Supreme Court dismissed appeal for suspended sentence where appeal grounds did not match statutory error categories.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court upheld the lower court's order rejecting the defense's appeal against a suspended prison sentence. The defense argued the appeal should be accepted based on Article 17 of the Criminal Procedure Code, but the court found the substantive grounds focused on the conviction's merits rather than procedural errors. Consequently, the court ruled the appeal inadmissible because the cited errors did not fall within the specific categories of grounds for appeal under Article 439 of the Criminal Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 439 § 1 k.p.k.; Art. 530 § 2 k.p.k.: An appeal against a suspended sentence is admissible only if based on errors listed in Art. 439 § 1 k.p.k.; appeals challenging the substantive conviction do not meet this requirement and are therefore inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KZ 58/14 POSTANOWIENIE Dnia 8 października 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras w sprawie J. R. skazanej z art. 231 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 8 października 2014 r. zażalenia obrońcy skazanej na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Okręgowego w G. z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt XIII WKK (…)o odmowie przyjęcia kasacji na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Uzasadnienie Zarządzeniem z dnia 26 czerwca 2014 r. upoważniony sędzia Sądu Okręgowego w G. odmówił przyjęcia kasacji obrońcy skazanej wskazując, iż kasacja nie została oparta na uchybieniach wskazanych w przepisie art. 439 § 1 k.p.k., co jest warunkiem jej dopuszczalności, wobec wymierzenia skazanej kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.W zażaleniu obrońca skazanej wskazał, że nietrafnie zastosowano przepis art. 530 § 2 k.p.k. jako podstawę odmowy kasacji, zaś rozstrzygniecie kwestii merytorycznych należy do Sądu Najwyższego; ponadto autor zażalenia podniósł, iż w zarzucie kasacji wskazano na przepis art. 17 § 1 k.p.k.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zaskarżone zarządzenie jest trafne.
Obowiązkiem prezesa sądu, do którego wniesiono kasację, jest zbadanie warunków jej dopuszczalności, a więc i tego, czy kasacja oparta jest na podstawach określonych przepisami Kodeksu postępowania karnego (art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k.). W sytuacji, gdy wobec skazanej została orzeczona kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, to zgodnie z treścią art. 524 § 2 i § 4 k.p.k. strona może wnieść kasację tylko w sytuacji oparcia jej zarzutów na uchybieniach, które mieszczą się w katalogu ujętym w art. 439 § 1 k.p.k.
Co więcej, uchybienia stanowiące podstawę zarzutu kasacji nie tylko formalnie muszą opierać się na tych podstawach (przywołanie konkretnego przepisu art. 439 § 1 k.p.k.), ale i rzeczywista treść tych zarzutów musi wskazywać na twierdzenie o zaistnieniu uchybienia takiego rodzaju.Tymczasem w kasacji obrońcy skazanej został postawiony zarzut obrazy art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., zaś uzasadnienie kasacji oparte jest na twierdzeniach, co do niewypełnienia przez skazaną znamion przestępstwa z art. 231 § 1 i 2 k.k. oraz art. 271 § 1 k.k. (str. 5-8).
Przepis art. 439 § 1 k.p.k. w żadnym swoim punkcie, a więc i w pkt 9 k.p.k. nie obejmuje swoją treścią art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., a zatem kasacja nie jest dopuszczalna. Z tych powodów należało orzec jak w postanowieniu.