Supreme Court dismisses cassation as no legal issue exists and facts are for lower courts.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by an employee against his employer regarding equal treatment and wrongful dismissal. The appellant argued that the law required a broad interpretation of damages and that the employer's dismissal was discriminatory. The court ruled that the case did not present a significant legal question requiring interpretation and that factual disputes belong to the lower courts.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 393 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 393 § 2 k.p.c. in conjunction with Art. 393 § 5 k.p.c.: The Supreme Court will not accept a cassation for review if the appellant fails to demonstrate that a significant legal issue exists or that the lower court's decision is not final.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III PK 33/05
POSTANOWIENIE
Dnia 18 marca 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Kazimierz Jaśkowski
w sprawie z powództwa S. S.
przeciwko "K." Spółce z o.o. w M.
o odszkodowanie za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu oraz
odszkodowanie z tytułu nieuzasadnionego wypowiedzenia umowy o pracę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 18 marca 2005 r.,
na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w T.
z dnia 27 września 2004 r., sygn. akt III Pa …/04,
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.
Uzasadnienie
W imieniu powoda S. S. wniesiona została kasacja od wyroku Sądu
Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w T. z dnia 27 września
2004 r., sygn. akt III Pa …/04.
W kasacji pełnomocnik powoda jako okoliczność uzasadniającą jej
rozpoznanie wskazał na potrzebę wykładni przepisów prawa materialnego w
szczególności przepisu art. 183d k.p. przez wskazanie, czy odszkodowanie o którym
mowa w tym przepisie należy rozumieć ściśle jako naprawienie szkody poniesionej
przez pracownika w związku z nierównym traktowaniem przez pracodawcę w
miejscu pracy a tym samym, czy jego wysokość uzależniona jest od udowodnienia
przez pracownika wysokości poniesionej szkody, czy też odszkodowanie to należy
rozumieć szerzej (bliżej nawet pojęciu zadośćuczynienia) a w tej sytuacji, czy
wysokość odszkodowania jest niezależna od poniesionej przez pracownika szkody.
Ponadto w ocenie skarżącego istotne jest również wyjaśnienie, czy wypowiedzenie
przez pracodawcę umowy o pracę w 3 dni po otrzymaniu przez niego pozwu o
odszkodowanie w swojej istocie stanowi dyskryminację pracownika i narusza zakaz
wypowiadania umowy o pracę ze względu na skorzystanie przez pracownika z
uprawnienia domagania się równego traktowania w miejscu pracy w sytuacji, gdy
pracodawca
w
wypowiedzeniu
umowy
o
pracę
wskazał
inne
przyczyny
wypowiedzenia niż domaganie się przez pracownika odszkodowania, a przyczyny
wskazane przez pracodawcę istniały wcześniej, były pracodawcy znane i nie
stanowiły podstawy do wcześniejszego rozwiązania umowy o pracę, nadto gdy
pracownik ten zgodnie z ustaleniami Sądu pierwszej i drugiej instancji w okresie
tym był przez pracodawcę dyskryminowany.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Przedstawienie
przez
stronę
wnoszącą
kasację
okoliczności
uzasadniających jej rozpoznanie nie oznacza, że Sąd Najwyższy przyjmie kasację
do rozpoznania. Spełnienie powyższego wymagania, przewidzianego w art. 393 3 §
1 pkt 3 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym od nowelizacji Kodeksu postępowania
cywilnego dokonanej ustawą z dnia 24 maja 2000 r., nie pozwala jedynie odrzucić
kasacji sądowi drugiej instancji na podstawie art. 393 5 k.p.c., natomiast Sądowi
Najwyższemu – na podstawie art. 3937 § 2 w związku z art. 3935 k.p.c. Nie
zapewnia jednak przyjęcia kasacji do rozpoznania. Przyjęcie to zależy bowiem od
braku okoliczności, które uprawniają Sąd Najwyższy do wydania postanowienia o
odmowie przyjęcia kasacji do rozpoznania. Okoliczności te zostały wymienione w
art. 393 § 1 i § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy miał na uwadze, iż skarżący przedstawiając
okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji nie wykazał, iż w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, czy też, że istnieje potrzeba wykładni
przepisów
prawnych
budzących
poważne
wątpliwości
lub
wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów. Nie sposób bowiem przyjąć, iż istnieje
potrzeba rozstrzygania przedstawionych przez wnoszącego kasację „istotnych
zagadnień prawnych”, jeżeli od ich wyjaśnienia nie jest uzależniony sposób
rozstrzygnięcia sprawy. W sprawie istotne było bowiem nie to, czy odszkodowanie
zasądzone od pozwanego czyni zadość krzywdzie wyrządzonej powodowi, a więc
czy stanowi odpowiednie zadośćuczynienie, lecz czy odpowiada szkodzie, jaką
poniósł powód w wyniku zakazanego prawem zachowania pozwanego. W ten
sposób bowiem powód sformułował swoje żądanie w pozwie, uzasadniając
wysokość dochodzonego odszkodowania z tytułu dyskryminacji wyłącznie różnicą
w wysokości wynagrodzenia osiągniętego w roku 2003 i 2002, posłużył się zatem
pojęciem szkody zdefiniowanym w art. 361 k.c., co do którego nie istnieje potrzeba
dokonania wykładni wobec bogatego w tej materii orzecznictwa sądowego i
licznych wypowiedzi doktryny.
Sposób rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy nie jest uzależniony również
od wyjaśnienia drugiej kwestii podnoszonej przez skarżącego. Kwestia ustalenia
rzeczywistej przyczyny wypowiedzenia powodowi umowy o pracę nie zależy
bowiem od prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, ale
obejmuje sferę ustaleń faktycznych, które wobec braku w kasacji zarzutów
naruszenia prawa procesowego nie mogą być skutecznie kwestionowane w
postępowaniu przed Sądem Najwyższym
Ponadto Sąd Najwyższy zważył, iż w sprawie nie występuje nieważność
postępowania ani też zaskarżone orzeczenie nie narusza w sposób oczywisty
prawa.
Z tych względów Sąd Najwyższy uznał za uzasadnioną odmowę przyjęcia
kasacji do rozpoznania.