Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KZ 81/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed appeal against refusal to extend deadline for appeal due to defendant's failure to appear.

Numero d'incarto III KZ 81/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's appeal against the appellate court's refusal to extend the deadline for filing a request to serve the judgment. The defendant argued he was unaware of the proceedings due to mental health issues and reliance on his appointed counsel, while the defense attorney claimed a violation of fair trial rights. The court rejected these arguments, citing a psychiatric opinion that found no mental illness and indicated the defendant's claims were a defensive posture, concluding the missed deadline was solely his fault.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 524 § 1 k.p.k. w zw. z art. 457 § 2 k.p.k.; Art. 96 § 2 k.p.k.: The court held that a party who fails to appear at a hearing regarding a deadline extension loses the right to claim the deadline was missed due to lack of awareness, especially when expert opinions refute claims of mental incapacity.

Parole chiave

Generato dall'IA
missed procedural deadline extension of time limit failure to appear mental health defense fair trial rights appellate procedure defensive posture

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 524 § 1 k.p.k.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2010 r., III KZ 24/10, OSNwSK 2010/1/795).W opisanych warunkach, uznać należało, że nie został skutecznie zakwestionowany fakt, iż niedotrzymanie terminu do złożenia wniosku w trybie przewidzianym w art. 524 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 457 § 2 k.p.k.
z art. 457 § 2 k.p.k. nastąpiło z przyczyn zależnych wyłącznie od skazanego.Na marginesie jedynie zauważyć należy, że w postępowaniu jurysdykcyjnym w kwestii przywrócenia terminu orzeka sąd na posiedzeniu, w składzie określonym w art.
Art. 96 § 2 k.p.k.
Do udziału stron i innych osób w posiedzeniu znajduje zaś zastosowanie przepis art. 96 § 2 k.p.k., w myśl którego strony oraz osoby niebędące stronami mogą wziąć udział w posiedzeniu, jeżeli się stawią.
Art. 30 k.p.k.
nastąpiło z przyczyn zależnych wyłącznie od skazanego.Na marginesie jedynie zauważyć należy, że w postępowaniu jurysdykcyjnym w kwestii przywrócenia terminu orzeka sąd na posiedzeniu, w składzie określonym w art. 30 k.p.k.
Art. 6 k.p.k.
zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:I.obrazę przepisów postępowania, tj.:1.art. 6 k.p.k., art.
Art. 96 § 1 k.p.k.
6 k.p.k., art. 96 § 1 i 2 k.p.k.
Art. 6 ust. 1 i ust. 3 lit. b, c, d Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności
oraz art. 6 ust. 1 i ust. 3 lit. b, c, d Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez niezawiadomienie obrońcy skazanego o terminie posiedzenia z dnia 4 listopada 2015 r.
art. 189 § 1 k.k
skazanego z art. 189 § 1 k.k.
art. 189 § 3 k.k
skazanego z art. 189 § 1 k.k.
art. 197 § 3 pkt 1 k.k
z art. 197 § 3 pkt 1 k.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2010 r., III KZ 24/10, OSNwSK 2010/1/795
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2010 r., III KZ 24/10, OSNwSK 2010/1/795).W opisanych warunkach, uznać należało, że nie został skutecznie zakwestionowany fakt, iż niedotrzymanie terminu do złożenia wniosku w trybie przewidzianym w art.
II KZ 29/97
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 1997 r., II KZ 29/97, Prok.
III KZ 24/10
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2010 r., III KZ 24/10, OSNwSK 2010/1/795).W opisanych warunkach, uznać należało, że nie został skutecznie zakwestionowany fakt, iż niedotrzymanie terminu do złożenia wniosku w trybie przewidzianym w art.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KZ 81/15 POSTANOWIENIE Dnia 17 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz w sprawie B. A. skazanego z art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 189 § 3 k.k. w zb. z art. 197 § 3 pkt 1 k.k. w zw. z art. 197 § 4 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 17 grudnia 2015 r., zażalenia skazanego i jego obrońcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt II AKa 88/15, o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o doręczenie wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 15 czerwca 2015 r., sygn. akt II AKa 88/15, wraz z uzasadnieniem p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIEZaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny w Białymstoku nie uwzględnił wniosku obrońcy skazanego B.A. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie wyroku tego Sądu z dnia 15 czerwca 2015 r., sygn. akt II AKa 88/15, wraz z uzasadnieniem.Zażalenie na to postanowienie złożył skazany i jego obrońca.Skazany podniósł, że osobiście i listownie kontaktował się ze swoim obrońcą z urzędu, która nie poinformowała go jednak o dalszym postępowaniu w sprawie. Wprawdzie otrzymał z Sądu Apelacyjnego odpis wyroku i „jakieś pouczenie”, lecz go nie zrozumiał, gdyż był „zakręcony” po lekach psychotropowych, od których jest uzależniony.

