Supreme Court dismisses prison officer's labor law claim for housing aid, ruling it falls under administrative law.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the prisoner's cassation appeal against a lower court ruling that denied him housing assistance. The prisoner argued that the Prison Service Act incorrectly excluded him from labor law protections, while the state contended his status as a state functionary placed the matter outside the Labor Code. The court held that the specific provision in the Prison Service Act governing this type of aid does not refer to labor law, meaning the lower court's application of administrative law principles was within judicial discretion.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 220 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej; Art. 8 k.p.: The provision in the Prison Service Act regarding housing aid for prison officers does not refer to the Labor Code, and applying administrative law principles to such cases falls within the judge's free assessment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III PK 19/19 POSTANOWIENIE Dnia 11 grudnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Wróbel w sprawie z powództwa A. K. przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w G. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 11 grudnia 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. z dnia 10 maja 2018 r., sygn. akt III Pa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. nie obciąża powoda kosztami zastępstwa procesowego należnymi stronie pozwanej w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w L. wyrokiem z dnia 10 maja 2018 r., sygn. akt V Pa (…), oddalił apelację powoda A. K. od wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 11 grudnia 2017 r., sygn. akt IV P (…) (pkt 1), nie obciążając przy tym powoda kosztami zastępstwa procesowego należnymi stronie pozwanej w postępowaniu apelacyjnym (pkt 2).A. K. zaskarżył wyroku Sądu Okręgowego skargą kasacyjną w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów:1. prawa procesowego, to jest:a) art. 220 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (jednolity tekst:
Dz.U. 2010 r. Nr 79 poz. 523 ze zm.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskutek uznania, że przepis ten zawiera odesłanie do stosowania wobec funkcjonariuszy Służby Więziennej przepisów kodeksu pracy w zakresie nieuregulowanym tą ustawą,b) art. 386 § 1 k.p.c. przez jego niewłaściwe zastosowanie wskutek nieuwzględnienia przez Sąd Okręgowy w L. apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 11 grudnia 2017 r., sygn. akt IV P (…), na skutek błędnego uznania, iż dochodzone pozwem świadczenie jest co do zasady należne, lecz nie może być uwzględnione na podstawie art. 8 k.p. i art. 220 ustawy o Służbie Więziennej;2. prawa materialnego, to jest art. 8 k.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie do funkcjonariusza Służby Więziennej, który nie jest pracownikiem w rozumieniu art. 2 k.p., lecz funkcjonariuszem państwowym wykonującym służbę na podstawie stosunku administracyjno – prawnego.W oparciu o przedstawione zarzuty, skarżący wniósł o:1. uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 10 maja 2018 r., sygn. akt V Pa (…), w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, z uwzględnieniem kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych - na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c.,ewentualnie o:2. uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 10 maja 2018 r., sygn. akt V Pa (…), w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy, przez:a) zmianę wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 11 grudnia 2017 r., w sprawie V Pa (…), przez zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa - Zakładu Karnego w G. na rzecz powoda A.
K. kwoty 55.300 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 6 lipca 2017 r. do dnia zapłaty,b) zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania za pierwszą i drugą instancję oraz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.Ponadto skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, albowiem w jego ocenie skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi na kwalifikowane naruszenia przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego, tj. art. 220 ustawy o Służbie Więziennej, przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a także art. 8 k.p., przez jego niewłaściwe zastosowanie.Zdaniem skarżącego, ocenę taką odnieść należy w pierwszej kolejności do naruszenia przez Sąd Okręgowy w L. przepisu art. 220 ustawy o Służbie Więziennej, który jest jednoznaczny w swej treści i ustanawia właściwość Sądu Pracy w sprawach w nim wymienionych.
Już pobieżne zapoznanie się z jego treścią prowadzi do oczywistego wniosku, że jest to norma o charakterze procesowym, która określa właściwość rzeczową sądu powszechnego. W żaden sposób nie można z brzmienia tego przepisu wyprowadzić odesłania do stosowania Kodeksu pracy, a odmienne stanowisko Sądu drugiej instancji zostało zajęte w zupełnym oderwaniu od jednoznacznego brzmienia tego przepisu. Tym samym brak było podstaw do zastosowania do powoda jako funkcjonariusza Służby Więziennej, w oparciu o rzekome odesłanie zawarte w art. 220 ustawy o Służbie Więziennej, przepisu art. 8 k.p.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie do merytorycznego rozpoznania.Z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie wynika, by zaskarżony wyrok zapadł z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad prawa, widocznym prima facie (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2017 r., V CSK 535/16, LEX nr 2304253).Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, art. 220 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (jednolity tekst: Dz.U. z 2019 r., poz. 1427) na drogę postępowania przed sądem właściwym w sprawach z zakresu prawa pracy (i we właściwej dla tego sądu procedurze) odsyła wyłącznie sprawy o roszczenia ze stosunku służbowego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2016 r., I PK 181/15, OSNP 2017 nr 10, poz. 131; częściowo także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2015 r., III PK 7/15, LEX nr 1816597).
Taki przypadek miał miejsce w sprawie niniejszej, jako że dotyczyła ona przyznania pomocy finansowej dla funkcjonariusza na uzyskanie lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę. Z tego względu nie sposób czynić Sądowi zarzutu z tytułu zastosowania przepisu Kodeksu pracy (konkretnie art. 8 k.p.), a w każdym razie, nie mogłoby to zostać uznane za naruszenie oczywiste, rażące i widoczne „na pierwszy rzut oka”. Ewentualna zaś ocena, czy w rozpoznawanym przypadku ma zastosowanie norma art. 8 k.p., mieści się w granicach swobodnego uznania sędziowskiego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2019 r., II PK 94/18, LEX nr 2665403).Mając na względzie powyższe, należało orzec jak w sentencji.