Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III PK 115/05 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as inadmissible for challenging factual findings and introducing new facts.

Numero d'incarto III PK 115/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a lower court's decision rejecting the plaintiff's claim for patent infringement and rationalization project remuneration. The plaintiff argued for a specific legal interpretation and alleged the lower court failed to examine economic justifications for non-use. The court ruled that the appeal was inadmissible because it essentially challenged established facts and introduced new factual arguments contrary to procedural rules prohibiting fact-based cassation grounds.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 57 ust. 3 ustawy o wynalazczości; Art. 3983 § 3 k.p.c.: Cassation complaints challenging factual findings or introducing new facts are inadmissible as they do not constitute a proper legal interpretation error.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal inadmissibility factual findings binding new facts in appeal patent infringement claim rationalization project remuneration

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 57 ust. 3 ustawy o wynalazczości
domniemania ustanowionego w art. 57 ust. 3 ustawy o wynalazczości.
Art. 94 ust. 1 ustawy o wynalazczości
wysokości za pięcioletni okres stosowania projektu (art. 94 ust.
Art. 94 ust. 2 ustawy o wynalazczości
1 i art. 94 ust. 2 ustawy o wynalazczości ale
Art. 16 ust. 1 ustawy o wynalazczości
materialnego przez błędną wykładnię art. 16 ust.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
w oparciu o art. 3983 § 3 k.p.c należy go uznać za niedopuszczalny.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
brzmienie art. 39813 § 2 k.p.c. również jest niedopuszczalne.
Art. 39814 k.p.c.
Z tych względów na podstawie art. 39814 k.p.c. orzeczono, jak w sentencji.
art. 118 k.c
bieg dziesięcioletnie przedawnienie (art. 118 k.c.
art. 3983 § 3 k.p
w oparciu o art. 3983 § 3 k.p.c należy go uznać za niedopuszczalny.
art. 39813 § 2 k.p.c
brzmienie art. 39813 § 2 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III PK 115/05

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Zbigniew Hajn

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z powództwa Z. K.

przeciwko Fabryce Firanek "W." S.A. w S.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 lutego 2006 r.,

skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w R.

z dnia 19 maja 2005 r., sygn. akt IACa …/04,

oddala skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 19 maja 2005 r., sygn. akt ACa .../04 Sąd Apelacyjny w R.

w sprawie z powództwa (pozew z dnia 29 stycznia 1996 r.) Z. K. przeciwko Fabryce

Firanek „W.” S.A.

oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Okręgowego w T. z

dnia 22 września 2003 r.,

który po ponownym rozpoznaniu sprawy (do którego

doszło w wyniku uchylenia wyroku tego Sądu z dnia 28 grudnia 1998 r. wyrokiem

Sądu Apelacyjnego w R. z dnia 30 września 1999 r.) oddalił jej powództwo o

zasądzenie (po ostatecznym sprecyzowaniu żądania) po 140.000 zł za stosowanie

wynalazków objętych zastrzeżeniami nr 1 patentu 152 665, nr 2 patentu 152 665

oraz nr 1 patentu 161 296 w okresie od 27 sierpnia 1985 r. do 1998 r. oraz 80.000

zł za stosowanie projektu racjonalizatorskiego przed zgłoszeniem wynalazku do

Urzędu patentowego

Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia faktyczne i ich

prawna ocena:

Powódka jako pracownik poprzednika prawnego strony pozwanej w sierpniu

1975 r. zgłosiła wniosek racjonalizatorski pod nazwą „Specjalny papier do

projektowania ażurowego – nowa metoda projektowania”, który pozwana wdrożyła

do produkcji wypłacając powódce wynagrodzenie w wysokości 850 zł. Powódka

uznała to wynagrodzenie za zbyt niskie. Ostatecznie fabryka zaoferowała wypłatę

wyższej kwoty, jednak powódka jej nie przyjęła. W 1985 r. powódka zgłosiła do

Urzędu Patentowego swoje wynalazki i uzyskała na nie patenty nr 152 665

(„Sposób projektowania wzorów dzianin oraz podłoże do projektowania wzorów

dzianin”) i nr 161 292 („Sposób rekonstrukcji wzorów dzianin”). W sprawie ustalono,

że w 1992 r. strona pozwana wprowadziła komputerowy system projektowania i od

tego czasu nie stosowała już żadnych rozwiązań wynalazczych powódki, przy czym

powódka nadal była przekonana, że strona pozwana stosuje jej wynalazki.

