

(przepisów

następuje

podwyższenie

kwoty

wynagrodzenia. W tym zakresie w orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalona

jest wykładnia, że obniżenie pracownikowi kategorii (grupy) osobistego

zaszeregowania

nie

wymaga

wypowiedzenia

zmieniającego,

jeżeli

nie

powoduje obniżki wynagrodzenia (uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 12

marca 1981 r., V PZP 4/80, OSNCP 1981 nr 10, poz. 182; OSPiKA 1982 nr 5-6,

poz. 50 z glosą A. Świątkowskiego; NP 1982 nr 11-12, s. 225 z glosą W.

Muszalskiego; por. też wyrok z dnia 8 lutego 1984 r., I PR 5/84, OSNCP 1984 nr

9, poz. 165; NP 1985 nr 9, s. 142 z glosą M. Seweryńskiego; uzasadnienia

wyroku z dnia 7 maja 1998 r., I PKN 73/98, OSNAPiUS 1999 nr 9, poz. 304

oraz wyroku z dnia 5 listopada 1999 r., I PKN 338/99, OSNAPiUS 2001 nr 6,

poz. 187).

Sąd Najwyższy ocenił, że w sprawie nie zachodzą okoliczności

wymienione w art. 393 § 1 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącą. Po

rozważeniu przesłanek określonych w art. 393 § 2 k.p.c, Sąd Najwyższy uznał

za uzasadnioną odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania, o czym orzekł na

podstawie tych przepisów w związku z art. 3937 § 1 k.p.c.