Supreme Court dismisses cassation appeal as obviously unfounded, citing established precedent on labor law provisions.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the plaintiff's cassation appeal against the district court's dismissal of her labor compensation claim. The plaintiff argued the lower court's decision was obviously unjustified, but the Supreme Court noted it relied on settled case law regarding specific labor code articles. Consequently, the court determined the appeal lacked the necessary legal merit for review and dismissed it.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 39813 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if obviously justified, meaning the legal error is immediately apparent without deep analysis, or if it concerns established Supreme Court precedent.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III PK 107/13
POSTANOWIENIE
Dnia 11 marca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Kazimierz Jaśkowski
w sprawie z powództwa Z. W.
przeciwko Przedsiębiorstwu Handlowo-Usługowemu "[…]" Spółce z ograniczoną
odpowiedzialnością w B.
o odszkodowanie i zadośćuczynienie,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 11 marca 2014 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy
i Ubezpieczeń Społecznych w L.
z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt VIII […]
odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Powódka Z. W. w sprawie przeciwko Przedsiębiorstwu Handlowo-Usługowemu
„[…]” Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w B. wniosła skargę kasacyjną
od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L.
z dnia 23 maja 2013 r., VIII Pa […]. Zaskarżonym wyrokiem oddalono jej apelację
od wyroku Sądu Rejonowego L. – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L.
z dnia 4 października 2012 r., VII P […] oddalającego powództwo.
Wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła w niej naruszenie: art. 53 § 1 w związku
z art. 30 § 4 k.p. oraz art. 943 § 2 k.p. Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi
do rozpoznania skarżąca wskazała, że jest ona oczywiście uzasadniona.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie jej do rozpoznania.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,
2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości
lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność
postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Jednocześnie,
zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną
w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw; w granicach zaskarżenia bierze
z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (przed sądem drugiej
instancji). Rozpoznanie skargi kasacyjnej w granicach podstaw oznacza związanie
Sądu Najwyższego zgłoszonymi przez skarżącego zarzutami naruszenia.
W przedmiotowej sprawie wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej
został oparty na przesłance oczywistej zasadności skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).
W tym zakresie należy wskazać, że przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej
rozumie się sytuację, w której zaskarżone nią orzeczenie sądu drugiej instancji
w sposób oczywisty narusza prawo. Oczywiste naruszenie prawa powinno być
rozumiane jako widoczna natychmiast, bez potrzeby dokonywania pogłębionej
analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem
albo
powszechnie
przyjętymi
regułami
interpretacji
(por.
postanowienia
Sądu Najwyższego z 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01, OSNAPiUS 2002 nr 20, poz. 494
oraz z 17 października 2001 r., I PKN 157/01, OSNAPiUS 2003 nr 18, poz. 437);
oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżony wyrok jest możliwe do przyjęcia tylko
wówczas, gdy jest ono z góry widoczne dla każdego prawnika, bez potrzeby głębszej
analizy prawniczej, gdy jest zupełnie pewne i nie może ulegać żadnej wątpliwości; gdy
podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie,
bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i analizy czynności sądu
(por. postanowienie Sądu Najwyższego z 21 maja 2008 r., I UK 11/08,
LEX nr 491538); gdy orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi
i niepodlegającymi
różnej
wykładni
przepisami
prawa
(por.
orzeczenie
Sądu Najwyższego z 30 stycznia 1963 r., II CZ 3/63, OSPiKA 1963 nr 11, poz. 286).
W
razie
powołania
się
na
przesłankę
skargi
kasacyjnej
przewidzianą
w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., skarżący powinien przytoczyć argumenty świadczące
o tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Pojęcie "oczywistości" mieści się
w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty
naruszenia prawa są w sposób oczywisty uzasadnione, bez dokonywania głębszej
analizy prawniczej.
W ocenie Sądu Najwyższego, przedmiotowej skargi kasacyjnej nie można uznać
za oczywiście uzasadnioną, tym bardziej, że Sąd swe rozstrzygnięcie oparł
na utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego tak co do wykładni art. 52 § 1 k.p.
i art. 30 § 4 k.p. jak i art. 943 § 2 k.p.
Nadto w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.