Private prosecutor's late request for judgment reasoning rejected due to lack of extraordinary force majeure. The court held that the prosecutor failed to prove exceptional circumstances preventing timely action. The Supreme Court dismissed the appeal to restore the deadline. The decision emphasizes that private prosecutors must actively seek judgment details. The court ruled that mere absence or lack of contact does not justify deadline restoration. The prosecutor's failure to act within the time limit was deemed unjustified. The appeal was rejected based on the absence of statutory grounds for extension. The court maintained the lower court's decision to deny the request. The ruling clarifies procedural duties of private prosecutors in criminal proceedings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the private prosecutor's appeal to restore the deadline for requesting the judgment reasoning. The prosecutor argued non-attendance at the appeal hearing prevented timely notification, but the court found no extraordinary circumstances justifying the delay. The court ruled that the prosecutor's duty to actively seek judgment details remains unchanged by their absence or lack of contact with counsel.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 450 § 3 k.p.k.; Art. 419 § 2 k.p.k.: The failure of a properly notified party to appear at an appeal hearing does not hinder proceedings, and the obligation to serve the judgment reasoning applies only to detained defendants without counsel; in other cases, the party must actively seek information, and mere absence or lack of contact does not constitute a valid ground for restoring the deadline.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KZ 76/12 POSTANOWIENIE Dnia 9 października 2012 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski w sprawie J. K. oskarżonej z art. 212 § 1 kk i in.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniuw dniu 9 października 2012 r.,zażalenia oskarżyciela prywatnego T. W. na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 22 czerwca 2012 r., o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego z dnia 22 marca 2012 r., p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 22 marca 2011 r., utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 3 listopada 2011 r., którym w sprawie z oskarżenia prywatnego T. W. uniewinniono J. K. od zarzutu popełnienia czynów z art. 212 § 1 k.k. i art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. O terminie rozprawy apelacyjnej w tej sprawie oskarżyciel prywatny powiadomiony został osobiście w dniu 14 marca 2012 r. (k. 511 akt). Jak wynika z protokołu rozprawy apelacyjnej oskarżyciel prywatny nie stawił się na rozprawie, brał w niej natomiast udział jego pełnomocnik.
Pismem z dnia 31 marca 2012 r. oskarżyciel prywatny zwrócił się do Sądu miedzy innymi z wnioskiem o doręczenie mu wyroku wraz z uzasadnieniem. Pismo to, przesłane drogą elektroniczną nie zostało podpisane w związku z czym zwrócono się do oskarżyciela prywatnego o złożenie podpisu, jednocześnie poinformowano go o tym, że wniosek złożony został po terminie. W dniu 27 kwietnia 2012 r. do Sądu Okręgowego wpłynął wniosek oskarżyciela o przywrócenie terminu, z którego wynika, że o tym, iż zapadł wyrok w sprawie dowiedział się w dniu 31 marca 2012 r.
Zaskarżonym postanowieniem wniosku tego nie uwzględniono.W zażaleniu oskarżyciel prywatny zarzucił sądowi nietolerancję i stwierdził, że w rzeczywistości w ogóle nie uchybił terminowi, powinien był bowiem zostać zawiadomiony o treści wyroku w sytuacji, w której był nieobecny na rozprawie apelacyjnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie nie jest zasadne. Po pierwsze, oskarżyciel prywatny był zawiadomiony o terminie rozprawy apelacyjnej i mógł spodziewać się, że w dniu 22 marca 2012 r. zapadnie wyrok w zainicjowanej przez niego sprawie.
Po drugie, w rozprawie tej uczestniczył jego pełnomocnik. Oskarżyciel prywatny mógł zatem bez trudu uzyskać informację o tym, czy w sprawie wydany został wyrok oraz czy i w jaki sposób może domagać się sporządzenia i doręczenia tego wyroku wraz z uzasadnieniem. Informacje takie mógł uzyskać zarówno w sądzie jak i od pełnomocnika, choćby telefonicznie.Po trzecie wreszcie, niezasadne jest przekonanie skarżącego, iż w razie jego nieobecności na rozprawie, sąd powinien doręczyć mu odpis wyroku. Przepis art. 450 § 3 k.p.k. stanowi, iż niestawiennictwo należycie zawiadomionej o terminie rozprawy apelacyjnej strony nie tamuje rozpoznania sprawy.
Znajdujący zastosowanie w tej sytuacji procesowej (w zw. z art. 458 k.p.k.) art. 419 § 2 k.p.k. nakazuje doręczenie odpisu wyroku jedynie oskarżonemu, który nadto był pozbawiony wolności i nie miał obrońcy. W pozostałych przypadkach nieobecności strony, to do niej należy podjęcie starań o uzyskanie wiedzy na temat treści zapadłego orzeczenia. Oskarżyciel prywatny starań takich w terminie nie podjął, wysyłając pierwsze pismo w tej sprawie już po upływie terminu zawitego.Oskarżyciel prywatny nie wykazał przy tym, aby po ogłoszeniu wyroku zaistniały nadzwyczajne i niezależne od niego przyczyny uniemożliwiające mu dochowanie niezbędnej staranności, a tylko takie przesłanki mogłyby stanowić ewentualną podstawę przywrócenia terminu zawitego.
Brak wiedzy oskarżyciela lub brak kontaktu z pełnomocnikiem, czy kontakt zbyt późny, podstawy takiej nie mogą stanowić. Reguły takie stosowane są w odniesieniu do wszystkich stron postępowań karnych, nie można wobec tego podzielić wywodów skarżącego dotyczących nietolerancji w odniesieniu do jego osoby.Wobec powyższego zaskarżone postanowienie utrzymane zostało w mocy.