Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III PK 63/09 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court ruling, holding Mayor, not City Council, has power to terminate employment after dismissal.

Numero d'incarto III PK 63/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's dismissal of the defendant's cassation appeal regarding the termination of an employee's contract. The lower court incorrectly ruled that the City Council, which appointed the employee, had the authority to terminate the contract without notice, ignoring specific municipal laws. The court clarified that the Mayor, as the managing authority, holds the exclusive power to terminate the employment relationship after the employee's dismissal, thereby allowing the termination to stand.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 70 § 12 k.p.; Art. 4 ust. 2a ustawy o pracownikach samorządowych: The managing authority of a municipal employer, not the constituent body that appointed the employee, has the exclusive power to terminate the employment contract without notice following the employee's dismissal.

Parole chiave

Generato dall'IA
termination of employment municipal employer managing authority dismissal without notice special provisions city council competence Mayor authority

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 70 § 12 k.p.
5 oraz art. 70 § 12 k.p. Powołano się także na trafność
Art. 4 ust. 2a ustawy o pracownikach samorządowych
oraz art. 4 pkt 2a obowiązującej do dnia 31 grudnia 2008 r.
Art. 72 § 1 zdanie drugie k.p.
szczególnym w stosunku do art. 72 § 1 zdanie drugie k.p. i dlatego ma przed nim
Art. 18 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym
Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym do wyłącznej
Art. 3 § 1 k.p.
pracy (art. 31 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych).
Art. 71 k.p.
wykonywanie innej pracy w okresie wypowiedzenia (art. 71 k.p.) lub do ustalenia z
Art. 36 § 6 k.p.
pracownikiem wcześniejszego terminu rozwiązania stosunku pracy (art. 36 § 6
Art. 53 § 1 pkt 1 lit. b k.p.
podstawie art. 53 § 1 pkt 1 lit. b k.p. oraz znaczenia art.
art. 70 § 12 k.p
5 oraz art. 70 § 12 k.p.
art. 11 k.p
68 § 1 w związku z art. 11 k.p.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III PK 63/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 kwietnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Małgorzata Gersdorf

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z powództwa S. W.

przeciwko Urzędowi Gminy w D.

o wypowiedzenie umowy o pracę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 kwietnia 2010 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K.

z dnia 29 maja 2009 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania i orzeczenia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Pozwany Urząd Gminy w D., w sprawie z powództwa S. W. o

odszkodowanie z tytułu wadliwego rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia

na podstawie art. 53 §1 pkt 1 lit. b k.p., wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Okręgowego w K. z dnia 29 maja 2009 r., … 24/09. Zaskarżonym wyrokiem

oddalono jego apelację od wyroku Sądu Rejonowego w K., zasądzającego na rzecz

powoda tytułem żądanego odszkodowania kwotę

17.748,36 zł, stanowiącą

równowartość jego trzymiesięcznego wynagrodzenia za pracę.

Stan faktyczny ustalony przez Sąd Rejonowy został w pełni zaaprobowany

przez Sąd Okręgowy. Uchwałą Rady Miejskiej w D. z dnia 8 listopada 1995 r.

powód został powołany na stanowisko skarbnika Miasta i Gminy D. Stanowiło to

podstawę nawiązania jego stosunku pracy. Uchwałą tej Rady z dnia 14 grudnia

2007 r. odwołano powoda z tego stanowiska. Odwołanie było równoznaczne z

wypowiedzeniem umowy o pracę. W dniu odwołania i w okresie późniejszym

powód

był

na

zwolnieniu

lekarskim,

a

następnie

pobierał

świadczenie

rehabilitacyjne. W związku z upływem okresu uprawniającego pracodawcę do

rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia na podstawie art. 53 § 1 pkt 1 lit.

b k.p., Burmistrz pozwanej Gminy rozwiązał z powodem stosunek pracy z dniem 27

sierpnia 2008 r.

W ocenie prawnej obu Sądów to rozwiązanie było sprzeczne z prawem, gdyż

oświadczenie woli w imieniu pracodawcy zostało złożone przez nieuprawniony

organ. Zdaniem Sądów organem uprawnionym do rozwiązania stosunku pracy z

powodem była Rada Gminy, a nie jej Burmistrz. Sąd Okręgowy stwierdził, że

rozwiązanie stosunku pracy było dopuszczalne na podstawie odwołania (art. 70 §

2 i 3 k.p.). Przyjmując ten pogląd Sąd Okręgowy stwierdził jednocześnie, że nie

podziela odmiennego stanowiska, przedstawionego w wyroku Sądu Najwyższego z

dnia 30 maja 2001 r., I PKN 421/00 (OSNP 2003 nr 7, poz. 171), według którego w

takiej sytuacji, jak w rozpoznawanej sprawie, prawo rozwiązania stosunku pracy

służy przewodniczącemu zarządu gminy, a nie organowi, który powołał pracownika

na stanowisko. Tym samym Sąd Okręgowy podzielił pogląd wyrażony przez Sąd

Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 maja 2006 r., II PK 273/05 (OSNP

2007 nr 9 – 10, poz. 129) o właściwości rady gminy do rozwiązania stosunku pracy

z pracownikiem zatrudnionym na podstawie powołania.

