Supreme Court dismissed appeal against refusal to accept cassation due to conditional suspension of sentence.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court upheld the lower court's order refusing to accept a cassation appeal. The defense argued that the first-instance judgment was flawed and violated constitutional rights, but the Supreme Court noted that the defendant was sentenced to a suspended prison term. Consequently, the court ruled that cassation is inadmissible by law for such sentences, rejecting the defense's claim that the refusal violated democratic principles.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 523 § 2 k.p.k.; Art. 523 § 4 k.p.k.: Cassation is inadmissible for sentences involving conditional suspension of execution of liberty, regardless of alleged substantive law violations.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KZ 85/12 POSTANOWIENIE Dnia 5 grudnia 2012 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej na posiedzeniu w trybie art. 530 § 3 k.p.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 grudnia 2012r. w sprawie B. Z., zażalenia wniesionego przez obrońcę B. Z., na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Okręgowego z dnia 24 września 2012r., o odmowie przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 24 kwietnia 2012r., p o s t a n o w i ł :utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 25 października 2011r.
B.Z. skazany został na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat. Wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 24 kwietnia 2012r. wyrok Sądu pierwszej instancji został zmieniony, poprzez uchylenie orzeczenia o środku karnym, a w pozostałej części utrzymany w mocy.Kasację od wyroku Sądu Okręgowego wniósł obrońca skazanego. Podniósł w niej zarzut rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść orzeczenia, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 199 § 1 k.k. We wstępnej części kasacji obrońca zastrzegł, że „w pełni zdaje sobie sprawę z treści art. 523 § 2 k.p.k. (...) jednakże zarówno orzeczenie Sądu I jak i Sądu II instancji zostało wydane z takim rażącym naruszeniem prawa, że nie może się ostać w takim kształcie w demokratycznym państwie prawa i powinno zasługiwać na możliwość kontroli przez Sąd Najwyższy”.Zaskarżonym zarządzeniem upoważniony sędzia odmówił przyjęcia kasacji, uznając ją za niedopuszczalną z mocy prawa, na podstawie art. 523 § 2 k.p.k. w zw. z art. 523 § 4 k.p.k.
W zażaleniu na to zarządzenie obrońca zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania – art. 530 § 2 k.p.k., poprzez odmowę przyjęcia kasacji, gdyż wyrok Sądu Okręgowego wydany został z rażącym naruszeniem prawa, a wniesienie kasacji było zasadne i celowe. W uzasadnieniu zażalenia oraz kolejnym piśmie procesowym, obrońca podkreślał zasadność podniesienia zarzutu rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 523 § 1 k.p.k., uznając, że zamknięcie skazanemu możliwości kontroli kasacyjnej pozostaje w sprzeczności z art. 45 Konstytucji RP, a w demokratycznym państwie to nie Sąd, który wydał wyrok, a Sąd Najwyższy powinien rozstrzygnąć o zasadności zarzutu kasacyjnego.
Nadto wskazał na zawartą w zaskarżonym zarządzeniu błędną interpretację podniesionego zarzutu kasacyjnego, który wprost zarzucał rażące naruszenie prawa, a nie dokonanie błędnych ustaleń faktycznych.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Zażalenie było bezzasadne i to w stopniu oczywistym. W tak emfatyczny sposób powołując się na wartości konstytucyjne i zasady obowiązujące w demokratycznym państwie prawnym, obrońca nie dostrzegł, że jego własne stanowisko o istnieniu podstawy prawnej do rozpoznania jego kasacji, właśnie w te zasady jest wymierzone.
Wszak to ustawodawca przesądził, co skarżący dostrzegł we wstępnej części kasacji, że strona kasację „na korzyść” może wnieść „jedynie w razie skazania (...) na karę pozbawienia wolności bez warunkowego jej zawieszenia” – art. 523 § 2 k.p.k. Wyjątek od tego ograniczenia, przewidziany w art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k. dotyczy wyłącznie kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k., a bezspornie takiego uchybienia obrońca w kasacji nie podniósł. B. Z. skazany został na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Ten rodzaj skazania przesądza zatem, na podstawie powołanych powyżej przepisów, że kasacja wniesiona w tej sprawie pozostaje niedopuszczalną z mocy ustawy, co prawidłowo stwierdził w zaskarżonym zarządzeniu upoważniony sędzia. Wprawdzie zbędnym zdaniem w zarządzeniu była interpretacja zarzutu kasacyjnego, jako zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, ale to akurat stwierdzenie żadnego znaczenia nie miało dla prawidłowości powołanych podstaw odmowy przyjęcia kasacji i fundamentalnego dla tego rozstrzygnięcia odwołania się do konsekwencji płynących z treści art. 523 § 2 i § 4 k.p.k.Sąd Najwyższy, podobnie jak każdy inny sąd, działa na podstawie ustawy, w tym przypadku przepisów Kodeksu postępowania karnego.
Postulowane przez skarżącego ominięcie tego porządku, wprost wymierzone było w zasady równości wszystkich obywateli, a zatem w porządek demokratycznego państwa prawnego. Obrońcy skazanego, tak głęboko przekonanemu o zasadności zarzutu rażącego naruszenia art. 199 § 1 k.k. pozostaje zatem, jak każdej innej stronie w analogicznej sytuacji procesowej, ubieganie się o wniesienie kasacji przez podmiot szczególny, wskazany w art. 521 k.p.k. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia.