Supreme Court dismissed cassation appeal as it concerned fact-finding and evidence assessment, not legal interpretation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal for review. The appellant argued that a manager's remarks constituted discriminatory practice and a violation of personality rights under the Civil Code. The Court determined that the core issue was the factual assessment of whether the remarks were discriminatory, which falls under fact-finding rather than legal interpretation. Consequently, the appeal was rejected because the Civil Procedure Code prohibits cassation complaints based solely on factual determinations or evidence evaluation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it challenges the court's finding of facts or evaluation of evidence, as such matters must be addressed only through indirect arguments regarding procedural law violations.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III PK 16/11
POSTANOWIENIE
Dnia 21 czerwca 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Roman Kuczyński
w sprawie z powództwa Z. F.
przeciwko /.../Uniwersytetowi /…/
o naruszenie dóbr osobistych - przeproszenie,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 21 czerwca 2011 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego […]
z dnia 14 września 2010 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze szczególnym,
co potwierdza przepis art. 3981 § 1 i § 2 k.p.c. oraz reprezentatywne piśmiennictwo.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto, gdy zachodzi
nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Przytoczone przesłanki ustawowe stanowią, więc obligatoryjny i nieodzowny
element oceny w tym stadium postępowania kasacyjnego. Badanie ich na
podstawie i w zakresie, przedstawionego w skardze kasacyjnej, uzasadnienia
wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania doprowadziło Sąd Najwyższy do konkluzji,
że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 398 9 § 1 pkt 1
k.p.c., bowiem wskazane przez powoda istotne zagadnienie prawne polegające na
ustaleniu - czy polemika przełożonego pracownika z wtoczonym przez pracownika
powództwem, wygłoszona wobec jego współpracowników, studentów, doktorantów
i pracowników administracji nosi znamiona praktyki dyskryminacyjnej i czy może
być rozpatrywana jako naruszenie dóbr osobistych w rozumieniu art. 24 k.c. - w
istocie odnosi się do kwestii ustalenia faktów lub oceny dowodów, a zgodnie z art.
3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące
ustalenia faktów lub oceny dowodów. Ustalenia natury faktycznej w postępowaniu
kasacyjnym mogą bowiem być skutecznie kwestionowane jedynie w sposób
pośredni, a mianowicie, przez wskazanie konkretnego przepisu czy przepisów
prawa procesowego i wykazanie w niej, że jego (ich) naruszenie mogło mieć istotny
wpływ na wynik sprawy. Tego rodzaju zarzutu (dotyczącego naruszenia przepisów
postępowania) skarga kasacyjna nie formułuje (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z 23 września 2005 r. III CSK 13/05, OSNC 2006/4/76).
Wobec powyższego Sąd Najwyższy działając na podstawie art. 398 9 § 2 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.