W skardze kasacyjnej pozwany zarzucił naruszenie art. 53 § 1 pkt 1 lit. b

oraz art. 70 § 2 i 3 k.p., art. 18 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o

samorządzie gminnym (jednolity tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.)

oraz art. 4 pkt 2a obowiązującej do dnia 31 grudnia 2008 r. ustawy z dnia 22 marca

1990 r. o pracownikach samorządowych (jednolity tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 142,

poz. 1593 ze zm.). Zdaniem skarżącego art. 4 pkt 2a ustawy o pracownikach

samorządowych, wskazujący na burmistrza jako organ właściwy do dokonywania

czynności z zakresu prawa pracy wobec skarbnika gminy, jest przepisem

szczególnym w stosunku do art. 72 § 1 zdanie drugie k.p. i dlatego ma przed nim

pierwszeństwo na mocy art. 5 oraz art. 70 § 12 k.p. Powołano się także na trafność

stanowiska przyjętego przez Sąd Najwyższy we wskazanym wyroku I PK 421/00.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym do wyłącznej

właściwości rady gminy należy powoływanie i odwoływanie skarbnika gminy na

wniosek wójta. Jak wynika z art. 2 pkt 3 ustawy o pracownikach samorządowych, to

powołanie powoduje powstanie stosunku pracy. Do tego stosunku w pierwszej

kolejności stosuje się przepisy ustawy o pracownikach samorządowych, a w

kwestiach nieuregulowanych w niej

stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu

pracy (art. 31 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych).

Relacje między powołaniem na stanowisko i odwołaniem z niego a

stosunkiem pracy określają przepisy art. 68 i n. k.p. Sytuacja jest prosta w

odniesieniu do powołania. Jest to oświadczenie złożone przez pracodawcę lub inny

upoważniony do tego podmiot, powodujące powstanie stosunku pracy za zgodą

pracownika (art. 68 § 1 w związku z art. 11 k.p.). Jest to zdarzenie równoważne z

zwarciem umowy o pracę i do stosunku pracy powstałego z powołania stosuje się

przepisy dotyczące umowy o pracę na czas nieokreślony, z wyłączeniami

wymienionymi w art. 69 k.p. Powołanie wywołuje więc dwa skutki - powierzenie

stanowiska i powstanie stosunku pracy – które następują w tym samym terminie

(art. 68 § 1 w związku z art. 682 k.p.).

Natomiast w odniesieniu do odwołania, z uwagi na konieczność ochrony

interesów pracownika, sytuacja jest złożona. Pozbawienie stanowiska jest

dopuszczalne w każdym czasie (art. 70 § 1 k.p.). Wpływ odwołania na stosunek

pracy określają art. 70 § 12 § 3 k.p. Wynika z nich, że jeżeli przepis szczególny

nie stanowi inaczej, to odwołanie jest jednoznaczne w wypowiedzeniem umowy o

pracę lub z jej rozwiązaniem bez wypowiedzenia z przyczyn określonych w art. 52

lub 53 k.p. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z odwołaniem

równoznacznym z wypowiedzeniem umowy. Z reguły odwołanie równoznaczne z

wypowiedzeniem powoduje rozpoczęcie biegu wypowiedzenia i takiej sytuacji

dotyczy powołany wyrok Sądu Najwyższego II PK 273/05. Należy podzielić

wyrażony w nim pogląd, że wójt gminy nie może złożyć wypowiedzenia stosunku

pracy sekretarzowi gminy w czasie biegu okresu wypowiedzenia, który się

rozpoczął wskutek odwołania tego pracownika ze stanowiska w sposób

równoznaczny z wypowiedzeniem.

Jednakże

odwołanie

równoznaczne

z

wypowiedzeniem

nie

zawsze

powoduje rozpoczęcie biegu wypowiedzenia. Odwołanie jest dopuszczalne w

każdym czasie, a więc także w okresie usprawiedliwionej nieobecności w pracy, tak

jak to miało miejsce w rozpoznanej sprawie, w której powód był chory w dniu

odwołania. Ochrona interesów takiego pracownika określona jest w art. 72 § 1 k.p.

Przewiduje on, że wówczas bieg wypowiedzenia rozpoczyna się po upływie

usprawiedliwionej nieobecności (co nie zachodzi w niniejszej sprawie). Natomiast

istotne znaczenie dla rozpoznawanej sprawy ma drugie zdanie tego paragrafu,

według którego jeżeli usprawiedliwiona nieobecność trwa dłużej niż okres

przewidziany w art. 53 § 1 i 2 k.p., organ który pracownika powołał, może rozwiązać

stosunek pracy bez wypowiedzenia.

