Supreme Court dismisses cassation appeal as not obviously justified under Polish Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland rejected the plaintiff's cassation appeal against a lower court's dismissal of a social security payment claim. The plaintiff argued the lower court obviously violated multiple statutes regarding healthcare facilities and medical professions, but the court found no such clear legal error. Consequently, the appeal was not admitted for review, and the plaintiff was ordered to pay the defendant's partial procedural costs.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; Art. 102 k.p.c.: A cassation appeal is not admitted if the alleged violation of law is not obvious, requiring immediate recognition of a clear contradiction without deep legal analysis.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III PK 106/13
POSTANOWIENIE
Dnia 11 marca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Kazimierz Jaśkowski
w sprawie z powództwa M. W.
przeciwko Województwu […]
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 11 marca 2014 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy
i Ubezpieczeń Społecznych w S.
z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt VII Pa […],
1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania,
2. zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej kwotę 500 zł (pięćset) tytułem
częściowego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Powódka M. W. w sprawie przeciwko Województwu […] o zapłatę wniosła
skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w S. z dnia 16 kwietnia 2013 r., VII Pa […]. Zaskarżonym wyrokiem
oddalono jej apelację od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum – Sądu Pracy
i Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 28 września 2012 r., IX P […], którym oddalono
powództwo.
Wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła w niej naruszenie art. 55 § 1 1 k.p.,
art. 94 pkt 2 k.p., art. 29 k.p., art. 42 k.p., art. 15 w związku z art. 94 pkt 4
w związku z art. 207 § 1 i 2 pkt 1-3 k.p., art. 80 k.p., art. 65 § 1 i 2 k.c. w związku
z art. 300 k.p., art. 24 § 1 k.c., art. 448 k.c., art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r.
o zakładach opieki zdrowotnej (jednolity tekst: Dz.U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89),
art. 18 ust. 1 i art. 41 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza
dentysty (jednolity tekst: Dz.U. z 2011 r. Nr 277, poz. 1634) a także art. 217 § 2
w związku z art. 227 k.p.c., art. 328 § 2 w związku z art. 378 § 1 w związku
z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 328 § 2 w związku z art. 382 k.p.c. Jako okoliczność
uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania skarżąca wskazała, że jest ona
oczywiście uzasadniona.
W odpowiedzi na skargę strona pozwana wniosła o odmowę przyjęcie jej
do rozpoznania, względnie oddalenie i zasądzenie na jej rzecz od powódki kosztów
zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie jej do rozpoznania.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,
2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości
lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność
postępowania
lub
4)
skarga
kasacyjna
jest
oczywiście
uzasadniona.
Jednocześnie, zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę
kasacyjną w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw; w granicach
zaskarżenia bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania
(przed sądem drugiej instancji). Rozpoznanie skargi kasacyjnej w granicach podstaw
oznacza związanie Sądu Najwyższego zgłoszonymi przez skarżącego zarzutami
naruszenia.
W przedmiotowej sprawie wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej
został oparty na przesłance oczywistej zasadności skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).
W tym zakresie należy wskazać, że przez oczywistą zasadność skargi
kasacyjnej rozumie się sytuację, w której zaskarżone nią orzeczenie sądu drugiej
instancji w sposób oczywisty narusza prawo. Oczywiste naruszenie prawa powinno
być rozumiane jako widoczna natychmiast, bez potrzeby dokonywania pogłębionej
analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem
albo
powszechnie
przyjętymi
regułami
interpretacji
(por.
postanowienia
Sądu Najwyższego z 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01, OSNAPiUS 2002 nr 20, poz. 494
oraz z 17 października 2001 r., I PKN 157/01, OSNAPiUS 2003 nr 18, poz. 437);
oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżony wyrok jest możliwe do przyjęcia tylko
wówczas, gdy jest ono z góry widoczne dla każdego prawnika, bez potrzeby głębszej
analizy prawniczej, gdy jest zupełnie pewne i nie może ulegać żadnej wątpliwości; gdy
podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie,
bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i analizy czynności sądu
(por. postanowienie
Sądu
Najwyższego
z
maja
2008
r.,
I UK 11/08,
LEX nr 491538); gdy orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi
i niepodlegającymi
różnej
wykładni
przepisami
prawa
(por.
orzeczenie
Sądu Najwyższego z 30 stycznia 1963 r., II CZ 3/63, OSPiKA 1963 nr 11, poz. 286).
W
razie
powołania
się
na
przesłankę
skargi
kasacyjnej
przewidzianą
w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., skarżący powinien przytoczyć argumenty świadczące
o tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Pojęcie „oczywistości” mieści się
w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty
naruszenia prawa są w sposób oczywisty uzasadnione, bez dokonywania głębszej
analizy prawniczej.
W ocenie Sądu Najwyższego, przedmiotowej skargi kasacyjnej nie można
uznać za oczywiście uzasadnioną w żadnym razie bowiem nie można przyjąć, że
Sąd Okręgowy
ferując
zaskarżony
wyrok
oczywiście
naruszył
prawo.
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania pomimo zawartych w nim
sformułowań w istocie nie uprawnia do stwierdzenia, że Sąd Okręgowy oczywiście
naruszył art. 18 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej w związku z art. 41 ustawy
o zawodach lekarza i dentysty, a tym bardziej, że naruszenie to miało kwalifikowany
charakter.
Nadto w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania
kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c.