W zakresie wynagrodzenia za projekt racjonalizatorski Sąd Apelacyjny

stwierdził, iż zgodnie z § 25 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia

1972 r. w sprawie projektów wynalazczych (jednolity tekst: Dz.U. z 1982 r. Nr 28,

poz. 200) wynagrodzenie za każdy rok stosowania projektu winno być wypłacone w

terminie dwóch miesięcy od zakończenia roku. Z tym terminem stało się ono

wymagalne niezależnie od trwającego między stronami sporu o wysokość tego

wynagrodzenia. Roszczenie powódki o zapłatę wynagrodzenia w należnej

wysokości za pięcioletni okres stosowania projektu (art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 19

października 1972 r. o wynalazczości, Dz.U. Nr 43, poz. 272 ze zm.) stało się

wymagalne najpóźniej w dniu 1 marca 1981 r. i najpóźniej od tej daty rozpoczęło

bieg dziesięcioletnie przedawnienie (art. 118 k.c. w związku z art. 103 ustawy o

wynalazczości). Roszczenie o to wynagrodzenie przedawniło się zatem najpóźniej

w dniu 2 marca 1991 r.

W zakresie naruszenia patentu nr 152 665 Sąd Apelacyjny podzielił ustalenia

Sądu pierwszej instancji, iż strona pozwana stosowała wynalazek powódki do 1992

r. Wprowadziła wówczas komputerowy system projektowania firanek i stosowanie

wynalazku powódki stało się zbędne. Po tej dacie nie następowało naruszanie

patentu powódki, a zatem roszczenie powódki za naruszanie patentu po 1992 r.

jest bezzasadne, roszczenie z tytułu naruszenie patentu do 1992 r. uległo zaś

przedawnieniu. Zgodnie bowiem z art. 58 ustawy o wynalazczości (jednolity tekst

Dz.U. z 1984 r. Nr 33, poz. 177 ze zm.) roszczenia z powodu naruszenia patentu

ulegają przedawnieniu z upływem trzech lat, a bieg przedawnienia rozpoczyna się

od dnia wymagalności roszczenia.

W odniesieniu do roszczenia z tytułu naruszenia patentu nr 161 296 Sąd

Apelacyjny wskazał na art. 57 ust. 3 prawa wynalazczego, zgodnie z którym, jeżeli

przedmiotem patentu jest sposób wytwarzania nowego wytworu, domniemywa się,

że wytwór, który może być uzyskany opatentowanym sposobem, został wytworzony

tym sposobem. Uznał jednak, że dowody przeprowadzone w sprawie obaliły to

domniemanie, wskazując że strona pozwana nie korzystała przy rekonstruowaniu

wzorów firanek z wynalazku powódki.

W skardze kasacyjnej pełnomocnik powódki zarzucił naruszenie prawa

materialnego przez błędną wykładnię art. 16 ust. 1 prawa wynalazczego oraz

niewłaściwe zastosowanie art. 94 ust. 2 tej ustawy i wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie w całości poprzedzającego go

wyroku Sądu Okręgowego w T. i przekazanie temu Sądowi sprawy do ponownego

rozpoznania oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest bezzasadna i podlega oddaleniu. Wprawdzie jako jej podstawę

wymienia się naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe

zastosowanie przepisów art. 16 ust. 1 i art. 94 ust. 2 ustawy o wynalazczości ale

konkretyzacja tej podstawy i jej bliższe uzasadnienie pokazują, że skarga

kwestionuje w istocie ustalenia faktyczne, które do naruszenia prawa materialnego

doprowadziły w sposób pośredni, a w zakresie zarzutu naruszenia art. 94 ust. 2

ustawy o wynalazczości wręcz de facto powołuje nowy fakt mający, zdaniem

skarżącej, wpływ na wynik sprawy. Jeżeli zaś kasacyjny zarzut naruszenia

przepisów prawa materialnego, których wykładnia nie budzi wątpliwości, polega w

istocie na twierdzeniu, że w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy

znajdowałaby zastosowanie wyinterpretowana z tych przepisów norma prawna, to

w oparciu o art. 3983 § 3 k.p.c należy go uznać za niedopuszczalny. Zgodnie

bowiem z tym przepisem, podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty

dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Przepis artykułu art. 39813 § 2

k.p.c. wskazuje zaś, że Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami dokonanymi w

zaskarżonym wyroku w zakresie, w jakim dotyczą one faktycznej podstawy

rozstrzygnięcia Przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej brak jest więc możliwości i

podstaw do kwestionowania dokonanego przez Sądy niższych instancji ustalenia,

że strona pozwana nie korzystała z patentów powódki po 1992 r., w tym obalenia

domniemania ustanowionego w art. 57 ust. 3 ustawy o wynalazczości. Według tego

przepisu, jeżeli przedmiotem patentu jest sposób wytwarzania nowego wytworu,

domniemywa się, że wytwór, który może być uzyskany opatentowanym sposobem,

został wytworzony tym sposobem. Z kolei kwestia ustaleń, czy w ciągu pierwszych

pięciu lat korzystania z projektu racjonalizatorskiego strona pozwana nie miała

możliwości stosowania wynalazku w rozmiarach uzasadnionych względami

gospodarczymi (skarżący zarzuca Sądowi, że nie zbadał tej kwestii) została po raz

pierwszy wskazana przez skarżącą w postępowaniu kasacyjnym, co ze względu na

brzmienie art. 39813 § 2 k.p.c. również jest niedopuszczalne.

Z tych względów na podstawie art. 39814 k.p.c. orzeczono, jak w sentencji.