Mamy więc do czynienia ze złożoną sytuacją, w której organ uprawniony do

odwołania (rada gminy) odwołała powoda ze stanowiska, co było równoznaczne z

wypowiedzeniem mu stosunku pracy, jednakże to wypowiedzenie nie rozpoczęło

biegu z uwagi na chorobę powoda, której długotrwałość spowodowała powstanie

nowej przyczyny umożliwiającej rozwiązanie stosunku pracy na mocy art. 53 § 1

pkt 1 lit. b k.p. To rozwiązanie stosunku pracy jest oderwane od odwołania ze

stanowiska w tym sensie, że następuje na podstawie odrębnej czynności prawnej

w postaci oświadczenia woli złożonego pracownikowi już po odwołaniu go ze

stanowiska. Należy zgodzić się z poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w

powołanym wyroku I PKN 421/00, że w takiej sytuacji do rozwiązania stosunku

pracy z sekretarzem (skarbnikiem) gminy uprawniony jest przewodniczący zarządu

gminy (burmistrz), a nie organ, który powołał pracownika na stanowisko (zarząd

gminy). W uzasadnieniu tego wyroku Sąd Najwyższy odwołał się do art. 70 § 12

k.p. wyłączającego stosowanie przepisów Kodeksu pracy dotyczących rozwiązania

stosunku pracy z pracownikiem odwołanym ze stanowiska, jeżeli przepisy

szczególne stanowią inaczej. Na tej podstawie stwierdził, że do rozwiązania z

powodem umowy o pracę na podstawie art. 53 §1 pkt 1 lit. b k.p. nie był

uprawniony organ, który go powołał na stanowisko (art. 72 § 1 zdanie drugie k.p.)

lecz przewodniczący zarządu gminy (odpowiednio burmistrz), gdyż na mocy

przepisu szczególnego – art. 4 ustawy o pracownikach samorządowych – ma on

kompetencje

do

podejmowania

w

imieniu

pracodawcy

czynności

wobec

pracowników niezależnie od sposobu nawiązania z nimi stosunku pracy. Można do

tego dodać, że w rozpoznawanej sprawie w czasie rozwiązania z powodem

stosunku pracy właściwość burmistrza była określona jeszcze wyraźniej, gdyż art.

4 pkt 2a ustawy o pracownikach samorządowych wprost wskazywał burmistrza jako

podmiot uprawniony do dokonywania czynności z zakresu prawa pracy wobec

skarbnika i sekretarza gminy. Sąd Okręgowy nie podzielił tego poglądu, jednakże

jego argumenty nie nawiązują w żadnym stopniu do uzasadnienia tego wyroku

Sądu Najwyższego.

Sąd Okręgowy nie rozważał kwestii rozwiązania stosunku pracy powoda na

podstawie art. 53 § 1 pkt 1 lit. b k.p. oraz znaczenia art. 70 § 12 k.p., lecz

opacznie zrozumiał pogląd wyrażony w wyroku I PKN 421/00 jako przyjmujący, że

powołanie oznacza jedynie powierzenie stanowiska, a nawiązanie i rozwiązanie

stosunku

pracy

doprowadziło

należy do

burmistrza.

Błędne

zrozumienie

tego

wyroku

do stwierdzenia przez Sąd Okręgowy, że występuje sprzeczność

między nim, a powołanym wyrokiem II PK 273/05. Jest to bezzasadne, gdyż

dotyczą one różnych sytuacji i nie są ze sobą sprzeczne, co trafnie podnosiła

strona pozwana w apelacji i powtórzyła w skardze kasacyjnej.

Słuszność poglądu Sądu Najwyższego wyrażonego w wyroku I PK 421/00

potwierdzają dalsze argumenty. Patrząc na omawiane zagadnienie właściwości

organu uprawnionego do rozwiązania z powodem stosunku pracy od strony ustroju

strony pozwanej trzeba podnieść, że regulujące go przepisy, przewidują

kompetencje rady gminy tylko w zakresie powołania i odwołania skarbnika gminy

(art. 18 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym). Nie mogą więc być podstawą

do podejmowania przez radę innych czynności odnoszących się do stosunku pracy

osoby powołanej na stanowisko. Przepis art. 18 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie

gminnym też ma charakter szczególny w rozumieniu art. 70 § 12 k.p., wyłączający

możliwość rozwiązania stosunku pracy przez radę gminy na podstawie art. 53 § 1

pkt 1 lit. b k.p. z pracownikiem uprzednio odwołanym przez nią ze stanowiska.

Należy także podnieść, że z zasady czynności w sprawach z zakresu prawa pracy

podejmuje osoba lub organ zarządzający pracodawcą (art. 3 1 k.p. ), a nie organ

stanowiący. Tak więc po odwołaniu pracownika z zajmowanego stanowiska organ

zarządzający (burmistrza) jest uprawniony do zawarcia z nim umowy o

wykonywanie innej pracy w okresie wypowiedzenia (art. 71 k.p.) lub do ustalenia z

pracownikiem wcześniejszego terminu rozwiązania stosunku pracy (art. 36 § 6

k.p.).

Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c.