Supreme Court dismisses victim's appeal for retrial due to procedural defects and lack of new criminal facts.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court upheld the lower court's decision to reject the victim's request for a retrial. The applicant failed to correct formal defects regarding mandatory legal representation and previously had a court-appointed lawyer who found no grounds for retrial. The court rejected the appeal because the underlying criminal case ended in acquittal due to expiration of limitation periods, and the applicant offered no new evidence of a crime.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 540 § 1 pkt 1, Art. 541 k.p.k.; A request for retrial is only admissible if it reveals a crime established by a final conviction or committed by a person barred from prosecution, and procedural defects preclude repeated appointment of counsel.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KZ 62/13 POSTANOWIENIE Dnia 24 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Grzegorczyk w sprawie M. W.pokrzywdzonego wykroczeniem z art. 86 § 1 k.w po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniuw dniu 24 października 2013 r.,zażalenia na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 13 sierpnia 2013 r., o odmowie przyjęcia wniosku własnego pokrzywdzonego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 12 października 2007r. utrzymuje w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIEZaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia kolejnego własnego wniosku o wznowienie postępowania, z uwagi na to, że wnioskodawca nie uzupełnił w terminie braku formalnego wniosku w zakresie przymusu adwokacko-radcowskiego, a wcześniejszym zarządzeniem odmówiono mu przyznania kolejnego pełnomocnika z urzędu. W zażaleniu na to rozstrzygnięcie skarżący powołuje się na okoliczności sprawy, która zakończyła się prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 12 października 2007 r., utrzymanym w mocy przez Sąd Okręgowy w R. w 2008 r., podnosząc też, że Sąd Najwyższy uchylił poprzednie zarządzenie o odmowie przyjęcia jego wniosku o wznowienie, a mimo to Sąd Apelacyjny ponownie wniosku tego nie uwzględnił.
Wywodząc w ten sposób skarżący, z powołaniem się na swoją sytuację materialną, wniósł o umożliwienie wznowienia postępowania i przyznanie mu pełnomocnika z urzędu.Rozpoznając to zażalenie Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie to nie jest zasadne. Skarżący już 2009 r. występował o wznowienie postępowania w sprawie, w której był pokrzywdzonym i oskarżycielem posiłkowym i wówczas ustanowiono mu pełnomocnika z urzędu, który w swej opinii szczegółowo wyjaśnił, iż w sprawie tej nie zachodzi żadna z podstaw do wznowienia procesu, przewidziana przez przepisy proceduralne, co spowodowało wówczas odmowę przyjęcia wniosku o wznowienie, a po rozpoznaniu zażalenia skarżącego, orzeczenie to utrzymano w mocy postanowieniem Sądu Najwyższego.
Występując w 2013 r. ponownie z osobistym wnioskiem o wznowienie, wnioskodawca również nie uzupełnił w terminie braków pisma w zakresie obowiązującego przymusu adwokacko-radcowskiego, co spowodowało odmowę przyjęcia tego wniosku, jednakże w wyniku zażalenia na tę decyzję, zarządzenie to, postanowieniem Sądu Najwyższego, zostało uchylone, ale - jak wskazano w tym orzeczeniu – dlatego, że Sąd Apelacyjny nie uwzględnił faktu, że w swoich pismach skarżący wnosił o powołanie mu pełnomocnika z urzędu. W związku z tym, zarządzeniem z dnia 16 lipca 2013 r., rozważając kwestię takiego powołania, wskazano, iż już poprzednio, przy rozpoznawaniu pierwszego wniosku o wznowienie postępowania był powołany wnioskodawcy adwokat z urzędu, który nie dopatrzył się podstaw do występowania o wznowienie, stąd też odmówiono obecnie ustanowienia takiego pełnomocnika, wzywając ponownie skarżącego do uzupełnienia braku pisma w przedmiocie przymusu adwokackiego.
Ponieważ wnioskodawca braku takiego nie uzupełnił, zapadło zaskarżone przez niego obecnie zarządzenie o odmowie przyjęcia własnego wniosku o wznowienie postępowania. W zażaleniu tym skarżący nie wskazuje żadnych okoliczności, które podważałyby trafność wydanego zarządzenia. Należy zaś wskazać żalącemu się, że wniosek o wznowienie musi być sporządzony i podpisany przez adwokata lub radcę prawnego, a po wtóre, iż jeżeli już wcześniej ustanowiono wnioskodawcy pełnomocnika z urzędu dla rozważenia wystąpienia o wznowienie procesu i nie stwierdził on możliwości prawnych złożenia takiego wniosku, a w kolejnym wniosku własnym powtarza się argumentację uprzednio przytaczaną przez wnioskodawcę, to nie ma powodów, aby ustanawiać mu kolejnego pełnomocnika z urzędu.
Niezależnie od powyższego należy podnieść, że sprawa karna, której wznowienia domaga się skarżący, zakończyła się prawomocnie uznaniem, iż czyn oskarżonego – którym pokrzywdzony był wnioskodawca - stanowi tylko wykroczenie i umorzeniem procesu z uwagi na przedawnienie karalności tego zachowania. Skarżącemu chodzi zatem o wznowienie procesu na niekorzyść oskarżonego. Podważenie w tym kierunku prawomocnych orzeczeń jest możliwe jedynie w razie wskazania na zaistnienie przestępstwa w prawomocnie zakończonym postępowaniu i to przestępstwa stwierdzonego prawomocnym wyrokiem skazującym lub popełnionego przez osobę, co do której zachodzą przeszkody prawne w jej ściganiu (art. 540 § 1 pkt 1 i art. 541 k.p.k.).
Skarżący do takich orzeczeń się nie odwołuje, powołując się w zażaleniu jedynie jakoby na zmowę „S.B. (…) prokuratorów i sędziów” (k. 3 akt SN). Tego typu stwierdzenia nie oznaczają jednak, że można mówić o istnieniu przesłanki do wznowienia procesu, a przy tym na takie okoliczności powoływano się także przy poprzednim składaniu wniosku o wznowienie postępowania.Powyższe wskazuje, że zaskarżone zarządzenie jest w pełni prawidłowe, a skarżący nie wskazał na jakąkolwiek okoliczność, która podważałaby jego trafność.
Dlatego też rozstrzygnięcie to utrzymano w mocy.