Supreme Court dismisses cassation against labor court ruling on salary classification changes without notice.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by the plaintiff against the lower court's dismissal of her claim for unpaid salary and bonuses. The plaintiff argued that the employer failed to issue a changing notice when reclassifying her from the 12th to the 10th salary category after a new regulation took effect. The court determined that since the new regulation resulted in a higher monetary payment, the reclassification did not constitute a detriment requiring a formal notice of change. Consequently, the cassation was rejected under the procedural rules governing the admissibility of appeals.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 393 § 1, Art. 393 § 2, Art. 393 § 7 k.p.c.; A change in salary classification that results in a higher monetary payment does not require a changing notice as it does not diminish the employee's remuneration.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III PK 69/04
POSTANOWIENIE
Dnia 23 grudnia 2004 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Józef Iwulski
w sprawie z powództwa Z. M.
przeciwko Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Z.
o zapłatę wynagrodzenia, nagrodę jubileuszową i odprawę emerytalną,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 23 grudnia 2004 r.,
na skutek kasacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w R.
z dnia 20 maja 2004 r.,
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 maja 2004 r.,
Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w R. zmienił wyrok Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w
L. z dnia 25 lutego 2004 r.,
i oddalił powództwo Z.M. przeciwko Poradni
Psychologiczno Pedagogicznej w Z. o wynagrodzenie za pracę, nagrodę
jubileuszową i odprawę emerytalną. Podstawą tego rozstrzygnięcia było
ustalenie, że powódka, zatrudniona na stanowisku samodzielnego referenta,
otrzymywała wynagrodzenie w XII kategorii zaszeregowania w kwocie 1.000 zł.
Regulamin wynagradzania przewidywał dla stanowiska zajmowanego przez
powódkę zaszeregowanie w kategoriach od IX do XII. W dniu 24 stycznia 2001
r. wprowadzono nowy regulamin wynagradzania, w którym określono, że
samodzielny referent może posiadać kategorię zaszeregowania od VII do XIII.
Według XII kategorii zaszeregowania powódce przysługiwałoby wynagrodzenie
w kwocie 1.243 zł. Po zmianie regulaminu pracodawca określił wynagrodzenie
powódki na kwotę 1.050 zł, a następnie na 1.100 zł, bez podania kategorii
zaszeregowania. Od 25 marca 2003 r. zaszeregowano powódkę do X kategorii
wynagrodzenia i ustalono je na kwotę 1.144 zł. Sąd Okręgowy uznał, że po
zmianie regulaminu wynagrodzenie powódki uległo podwyższeniu, co powódka
akceptowała,
a
więc
nie
było
potrzeby
dokonania
wypowiedzenia
zmieniającego.
Wyrok ten kasacją zaskarżyła powódka. Zarzuciła naruszenie art. 77 1
oraz art. 24113 k.p. polegające na uznaniu, że po wprowadzeniu nowego
regulaminu wynagradzania pracodawca nie był zobowiązany wypłacać jej
wynagrodzenia
okoliczności
przewidzianego
uzasadniające
w
XII
kategorii
rozpoznanie
kasacji
zaszeregowania.
powódka
Jako
wskazała
występowanie zagadnienia prawnego (pytania), "czy w przypadku wejścia w
życie nowego regulaminu wynagradzania pozwany mógł w aspekcie treści art.
42 k.p. wypłacać wynagrodzenie niższe od przewidywanego dla powódki, bez
dokonania wypowiedzenia zmieniającego".
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Występujący w sprawie problem prawny polega na ocenie, czy jest
zmianą na niekorzyść pracownika, powodującą konieczność dokonania
wypowiedzenia
zmieniającego,
zmiana
zaszeregowania
wynikającej
regulaminu
płacowych),
jeżeli
z
równocześnie
(obniżenie)
jego
kategorii
wynagradzania
(przepisów
następuje
podwyższenie
kwoty
wynagrodzenia. W tym zakresie w orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalona
jest wykładnia, że obniżenie pracownikowi kategorii (grupy) osobistego
zaszeregowania
nie
wymaga
wypowiedzenia
zmieniającego,
jeżeli
nie
powoduje obniżki wynagrodzenia (uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 12
marca 1981 r., V PZP 4/80, OSNCP 1981 nr 10, poz. 182; OSPiKA 1982 nr 5-6,
poz. 50 z glosą A. Świątkowskiego; NP 1982 nr 11-12, s. 225 z glosą W.
Muszalskiego; por. też wyrok z dnia 8 lutego 1984 r., I PR 5/84, OSNCP 1984 nr
9, poz. 165; NP 1985 nr 9, s. 142 z glosą M. Seweryńskiego; uzasadnienia
wyroku z dnia 7 maja 1998 r., I PKN 73/98, OSNAPiUS 1999 nr 9, poz. 304
oraz wyroku z dnia 5 listopada 1999 r., I PKN 338/99, OSNAPiUS 2001 nr 6,
poz. 187).
Sąd Najwyższy ocenił, że w sprawie nie zachodzą okoliczności
wymienione w art. 393 § 1 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącą. Po
rozważeniu przesłanek określonych w art. 393 § 2 k.p.c, Sąd Najwyższy uznał
za uzasadnioną odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania, o czym orzekł na
podstawie tych przepisów w związku z art. 3937 § 1 k.p.c.