Criminal compensation claim dismissed for lack of legal issue and improper application of intertemporal law rules.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against a lower court's decision denying a one-time compensation claim for a police officer. The applicant argued that her mental health condition existed before the new compensation law took effect, but the lower court correctly applied the intertemporal rule, stating that the new law governs proceedings initiated after its entry into force. The Supreme Court found the cassation request lacked a valid legal ground because it failed to identify a significant legal issue or demonstrate a conflict in precedent, and it improperly attempted to re-evaluate the factual application of the law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 1, 2 k.p.c.; Art. 48 ust. 1 ustawy o świadczeniach odszkodowawczych; A cassation appeal is inadmissible if it fails to identify a significant legal issue or demonstrate a conflict in precedent, and the intertemporal rule requires applying the new law to proceedings initiated after its entry into force.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III PK 3/20 POSTANOWIENIE Dnia 15 grudnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z powództwa K. K.przeciwko Komendantowi Głównemu Policji w W.o jednorazowe odszkodowanie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 15 grudnia 2020 r.,na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w O.z dnia 1 sierpnia 2019 r., sygn. akt V Ua (...), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. nie obciąża powódki kosztami postępowania kasacyjnego strony pozwanej.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w O. wyrokiem z 1 sierpnia 2019 r. oddalił apelację K. K. od wyroku Sądu Rejonowego w O. z 20 marca 2019 r., który oddalił jej odwołanie od decyzji Komendanta Głównego Policji z 6 października 2017 r., odmawiającej przyznania jej jednorazowego odszkodowania. Wnioskodawczyni została zwolniona ze służby w Policji 25 lutego 2011 r. w związku ze stwierdzeniem całkowitej niezdolności do służby, przy rozpoznaniu przewlekłych zaburzeń nerwicowych i depresyjnych. W październiku 2015 r. złożyła wniosek o jednorazowe odszkodowanie za uszczerbek na zdrowiu w związku ze służbą.
Komisja Lekarska ustalił u niej 25% uszczerbku na zdrowiu. Pozwany nie uwzględnił wniosku ze względu na stwierdzenie uszczerbku po upływie 3 lat od zwolnienia ze służby. Sąd Rejonowy ustalił, iż przewlekłe zaburzenia nerwicowe lękowo – depresyjne występują u wnioskodawczyni od stycznia/lutego 2010 r. i trwają do chwili obecnej. Upływ czasu nie miał wpływu na wysokość uszczerbku na zdrowiu. Sąd Rejonowy zauważył, że poprzednia ustawa z 16 grudnia 1972 r. o odszkodowaniach przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji i aktualna z 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą tak samo określały przesłanki jednorazowego odszkodowania (art. 7 pierwszej i art. 9 drugiej ustawy).
W ocenie Sądu ustawodawca ograniczył w czasie możliwość dochodzenia roszczenia z tytułu jednorazowego odszkodowania. Ponadto obowiązujące poprzednio rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 18 grudnia 2002 r. w sprawie wykazu chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, z tytułu których przysługują odszkodowania określone w ustawie, nie przewidywało w wykazie chorób schorzenia, na które cierpi wnioskodawczyni, tj. „zaburzeń depresyjno-lękowych nawracających”. Dopiero w przepisach wykonawczych obowiązujących od 1 lipca 2014 r.
„zaburzenia depresyjno - lękowe” mogą stanowić chorobę pozostającą w związku z pełnieniem służby w Policji. W okresie od zakończenia służby (luty 2011 r.) przez okres ponad 3 lat nie było podstaw, by na mocy wówczas obowiązujących przepisów przyznać wnioskodawczyni prawo do jednorazowego odszkodowania. W konkluzji Sąd Rejonowy przyjął, że nie może dojść do działania nowej ustawy wstecz (z uwagi na brzmienie art. 9 i art. 48 ustawy z 4 kwietnia 2014 r.) i przyznania wnioskodawczyni prawa do jednorazowego odszkodowania po upływie 3 lat od zakończenia służby oraz na podstawie nowych przepisów, które weszły w życie po upływie trzyletniego okresu, jaki upłynął do zakończenia służby.
