Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III PK 44/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error and inadmissible new facts.

Numero d'incarto III PK 44/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's cassation appeal against the regional court's decision to reject her claim for reinstatement and severance pay. The plaintiff argued for obvious legal errors regarding accounting duties and procedural violations but failed to substantiate these claims. The court ruled that the alleged procedural violations were not obvious and that the plaintiff improperly introduced new facts unrelated to the established case record.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 398 § 3 k.p.c.; Art. 398 § 9 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is rejected if the alleged legal error is not obvious prima facie and if new facts or evidence are introduced that were not part of the lower court's established case record.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obvious legal error new facts inadmissible accounting duties labor law procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 385 k.p.c.
i Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację powódki
Art. 398 § 3 § 1 pkt 1 k.p.c.
Skargę oparto na obydwu podstawach (art. 398 3 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.).
Art. 398 § 3 § 1 pkt 2 k.p.c.
Skargę oparto na obydwu podstawach (art. 398 3 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.).
Art. 398 § 9 § 1 pkt 2 k.p.c.
Skargę oparto na obydwu podstawach (art. 398 3 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.).
Art. 398 § 9 § 1 pkt 4 k.p.c.
Skargę oparto na obydwu podstawach (art. 398 3 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.).
Art. 398 § 13 § 2 k.p.c.
Skargę oparto na obydwu podstawach (art. 398 3 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.).
Art. 398 § 9 § 2 k.p.c.
Skargę oparto na obydwu podstawach (art. 398 3 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.).
§ 11 ust. 1 pkt 1 w związku z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
art. 385 k.p.c
i Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art. 385 k.p.c.
art. 61 § 1 k.c
błędną wykładnię art. 61 § 1 k.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08
II UK 38/08
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08 – LEX nr
II PK 11/08
494134; z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08 – LEX nr 490364).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III PK 44/11

POSTANOWIENIE

Dnia 23 listopada 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z powództwa T. F.

przeciwko Sądowi Rejonowemu w B.

o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 23 listopada 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w R.

z dnia 16 grudnia 2010 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania,

2. zasądza

od

powódki

na

rzecz

pozwanego

Sądu

Rejonowego w B. 120 zł (sto dwadzieścia) tytułem zwrotu

kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2010 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację powódki

od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy w D. z dnia 9 sierpnia 2010 r.

oddalającego powództwo w sprawie z powództwa T. F. przeciwko Sądowi

Rejonowemu w B. o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie za czas pozostawania

bez pracy.

Wyrok Sądu Okręgowego (w całości) powódka zaskarżyła skargą kasacyjną.

Skargę oparto na obydwu podstawach (art. 398 3 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.).

W ramach podstawy materialnoprawnej (art. 398 3 § 1 pkt 1 k.p.c.) zarzucono

błędną wykładnię art. 61 § 1 k.c. w związku z art. 300 k.p. oraz art. 186 8 k.p.

W ramach podstawy procesowej (art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.) zarzucono

naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 278 § 1 k.p.c.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na

przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania przewidziane w art. 398 9 § 1 pkt 2 i 4

k.p.c. W ocenie skarżącej skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398 9

§ 1 pkt 4 k.p.c.) z uwagi na oczywiste naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w związku z

art. 278 § 1 k.p.c., ponieważ „sądy rozpoznające sprawę w obu instancjach

bezsprzecznie

dokonały

ustalenia

okoliczności

wymagającej

wiadomości

specjalnych (tj. nieprawidłowego prowadzenia przez powódkę dokumentacji

księgowej) jedynie na podstawie dowodów z dokumentów i zeznań świadków, bez

przeprowadzenia koniecznego w tej sytuacji dowodu z opinii biegłego”.

Uzasadniając przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

określoną w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. skarżąca wskazała na potrzebę

wykładni art. 61 § 1 k.c. w związku z art. 300 k.p. oraz art. 1868 k.p. W ocenie

skarżącej wątpliwości interpretacyjne dotyczące powołanych przepisów dotyczą ich

subsumpcji do stanu faktycznego sprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona pozwana wniosła o oddalenie

skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od powódki na rzecz strony pozwanej kosztów

zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Odwołanie się do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art.

3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) wymagałoby przedstawienia tego, w czym wyraża się

„oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście

skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci

naruszenia prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości

widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08 – LEX nr

494134; z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08 – LEX nr 490364). W niniejszej sprawie

stan taki nie występuje. Nie jest przekonujące powołanie się przez autorkę skargi

na oczywiste naruszenie art. 233 § 1 w związku z art. 278 § 1 k.p.c. Pierwszy z tych

przepisów w ogóle nie może stanowić zarzutu kasacyjnego (por. art. 3983 § 3

k.p.c.). Co do przepisu art. 278 § 1 k.p.c. – to nie jest on nawet odpowiedni do

ogólnikowego zarzutu skargi nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego;

zwłaszcza,

że

nie

było

wniosku

o

przeprowadzenie

takiego

dowodu

w dwuinstancyjnym postępowaniu sądowym. Ustalenia zaskarżonego wyroku

dotyczą sytuacji faktycznej niewywiązywania się przez skarżącą z obowiązków

głównego księgowego w tym w szczególności tego, że sprawy księgowe

i rachunkowe u pozwanego nie były prowadzone w sposób prawidłowy;

nieprawidłowości te polegały na braku sporządzania stosownych dokumentów,

braku bieżącego uzupełniania ksiąg rachunkowych, księgowania na niewłaściwych

kontach. Wnosząca skargę – poza ogólnikowym zarzutem nieprzeprowadzenia

dowodu z opinii biegłego – w ogóle nie odnosi się do ustaleń stanowiących

podstawę faktyczną zaskarżonego wyroku.

Postawione zagadnienie dotyczące interpretacji przepisu art. 61 § 1 k.c.

w związku z art. 300 k.p. oraz art. 1868 k.p. ma polegać – według skarżącej – na

ocenie subsumcyjnej wskazanych przepisów. Pomimo to skarżąca przedstawia to

zagadnienie

w

odniesieniu

do

faktów,

które

pozostają

poza

podstawą

zaskarżonego wyroku – tym co zostało wyjaśnione w sprawie. Uzasadniając swoje

zagadnienie skarżąca powołuje się na to, że w dniu 5 listopada 2009 r. starała się

spotkać z Prezes strony pozwanej, celem doręczenia jej wniosku, o którym mowa

w art. 1867 k.p. Nie mogła jednak tego zrobić z uwagi na celowe unikanie takiego

spotkania przez Prezes Sądu. Takie okoliczności są oderwane od podstawy

faktycznej zaskarżonego wyroku, zgodnie z którą strona pozwana rozwiązała

z powódką umowę o pracę pismem z dnia 6 listopada 2009 r., a wniosek powódki

o obniżenie wymiaru czasu pracy jej pracodawca otrzymał dopiero w dniu

9 listopada 2009 r. Stosownie zaś do przepisu art. 398 13 § 2 k.p.c. w postępowaniu

kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie nowych faktów i dowodów, a Sąd

Najwyższy

jest

związany

ustaleniami

faktycznymi

stanowiącymi

podstawę

zaskarżonego orzeczenia.

Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art.

3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 398 9 § 2 k.p.c.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego ma swoją podstawę w § 11

ust. 1 pkt 1 w związku z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz

ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę

prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).