Ponieważ w tym czasie był pozbawiony wolności, nie mógł zasięgnąć stosownej informacji w sekretariacie sądu.Obrońca skazanego – adw. M. K. zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:I.obrazę przepisów postępowania, tj.:1.art. 6 k.p.k., art. 96 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 6 ust. 1 i ust. 3 lit. b, c, d Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez niezawiadomienie obrońcy skazanego o terminie posiedzenia z dnia 4 listopada 2015 r. w sprawie II AKa 88/15,2.art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art. 92 k.p.k., poprzez wybiórcze potraktowanie okoliczności istotnych w sprawie, a wskazanych we wniosku obrońcy skazanego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 15 czerwca 2015 r., sygn. akt II AKa 88/15, wraz z uzasadnieniem oraz dowolną i sprzeczną z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, ocenę pisma poprzedniego obrońcy skazanego z dnia 26 października 2015 r.,3.art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 202 § 1 k.p.k., poprzez zaniechanie zasięgnięcia opinii biegłych psychiatrów dla oceny stanu zdrowia psychicznego skazanego oraz jego możliwości zrozumienia pouczenia otrzymanego wraz z wyrokiem Sądu II instancji,II.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia w postaci nieprawidłowej oceny stanu zdrowia psychicznego skazanego B.

A. oraz możliwości zrozumienia przez niego otrzymanego pouczenia o terminie i sposobie wniesienia kasacji, jak też błędne ustalenie w zakresie podejmowanych przez skazanego prób kontaktu z obrońcą z urzędu,III.obrazę przepisów postępowania, tj. art. 156 § 1 k.p.k. oraz art. 6 ust. 3 lit. b i c Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez pozbawienie obrońcy możliwości zapoznania się z aktami sprawy.Wskazując na powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia, uwzględnienie wniosku obrońcy skazanego z dnia 23 września 2015 r. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie uzasadnienia wyroku i przywrócenie owego terminu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Białymstoku.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenia nie są zasadne i nie zasługują na uwzględnienie.W świetle analizy akt sprawy brak jest podstaw do podważenia zasadności leżącego u podstaw zaskarżonego postanowienia ustalenia, że niedotrzymanie przez skazanego terminu zawitego do złożenia wniosku o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych, w ujęciu art. 126 § 1 k.p.k.

Jak trafnie podkreślono w tym postanowieniu, przesłanką przywrócenia terminu zawitego jest niezależna od strony przyczyna uniemożliwiająca zachowanie tego terminu. W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że przyczyny niezależne od strony to takie, których strona nie mogła usunąć i dokonać wymaganej przez prawo czynności we właściwym czasie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 1997 r., II KZ 29/97, Prok. i Pr. 1997, nr 6, poz. 9).W niniejszej sprawie sytuacja tego typu nie wystąpiła, jako że za przyczynę od strony niezależną nie mogło być w żadnym razie uznane niezrozumienie przez skazanego pouczenia o sposobie, terminie i trybie zaskarżenia kasacją wyroku sądu odwoławczego.