Sąd Okręgowy nie uwzględnił przeciwnej argumentacji apelacji odwołującej się do art. 48 ust. 1 i art. 9 pkt 2 ustawy z 4 kwietnia 2014 r. Stwierdził brak podstaw do przyznania skarżącej prawa do jednorazowego odszkodowania za uszczerbek na zdrowiu, niebędący podstawą do przyznania świadczenia pod rządami starej ustawy, tzn. obowiązującej w chwili powstania uszczerbku na zdrowiu.W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 48 ust. 1 ustawy z 4 kwietnia 2014 r. (odszkodowawczej) poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że z przepisu tego, mając na względzie zasadę nieretroakcji prawa, można wywieść, iż jednorazowe odszkodowanie za uszczerbek na zdrowiu spowodowany zaburzeniami depresyjno-lękowymi nie przysługuje funkcjonariuszowi/byłemu funkcjonariuszowi Policji, jeśli zaburzenia te pojawiły się przed 1 lipca 2014 r., podczas gdy prawidłowa wykładnia tej normy z uwzględnieniem dopuszczalności prospektywnego kształtowania przez nowo ustanowione normy następstw prawnych zdarzeń w toku, powinna prowadzić do stwierdzenia, że ustawa odszkodowawcza ma zastosowanie także do stanów faktycznych w których zaburzenia depresyjno-lękowe wystąpiły przed 1 lipca 2014 r. i mają trwały charakter.Skarżąca wskazała na art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 3984 § 2 k.p.c. i wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, „ponieważ w sprawie istnieje potrzeba wykładni budzącego poważne wątpliwości interpretacyjne przepisu art. 48 ust. 1 ustawy odszkodowawczej, a potrzeba ta jest nierozerwalnie związana z zagadnieniem prawnym dotyczącym dopuszczalności prospektywnego kształtowania przez ww. ustawę następstw prawnych zdarzeń w toku takich jak np. zaburzenia depresyjno-lękowe, które miały swój początek przed dniem 1 lipca 2014 r. i trwają nadal”.Pozwany w odpowiedzi wniósł o nieprzyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądzenie kosztów.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu z następujących przyczyn.1.Niezasadnie łączy w koniunkcji pierwszą i drugą podstawę przedsądu – art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., gdyż są to odrębne podstawy przedsądu (ustawodawca wyraźnie je rozróżnia). Mają inne znaczenie, role i przedmioty zainteresowania. Istotne zagadnienie prawne nie może być redukowane do samej wykładni przepisu, gdyż wykładnia to domena drugiej podstawy przedsądu, przy czym znaczenie ma dopiero kwalifikowana potrzeba wykładni, czyli wynikająca z poważnych wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie.
Uprawnione jest stwierdzenie, że brak jest we wniosku istotnego zagadnienia prawnego, gdyż takie zagadnienie nie zostało nawet sformułowane, co też wymagałaby właściwej argumentacji jurydycznej, uzasadniającej rangę zagadnienia (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.).2.Wniosek skupia się tylko na wykładni art. 48 ust. 1 aktualnej ustawy odszkodowawczej. Przepis ten ma już swoją wykładnię w orzecznictwie Sądu Najwyższego (choćby sprawy wskazane w uzasadnieniu wniosku – II UK 593/13, III UK 48/17, II UK 65/17, II UK 312/17), jednak skarżąca nie twierdzi, że występuje rozbieżność w orzecznictwie jako przesłanka drugiej podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Pozostaje więc pytanie, czy spełnia się kwalifikowana potrzeba wykładni art. 48 ust. 1 ustawy odszkodowawczej.
Odpowiedź jest negatywna, gdyż zgłoszona potrzeba wykładni nie wykracza poza zwykłą wykładnię prawa.3.Art. 48 ust. 1 ustawy odszkodowawczej ma znaczenie intertemporalne i tylko tyle. Jego treść jest jasna. Skoro obowiązuje już nowa ustawa, to do postępowań wszczynanych stosuje się nową ustawę, a do postępowań wszczętych a nie zakończonych decyzją ostateczną przed wejściem w życie ustawy nowej stosuje się przepisy dotychczasowe. Konsekwentnie, jako że w sprawie wszczęto postępowanie w 2015 r., to ta ustawa (nowa) ma zastosowanie (por. nie inna wykładnia w zauważonym we wniosku wyroku Sądu Najwyższego z 24 października 2018 r., II UK 312/17).
Regułę tą potwierdza też dalsza regulacja z art. 48 ust. 2 ustawy.4.Natomiast czym innym jest ocena rozstrzygnięcia objętego skargą. Wykracza poza zgłoszone we wniosku podstawy przedsądu, gdyż ocena zastosowania prawa w konkretnej sprawie to domena podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Do tej podstawy przedsądu skarżąca nie odwołuje się i nawet hasłowo nie twierdzi, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wówczas znaczenie miałoby prawo materialne w pełnym ujęciu, czyli szerszym niż przedmiot regulacji z art. 48 ust. 1 ustawy odszkodowawczej.
Przepis ten bowiem nie definiuje prawa do odszkodowania (tak jak art. 9 pkt 2 tej ustawy).Z tych motywów, z braku zasadnej podstawy przedsądu, orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c., zważając na wynik sprawy i przyczyny niepowodzenia wniosku dostrzeżone w odpowiedzi na skargę.