Supreme Court dismisses cassation appeal as no legal issue warrants review under Polish Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against a lower court's decision to reject the employee's claim for damages. The appellant argued that the lower court incorrectly applied Article 8 of the Civil Code regarding the abuse of rights, but the Court found no significant legal issue requiring review. The Court ruled that the application of general clauses depends on specific case circumstances and falls within the judge's free assessment, which cannot be challenged on cassation grounds absent a particularly obvious violation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 8 k.c.: The Supreme Court accepts a cassation appeal only if a significant legal issue exists; general clauses like Article 8 of the Civil Code require individual assessment based on specific circumstances and do not create grounds for cassation review absent a particularly obvious violation of judicial discretion.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III PK 20/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 września 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Strusińska-Żukowska w sprawie z powództwa S. K.przeciwko C. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w S.o odszkodowanie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 24 września 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K.z dnia 25 października 2013 r., sygn. akt IV Pa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. wyrokiem z dnia 25 października 2013 r. zmienił zaskarżony przez stronę pozwaną wyrok Sądu Rejonowego – Sądu Pracy w S. z dnia 28 maja 2013 r. w ten sposób, że oddalił powództwo S. K. o zasądzenie od C. Spółki z o.o. w S. odszkodowania w związku z rozwiązaniem umowy o pracę z naruszeniem przepisów prawa.Powód wywiódł skargę kasacyjną od tego wyroku, zarzucając naruszenie art. 8 k.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie, a także art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 8 k.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie.
Skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz orzeczenia o kosztach postępowania.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał ma oczywistą zasadność skargi oraz na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego.W odpowiedzi na skargę kasacyjną powoda strona pozwana wniosła o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania, bądź jej oddalenie, a także o zasądzenie od powoda kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód wskazał przede wszystkim na występowanie w sprawie zagadnienia prawnego o treści: „czy świadome rozwiązanie przez pracodawcę umowy o pracę w trybie natychmiastowym bez wypowiedzenia z winy pracownika (art. 52 § 1 pkt 1 k.p.) bez dokonania przez pracodawcę wypowiedzenia oraz uzasadnienia wypowiedzenia w formie pisemnej i przez to naruszenie w sposób rażący zasad współżycia społecznego oraz obowiązujących przepisów prawa, wyłącza możliwość skutecznego powołania się przez pracodawcę w czasie procesu na treść art. 8 k.p.?” oraz związaną z tym oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, co polegało na naruszeniu art. 8 k.p. przez zastosowanie tego przepisu „do stanu faktycznego w niniejszej sprawie i uznaniu, że żądanie powoda wypłaty odszkodowania za rozwiązanie z nim stosunku pracy z naruszeniem przepisów prawa narusza zasady współżycia społecznego w sytuacji, gdy pozwany sam naruszył zasady współżycia społecznego w sposób świadomy i rażący poprzez niezłożenie powodowi oświadczenia woli o rozwiązaniu stosunku pracy w formie pisemnej oraz niezłożenie pisemnego uzasadnienia przyczyn rozwiązania stosunku pracy”.Nie ma możliwości uznania, że w ten sposób skarżący przedstawił zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., bądź wykazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Wyartykułowane przez powoda wątpliwości dotyczą art. 8 k.p., czyli przepisu zawierającego klauzule generalne odwołujące się do zasad współżycia społecznego i nadużycia prawa, którego stosowanie pozostaje w nierozłącznym związku z całokształtem okoliczności konkretnej sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2003 r., I PK 558/02, OSNP 2004 nr 16, poz. 283).
W oderwaniu od tych konkretnych okoliczności nie można formułować ogólnych dyrektyw co do stosowania tego przepisu (por. wyrok Sądu Najwyższego z 28 listopada 1967 r., I PR 415/67, OSPiKA 1968 nr 10, poz. 210, z glosą Z. Ziembińskiego oraz uchwałę z 17 stycznia 1974 r., III PZP 34/73, OSNCP 1975 nr 1, poz. 4; PiP 1978 nr 7, s. 161 z glosami S. Sołtysińskiego i Z. Ziembińskiego). Rozstrzygnięcie kwestii dotyczącej zastosowania w sprawie takiego przepisu zależy od całokształtu występujących w niej konkretnych okoliczności, indywidualnie ocenianych i dlatego nie może służyć do uogólniającego ujęcia zagadnienia prawnego (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 1974 r., III PZP 34/73, LEX nr 7384).
Odnosząc się natomiast do wskazywanej we wniosku oczywistej zasadności skargi, podnieść należy, że ocena, czy w konkretnym przypadku ma zastosowanie norma art. 8 k.p., mieści się w granicach swobodnego uznania sędziowskiego. Sfera ta w ramach postępowania kasacyjnego może podlegać kontroli tylko w przypadku szczególnie rażącego i oczywistego naruszenia (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 1970 r., III PRN 39/70, OSNCP 1971 nr 3, poz. 53; PiP 1972 nr 10, s. 170, z glosą K. Piaseckiego; z 15 września 1999 r., III CKN 339/98, OSNC 2000 nr 3, poz. 58;
OSP 2000 nr 4, poz. 66, z glosą A. Szpunara; z 4 lipca 2002 r., I CKN 837/00, LexPolonica nr 376352 oraz z 30 października 2003 r., IV CK 151/02, LexPolonica nr 1630441). Nie można uznać, że we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód zdołał wykazać tego rodzaju naruszenie art. 8 k.p. w okolicznościach faktycznych sprawy, powołując się na uchybienie przez stronę pozwaną przepisom prawa przy rozwiązywaniu z powodem umowy o pracę, co jego zdaniem wyklucza możliwość oddalenia powództwa o odszkodowanie na podstawie art. 8 k.p. Tymczasem w orzecznictwie Sądu Najwyższego dopuszczono możliwość oddalenia - na podstawie art. 8 k.p. - roszczenia pracownika o odszkodowanie z powodu naruszenia przez pracodawcę przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę.
Sąd Najwyższy uznawał, że takie rozstrzygnięcie może mieć miejsce wówczas, gdy pracownik dopuścił się szczególnie rażącego naruszenia obowiązków pracowniczych albo przepisów prawa. W tej kwestii orzecznictwo jest utrwalone i jednolite. Tytułem przykładu można wymienić wyroki: z 6 kwietnia 2006 r., III PK 12/06 (OSNP 2007 nr 7-8, poz.
90) i z 8 stycznia 2008 r., II PK 112/07 (LEX nr 448139). Nie ma zatem żadnych przesłanek do stwierdzenia, ażeby tego rodzaju rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie przekraczało granice swobodnego uznania sędziowskiego w stosowaniu klauzuli generalnej z art. 8 k.p.Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c. i art. 39821 w związku z art. 108 § 1 k.p.c. należało postanowić jak w sentencji.