Skazany został o tym w sposób prawidłowy pouczony (k. 934 i 953). Jeżeli mimo to nie zrozumiał tego pouczenia, mógł zwrócić się do Sądu Apelacyjnego w Białymstoku o ponowne, jeszcze bardzie precyzyjne jego przedstawienie czemu, co oczywiste, nie stało na przeszkodzie pozbawienie wolności. Skoro skazany tego nie uczynił i od doręczenia mu pouczenia w dniu 18 czerwca 2015 r. do dnia 23 września 2015 r. nie podjął żadnych czynności, to obecnie nie może powoływać się na brak świadomości co do sposobu i terminu wystąpienia z wnioskiem o doręczenie wyroku z uzasadnieniem, jako przyczynę uzasadniającą przywrócenie mu terminu zawitego do jej dokonania.

Nie są również przekonujące, w świetle jednoznacznej opinii sądowo – psychiatrycznej dotyczącej skazanego (k. 441-447), wywody skarżących, co do braku zdolności B. A. do zrozumienia otrzymanego wraz z wyrokiem pouczenia co do terminu, sposobu i trybu wniesienia kasacji, jak też samodzielnego złożenia przez niego wniosku o uzasadnienie wyroku, z uwagi na stan psychiczny i związane z tym obniżone możliwości intelektualne. Jak bowiem jednoznacznie wynika z powołanej opinii u skazanego B. A. nie stwierdzono choroby psychicznej, ani upośledzenia umysłowego.

Zdaniem biegłych skazany podjął postawę obronną, a wykonane u niego testy wskazywały na symulację (k. 441-447). Za przyczynę od skazanego niezależną nie może być także uznane błędne jego przekonanie, że stosowny wniosek złoży w jego imieniu wyznaczony obrońca z urzędu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2010 r., III KZ 24/10, OSNwSK 2010/1/795).W opisanych warunkach, uznać należało, że nie został skutecznie zakwestionowany fakt, iż niedotrzymanie terminu do złożenia wniosku w trybie przewidzianym w art. 524 § 1 k.p.k. w zw. z art. 457 § 2 k.p.k. nastąpiło z przyczyn zależnych wyłącznie od skazanego.Na marginesie jedynie zauważyć należy, że w postępowaniu jurysdykcyjnym w kwestii przywrócenia terminu orzeka sąd na posiedzeniu, w składzie określonym w art. 30 k.p.k.

Do udziału stron i innych osób w posiedzeniu znajduje zaś zastosowanie przepis art. 96 § 2 k.p.k., w myśl którego strony oraz osoby niebędące stronami mogą wziąć udział w posiedzeniu, jeżeli się stawią. Sąd nie zawiadamia ww. podmiotów, w tym również prokuratora, o terminie i miejscu posiedzenia, jednakże jeżeli strony oraz inne osoby stawią się na posiedzenie, to powinny być do udziału w nim dopuszczone, ponieważ nabywają to uprawnienie przez sam fakt stawiennictwa. W świetle powyższych uwag, to w gestii obrońcy skazanego leżało ustalenie terminu posiedzenia przed Sądem Apelacyjnym w Białymstoku w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem, a następnie stawienie się na to posiedzenie.

Poprzez zaniechanie tych czynności i nie stawienie się na posiedzenia w dniu 4 listopada 2015 r., obrońca sam pozbawił się prawa przysługującego mu z mocy art. 96 k.p.k.Dodatkowo przypomnieć jedynie należy, że zarządzeniem Przewodniczącej II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 18 listopada 2015 r. nadano bieg zażaleniu skazanego B. A. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 4 listopada 2015 r., a akta sprawy przesłano Sądowi Najwyższemu, o czym obrońca skazanego – adw. M. K. został zawiadomiony pismem z dnia 18 listopada 2015 r., odebranym przez niego w dniu 20 listopada 2015 r. (k. 1025, 1030).

Tym samym wiedzę na ten temat obrońca powziął na siedem dni przed wystąpieniem przez niego z prośbą o umożliwienie zapoznania się z aktami sprawy.Rozważywszy powyższe, Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.